Σ’ όποιον ισχυρίζεται πως είναι δυσκατόρθωτη η τελειότης, επειδή μόνο ο Κύριος της κτίσεως είναι αμετάβλητος, ένώ η άνθρώπινη φύσις είναι τρεπτή και εύκολη στις μεταβολές και επομένως πως είναι δυνατόν να μείνη κανείς πάγιος και αμετάτρεπτος στο αγαθό, έχοντας φύσι μεταβλητή; σε αυτόν λοιπόν θάθελα να πω αύτό τον λόγο: Κανένας αθλητής δεν στεφανώνεται αν δεν αγωνισθή νόμιμα. Καί δεν θα υπήρχε δε νόμιμη άθλησις αν δεν υπήρχε ο ανταγωνιστής. Αν λοιπόν δεν υπήρχε ο αντίπαλος δεν θα υπήρχε και το στεφάνι. Γιατί νίκη πραγματική δεν υπάρχει αν δεν υπάρχη κάποιος ηττημένος.
» Προς αυτό λοιπόν το μεταβλητό της φύσεώς μας θα αγωνισθούμε. Θα συμπλακούμε με τον αντίπαλο αυτόν, χρησιμοποιώντας τη δύναμι του λογικού για να γίνωμε νικηταί, όχι καταβάλλοντάς τον, αλλά μη επιτρέποντας στον εαυτό μας να πέση. Γιατί ο άνθρωπος δεν κάνει χρήσι του μεταβλητού μόνο προς το κακό. Διότι αν μόνο προς το κακό είχε τη ροπή εκ φύσεως, τότε θάταν αδύνατο να κατορθώση το αγαθό. Τώρα όμως η καλύτερη κίνησις της τροπής είναι η πρόοδος προς το αγαθό, που πάντοτε μεταποιεί προς το θεικώτερο τον άνθρωπο, μεταβάλλοντάς τον από το καλό στο καλύτερο.
» Αυτό λοιπόν που φαίνεται φοβερό, το ότι δηλαδή είναι μεταβλητή η φύσις μας, με όσα είπαμε, αποδείξαμε ότι αντίθετα είναι μια ανυψωτική δύναμις, που σαν φτερό μας ανεβάζει προς τα ανώτερα και καλύτερα. Ζημία θα ήταν αν δεν θα μπορούσαμε να αλλοιωθούμε προς το καλύτερο.
» Ας μη λυπάται λοιπόν αυτός που βλέπει πόσο εύκολα μεταβάλλεται η φύσις του. Αλλά να προσπαθή να μεταβάλλεται πάντοτε προς το καλύτερο και να μεταμορφώνεται «από δόξης εις δόξαν» (Β’ Κορ. γ’ 18). Με την καθημερινή πρόοδο να γίνεται καλύτερος και να προχωρή προς την τελειότητα, χωρίς ποτέ να φθάνη στο τέρμα της τελειότητος. Διότι αυτή είναι η πραγματική τελειότης: το να μη σταματά κανείς στην πορεία του προς το καλύτερο, ούτε με κάποιο όριο να περιορίζη την τελειότητα».
Αγ. Γρηγόριος Νύσσης Περί τελειότητος
♦ Νίκησε, Κύριε, τους δισταγμούς μας και κάνε μας να πιστεύσωμε πως μπορούμε να πορευθούμε προς την τελειότητα.
* Από το βιβλίο «δευτερόλεπτα της ψυχής» του Επισκόπου Αχελώου Ευθυμίου Κ. Στύλιου
