Ένας από τους παλιούς μεγάλους Γέροντας, καθώς προσηύχετο μια ημέρα, ήλθε σε έκσταση κι ανέβηκε με το πνεύμα του στον ουράνιο κόσμο. Εκεί ξεχώρισε τέσσερα διαφορετικά τάγματα δικαίων.
Στο πρώτο είχαν καταταχθεί εκείνοι που είχαν βασανίστηκαν στη ζωή τους από σωματικές ασθένειες και υπόμειναν αγόγγυστα. Στο δεύτερο όσοι εξήσκησαν την αρετή της αγάπης και ανακούφιζαν με κάθε τρόπο τον πλησίον τους. Το τρίτο τάγμα αποτελείτο από ερημίτας και αναχωρητάς που έζησαν με υπερβολική κακοπάθεια και σκληραγωγία. Το τέταρτο το αποτελούσαν οι υποτακτικοί. Αυτοί έδειχναν να υπερβάλλουν όλους τους άλλους σε δόξα. Σαν διακριτικό τους αξίωμα τους φορούσαν ολόχρυσα επιμανίκια.
– Πώς συμβαίνει τούτοι οι μικρότεροι να έχουν μεγαλύτερη δόξα από τους άλλους ; Ρώτησε ο Γέροντας τον Άγγελο που τον συνόδευε.
– Γιατί όλοι οι άλλοι, εξήγησε ο Άγγελος, ζήσανε με το θέλημά τους, ενώ αυτοί κάθε ημέρα θυσίαζαν για την αγάπη του Θεού, σταυρώνοντας διαρκώς τον εαυτό τους.
*ΓΕΡΟΝΤΙΚΟΝ, ΣΤΑΛΑΓΜΑΤΙΕΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΤΕΡΙΚΗ ΣΟΦΙΑ, εκδ. «ΛΥΔΙΑ», Θεσσαλονίκη 1987, σ. 310 κ.ε.
