του π.Χριστοδούλου
Ο φιλάνθρωπος Κύριός μας Ιησούς Χριστός θέλει όλοι οι άνθρωποι να λάβουν επίγνωση της αλήθειας του ιερού Ευαγγελίου, να πιστέψουν σ’ Αυτόν ως τον μοναδικό Σωτήρα και Λυτρωτή και να σωθούν.
Δημιουργεί πολύτιμες ευκαιρίες που αφορούν αποκλειστικά και μόνο στον εαυτό μας, αλλά και ευκαιρίες για την οικογένεια και για το ευρύτερο σύνολο.
Είναι ξεχωριστές ευλογίες αυτές οι ευκαιρίες που μας προσφέρει ο άγιος Θεός. Μας βοηθούν σε αυτογνωσία, σε συναίσθηση της πνευματικής καταστάσεώς μας, για να επακολουθήσει κατόπιν η βαθιά μετάνοιά μας και η ανάλογη διόρθωση της πορείας της ζωής μας.
Η πρόθυμη ανταπόκρισή μας ή η αδιαφορία μας, η θετική ή η αρνητική στάση μας έναντι αυτών των ευκαιριών επηρεάζει κατόπιν και όλη τη ζωή μας στην οικογένεια, στην εργασία, στην καθημερινή μας αναστροφή. Καθορίζει την περαιτέρω πορεία μας εδώ στον κόσμο, προετοιμάζει δε τη θέση μας και στην αιωνιότητα. Μερικά περιστατικά θα μας βοηθήσουν στην κατανόηση του θέματός μας.
Οι κάτοικοι της περιοχής των Γεργεσηνών δέχονται την ιδιαίτερη ευλογία να τους επισκεφθεί ο Σωτήρ και Λυτρωτής μας, ο Κύριος Ιησούς Χριστός. Τους θεραπεύει τον ασθενή συμπατριώτη τους, που αποτελούσε δημόσιο κίνδυνο με τη φοβερή επιθετικότητά του και την αντικοινωνική συμπεριφορά του. Τώρα ο πρώην δαιμονισμένος, «ιαματισμένος και σωφρονών», γίνεται ευεργετικός παράγοντας στην περιοχή τους. Οι Γεργεσηνοί όμως αντί να υποδεχθούν σύσσωμοι με ευγνωμοσύνη τον μεγάλο Ευεργέτη τους, Τον παρακαλούν «όπως μεταβή από των ορίων αυτών». Να αναχωρήσει από την περιοχή τους! Απορρίπτουν την ευκαιρία που τους έδωσε ο Κύριος να πιστεύσουν και να σωθούν (Μαρκ. ε΄ 1-20).
Οι κάτοικοι της Σαμαρείας, όταν η Σαμαρείτιδα τους διηγήθηκε όσα άκουσε από τη συζήτησή της με τον Κύριο, πρόθυμα ανταποκρίθηκαν στην πρόσκλησή της να Τον επισκεφθούν και να Τον ακούσουν. Δεν αρκούνται στην ολιγόωρη επικοινωνία τους, αλλά Τον παρακαλούν να μείνει μαζί τους περισσότερο χρόνο, και έμεινε δυό ημέρες (Ιω. δ΄ 5-42). Κάτι ανάλογο παρατηρούμε και στην περίπτωση του Ζακχαίου (Λουκ. ιθ΄ 1-10).
Ευκαιρίες δίνει ο Θεός σε όλους μας. Ευκαιρία για την πνευματική μας προκοπή και πρόοδο μπορεί να είναι για τον ένα ή συμμετοχή του σε μνημόσυνο κάποιου φιλικού του προσώπου. Και ενώ τον άλλο καιρό δεν εκκλησιάζεται τώρα λόγω κοινωνικής υποχρεώσεως ευρίσκεται στο ναό. Ακούει και ένα καλό κήρυγμα, και ο λόγος του Θεού τον κάνει να αναθεωρήσει μερικά πράγματα στη ζωή του. αποφασίζει να εκκλησιάζεται τακτικά. Για άλλον ευκαιρία μπορεί να είναι ένα Ορθόδοξο χριστιανικό περιοδικό και βιβλίο που κάποιος πιστός χριστιανός του προμήθευσε. Το διαβάζει επιπόλαια στην αρχή. Μετά αρχίζει να γλυκαίνεται από τη μελέτη του, για να επακολουθήσει κατόπιν η βαθιά μετάνοια και η ειλικρινής εξομολόγησή του. Επίσης ευκαιρία καλή μπορεί να αποτελέσει μία ομιλία, μία Ορθόδοξη συντροφιά με οικοδομητική συζήτηση. Πολύτιμη ευκαιρία επιστροφής στο δρόμο του θεού είναι δυνατόν να γίνει και μια παιδαγωγική δοκιμασία του Θεού από κάποια επώδυνη ασθένεια προσφιλούς μας προσώπου ή ένα δυσεπίλυτο πρόβλημα της οικογένειάς μας.
