Μετά την δεύτερη Ανάσταση, Διπλανάσταση, σε πολλά χωριά στον Πόντο είχαν το έθιμο του καψίματος του Ιούδα του Ισκαριώτη.
Έφτιαχναν ομοίωμα του Ιούδα από σακκιά γεμάτα άχυρο, τον κάρφωναν σε παλούκι και με συνοδεία από πομπή οπλοφόρων τον πήγαιναν να το κάψουν.
Την πομπή ακολουθούσαν τα δύο υψηλά λάβαρα. ο Σταυρός των εξαπτέρυγων, δύο παιδιά με λαμπάδες και θυμιατό, οι ψάλτες, οι ιερείς με την εικόνα της Ανάστασης και με το Ευαγγέλιο και τελευταία όλος ο πληθυσμός του χωριού.
Οι ψάλτες έψελναν όλα τα τροπάρια και επαναλάμβαναν το Χριστός Ανέστη και τον λόγο έπαιρναν οι οπλοφόροι. Αυτοί με τους πολλούς πυροβολισμούς που του έριχναν τον κατακερμάτιζαν και έδιναν φωτιά στ’ άχυρα.
Στην συνέχεια γύριζαν στην εκκλησία.
Στην Χαλδία έλεγαν: Χάσον τον Ιούδαν α’ σην καρδία σ’ να ελέπ’ς την Ανάστασιν δηλαδή διώξε από την καρδιά σου τον Ιούδα για να δεις την Ανάσταση. Είναι κάτι σαν μετάνοια.
(Λαογραφικά του Πόντου)
