Μεσσηνίας Χρυσόστομος: Δήλωση με πολλά μηνύματα σε όσους διακωμωδούν τη Θεία Κοινωνία από τον Μητροπολίτης Μεσσηνίας Χρυσόστομος.
“Στην εποχή της αποθέωσης του ατομικού δικαιωματισμού, αποτελεί τουλάχιστον οξύμωρο πνευματικό και πολιτισμικό σύμπτωμα, το διαπιστούμενο σοβαρό έλλειμμα σεβασμού στην πίστη του άλλου”, αναφέρει μεταξύ άλλων ο Ιεράχης,
Αναλυτικά η δήλωσή του:
“Η γελοιοποίηση της μετάδοσης της Θείας Κοινωνίας και η διακωμώδηση του Μυστηρίου της Θείας Ευχαριστίας από τα ΜΜΕ… όσο κι αν αποτελούν γνωστή διαχρονική τακτική κατά της Εκκλησίας, εντούτοις δεν μπορεί να αντιμετωπίζονται σιωπηρώς αποδεκτά στο πλαίσιο της δημοκρατικότητας και της συνταγματικώς κατοχυρωμένης ελευθερίας έκφρασης της γνώμης και του λόγου.
Για τους λόγους αυτούς και μακράν από κάθε διάθεση συνωμοσιολογίας, εγείρονται ορισμένα ερωτήματα:
α) Όταν εξαιτίας ιδεολογικών κριτηρίων γελοιοποιείται ένα γεγονός πίστεως, το οποίο σε επίπεδο οντολογίας
αποδέχεται, είτε μικρότερο είτε μεγαλύτερο μέρος μιάς κοινωνίας, αυτό αποτελεί δημοκρατική έκφραση,
συνταγματικό δικαίωμα ή ανεπίγνωστη για να μη πούμε κατ’ επίγνωσιν φασίζουσα αντιμετώπιση;
β) Όταν για την ικανοποίηση προσωπικών ή μερικών ιδεολογικών αγκυλώσεων δεν γίνεται στην πράξη αποδεκτός ο σεβασμός της πίστης οιουδήποτε άλλου και αντιμετωπίζεται ισοπεδωτικά, μέσα από την διακωμώδηση των εκφραστικότερων στοιχείων της, τότε που ανιχνεύεται η τιμή προς την διαφορετικότητα και το δικαίωμα ύπαρξης του άλλου ως ετερότητα;
γ) Όταν δεν αντέχεις, γι’ αυτό και δεν σέβεσαι, εκείνο που για τον άλλον αποτελεί τρόπο ζωής, περιεχόμενο πίστης, γεγονός σχέσης και κοινωνίας, εν προκειμένω το μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας και η μετάληψη των Δώρων του Θεού, πως μπορείς να κατοχυρώνεις λογικά και αβίαστα την τιμή και τον σεβασμό των άλλων ως προς τη δική σου διαφορετικότητα;
Στην εποχή της αποθέωσης του ατομικού δικαιωματισμού, αποτελεί τουλάχιστον οξύμωρο πνευματικό και πολιτισμικό σύμπτωμα, το διαπιστούμενο σοβαρό έλλειμμα σεβασμού στην πίστη του άλλου. Προφανώς τις επιμέρους κοινωνίες εξυπηρετεί περισσότερο η θολότητα παρά η καθαρότητα του ορίου μεταξύ ελευθερίας και ασυδοσίας, ενώ στην ίδια προβληματική εντάσσεται και η τάση ποινικοποίησης της θείας Κοινωνίας, επιβεβαιώνοντας με τον τρόπο αυτό την προτεραιότητα των σκοπιμοτήτων έναντι της αλήθειας.
Η εν ελευθερία όμως αποκοπή των ιδεοληπτικών αγκυλώσεων βεβαιώνει, ότι μπορώ να συνυπάρχω δημιουργικά με τον άλλο· μπορώ να τον συναντώ μέσα στον πλουραλισμό ενός πολιτισμικού γεγονότος, να κοινωνώ μαζί του για να τον γνωρίσω καλύτερα ως πρόσωπο, διαψεύδοντας έτσι κάθε άλλη αντίληψη η οποία θεωρεί τον άλλο ως κόλαση. Τέτοιας ποιότητας ζωή βεβαιώνει ως πράξη και ως ήθος, όποιος μετέχει συνειδητά στο Σώμα της Εκκλησίας και κοινωνεί του Μυστηρίου της θείας Ευχαριστίας. Γι’ αυτό είναι αδιαπραγμάτευτο το Μυστήριο Αυτό. Γιατί καθορίζει τα ίδια τα όρια της Εκκλησίας. Γιατί είναι στοιχείο της ταυτότητάς Της.
Γι’ αυτό λοιπόν είναι απαξιωτικό να γελοιοποιείται αφενός ο πολιτισμός μιάς σχέσης, την οποίαν μπορεί να παράξει μόνο μία υγιής πίστη, και αφετέρου ο τρόπος που αυτή σημαίνεται και εκδηλώνεται, ως κοινωνία δηλαδή του κοινού Ποτηρίου και του Σώματος του Χριστού.
Για όλα αυτά λοιπόν στην Ορθόδοξη Εκκλησία συνεχίζουμε να κοινωνούμε σε κάθε Θεία Λειτουργία. Γιατί
πιστεύουμε ότι συνυπάρχουμε σε έναν συνεχώς μεταβαλλόμενο «καλώς λίαν» κόσμο που καλείται να
συμβιώσει σε μια χριστ-επώνυμη «καινή» ζωή, μία «άλλη βιωτή», θυσιάζοντας ο, τι μπορεί να αποτελεί πρόσκομμα ή εμπόδιο στην πραγμάτωσή της. Γιατί πιστεύουμαι και ελπίζουμαι σε «πράγματα» και γεγονότα όπου κυριαρχεί ο «έλεγχος των μη βλεπομένων» και όχι η λογική, το συναίσθημα, ο νόμος η το δικαίωμα”.