Όταν μας προσφέρει η αγάπη του Θεού τέτοιες πολύτιμες ευκαιρίες, είναι επιτακτική η ανάγκη να έχουμε ορθάνοιχτα τα μάτια της ψυχής μας και να τις αξιοποιούμε αναλόγως για να επωφελούμεθα από αυτές πνευματικά.
Συνήθως εμείς οι άνθρωποι, για ό,τι έχει σχέση με την ψυχή μας κει με τον Θεό, είμαστε έτοιμοι για αναβολή: «Έχουμε καιρό». «Άλλη φορά». «Όταν συνταξιοδοτηθώ». Αυτές είναι μερικές από τις συνήθεις φράσεις που βγαίνουν από τα χείλη μας. ποιος όμως μας εγγυάται ότι θα ξαναπαρουσιασθούν τέτοιες ευκαιρίες και ότι θα έχουμε ακέραιες τις σωματικές και διανοητικές μας δυνάμεις για να μπορούμε τότε να τις εκμεταλλευτούμε; Και εάν ξανάρθουν ευκαιρίες, θα είναι οι ίδιες; Η αναβολή σημαίνει τις περισσότερες φορές ματαίωση. Αυτός είναι και ο τελικός στόχος του εχθρού της σωτηρίας μας, του διαβόλου: να μένουν οι ευκαιρίες της πνευματικής αφυπνίσεώς μας αναξιοποίητες, χωρίς την ανάλογη πνευματική ωφέλειά μας, δηλαδή, τη βαθιά μετάνοιά μας και τη διόρθωση της πορείας της ζωής μας.
Παράδειγμα τέτοιας αναβολής έχουμε από την ιεραποστολική δράση του αποστόλου Παύλου, όταν ήταν φυλακισμένος στο φρούριο της Καισαρείας. Ο ανθύπατος της περιοχής, ο Φήλικας, μαζί με την Ιουδαία σύζυγό του, τη Δρουσίλα, της οποίας η άτακτη ζωή σχολιαζόταν δυσμενώς, ζήτησαν να συζητήσουν μαζί του. Ο Απόστολος τους μίλησε με πειστικότητα και σοβαρότητα περί δικαιοσύνης, περί εγκρατείας και περί μελλούσης Κρίσεως. Συγκλονισμένος ο Φήλιξ από τα όσα ο Απόστολος του Χριστού του έλεγε, συναισθάνθηκε βαθύτερα τη διεφθαρμένη ζωή του. καταλήφθηκε από φόβο. Φάνηκε προς στιγμήν ότι μπήκε σε δρόμο σωστό. Λίγο ακόμη και θα πλησίαζε τον Χριστό, για να οδηγηθεί στο δρόμο της σωτηρίας. Δυστυχώς δεν υπήρξε συνέχεια. Ανέλαβε. «Καιρόν δε μεταλαβών μετακαλέσομαί σε» (Πραξ. κδ΄ 25), είπε στον Παύλο. Όταν βρω άλλη ευκαιρία, θα στείλω να σε καλέσω. Δεν το έκανε όμως ποτέ!…
Να μάθουμε λοιπόν όλοι μας να αξιοποιούμε όλες τις ευκαιρίες που μας προσφέρει η αγάπη του Θεού χωρίς καμία απολύτως αναβολή. Να διακρίνουμε κάτω από τα διάφορα γεγονότα της ζωής μας το σοφό σχέδιο του Θεού για τη ζωή μας. Τίποτε δεν συμβαίνει χωρίς την αγαθή πρόνοια του φιλάνθρωπου Δημιουργού και πανσόφου Κυβερνήτου μας. «Ουδέν απρονόητον» (Μ. Βασιλείος). Το παρόν, το τώρα είναι στα χέρια μας. «Ιδού νυν καιρός ευπρόσδεκτος» (Β΄ Κορ. ς΄ 2), διδάσκει ο απόστολος Παύλος. Τώρα είναι ευκαιρία κατάλληλη. Με ευπείθεια και τελεία εμπιστοσύνη, πρόθυμα να ανταποκρινόμαστε στα κελεύσματα της αγάπης του.
