Το γλυκό του κουταλιού με το θεσπέσιο άρωμα του και την ιδιαίτερη γεύση του ανασύρει μνήμες!
Είναι τα αρώματα και οι γεύσεις που μας χαρίζουν αναμνήσεις και μας γεμίζουν με χαρά ή ακόμα και νοσταλγία. Μας δημιουργούν μια διαπεραστική συναισθηματική δόνηση. Κλείνεις τα μάτια και θυμάσαι!
Και κάπου εκεί που η γεύση χάνεται, ξαναπιάνεις το κουταλάκι, που μπορεί ασυναίσθητα να άφησες να σου πέσει από το χέρι, παίρνεις μια βαθιά ανάσα και ετοιμάζεσαι να “βουτήξεις” ξανά σ’ αυτή τη θάλασσα των γεύσεων ή ακόμα καλύτερα σε αυτή τη θάλασσα των συναισθημάτων. Να βουτήξεις στο γλυκό του κουταλιού. Και θυμάσαι…
Όσο βαθιά κι αν είναι κρυμμένο κάτι, έρχεται στην επιφάνεια. Κι ας είναι για λίγο. Σαν μια μικρή έκρηξη. Σαν ένα πυροτέχνημα που σκάει και φωτίζει αυτά τα λίγα δευτερόλεπτα τον ουρανό. Και θυμάσαι…
Τότε που ως δια μαγείας εξαφανιζόταν το γλυκό του κουταλιού από τα βάζα της μαμάς ή της θείας, λες και δεν ήξεραν αυτές να μετράνε. Τότε που βρισκόσουν μέσα σε περιβόλια ανοιξιάτικα καταπράσινα, με τον ήλιο να παίζει μέσα από τις φυλλωσιές με τα κίτρινα και πορτοκαλί φρούτα. Χρώματα κι αρώματα όπως πουθενά αλλού! Τότε που στο πρωινό υπήρχε, σχεδόν πάντα, η μαρμελάδα με τη φρουτένια γεύση της! Τότε που τα γλυκά του κουταλιού ήταν το πρώτο πράγμα που πρόσφεραν οι νοικοκυρές στον επισκέπτη σαν καλωσόρισμα, συνοδευόμενα σχεδόν πάντα με έναν ελληνικό καφέ, δημιουργώντας τον απόλυτο συνδυασμό γεύσης. Γεύση αυθεντικά μοναδική, απόλυτα ελληνική και αναλλοίωτη στο χρόνο!
Στο διάφανο, λαμπερό και αρωματικό γλυκό του κουταλιού, δίνει ραντεβού η βαθιά παράδοση του τόπου μας, η εναλλαγή των εποχών, η ιστορία της κατάληψης της ελληνικής ζαχαροπλαστικής από τη ζάχαρη που εκτόπισε το μέλι και το πετιμέζι. Η δεινή ικανότητα της Ελληνίδας νοικοκυράς να εξοικονομεί και να συντηρεί σε δύσκολους καιρούς το εθιμικό τρατάρισμα του ξένου με κάτι γλυκό καθώς έμπαινε στο σπίτι, συνοδευόμενο πάντα από έναν ελληνικό καφέ!
