Ο Καβάφης γράφει για τον Στυλίτη Συμεών

Τα  ξέρω,  ναι,  τα  νέα  ποιήματά  του, ενθουσιάσθηκεν  η  Βηρυτός  μ’  αυτά.

Μιαν  άλλη  μέρα θα  τα  μελετήσω.
Σήμερα  δεν  μπορώ  γιατ’ είμαι   κάπως  ταραγμένος.

Απ’  τον Λιβάνιο   πιο  ελληνομαθής  είναι  βεβαίως.
Όμως  καλλίτερος  κι  απ’  τον  Μελέαγρο;  Δεν  πιστεύω.
Α,  Μέβη,  τι  Λιβάνιος!  και  τι  βιβλία!
και  τι  μικρότητες!…
Μέβη  ήμουν  χθες – η  τύχη  τώφερε – 
κάτω  απ’  του  Συμεών  τον  στύλο.
Χώθηκα  ανάμεσα  στους  Χριστιανούς
που  σιωπηλοί  προσεύχονταν  κ’  ελάτρευαν,
και  προσκυνούσαν,  πλην  μη  όντας  Χριστιανός
την  ψυχική  γαλήνη  των  δεν  είχα –
κ’  έτρεμα  ολόκληρος  και  υπόφερνα,
κ’  έφριττα,  και  ταράττομουν,  και  παθαινόμουν.
Α  μη  χαμογελάς,  τριάντα  πέντε  χρόνια,  σκέψου –
χειμώνα,  καλοκαίρι,  νύχτα,  μέρα,  τριάντα πέντε
χρόνια  επάνω  σ’  έναν  στύλο  ζει  και  μαρτυρεί.
Πριν  γεννηθούμ’  εμείς –  εγώ  είμαι  είκοσι  ενιά  ετών,
εσύ  θαρρώ  είσαι  νεότερος  μου –
πριν  γεννηθούμ’  εμείς,  φαντάσου το,
ανέβηκεν  ο  Συμεών  στον  στύλο
κ’  έκτοτε  μένει  αυτού  εμπρός  εις  τον  Θεό.
Δεν  έχω  σήμερα  κεφάλι  για  δουλειά.-
Πλην  τούτο,  Μέβη,  κάλλιο  να  το  πεις
που  ό,τι  κι  αν  λεν  οι  άλλοι  σοφισταί,
εγώ  τον  παραδέχομαι  τον  Λάμονα
για  πρώτο  της  Συρίας  ποιητή.

Κωνσταντίνος  Π.  Καβάφης

Ο Όσιος Συμεών ο Στυλίτης, με τη δύναμη του Θεού ξεπέρασε την υλική αυτή φθαρτή φύση, ζώντας με τρόπο αδιανόητο για έναν άνθρωπο αυτού του κόσμου.

Ο Σεπτέμβριος είναι για την Εκκλησία ο πρώτος μήνας της Ινδίκτου, ήτοι του νέου έτους και η πρώτη του ημέρα είναι πρωτοχρονιά. Την ημέρα αυτή, δηλαδή την πρώτη του μηνός Σεπτεμβρίου, η Εκκλησία μας εορτάζει την μνήμη του Οσίου Συμεών του Στυλίτου.