ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟ ΙΕΡΟΣΟΛΥΜΩΝ – Το Σάββατον, 14ην/ 27ην Απριλίου 2024, ετελέσθη εις την πανηγυρίζουσαν Ιεράν Μονήν Μάρθας και Μαρίας των Αδελφών του Λαζάρου θεία Λειτουργία, προεξάρχοντος του Μακαριωτάτου Πατρός ημών και Πατριάρχου Ιεροσολύμων κ.κ. Θεοφίλου, συλλειτουργούντων Αυτώ του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Καπιτωλιάδος κ. Ησυχίου και του Σεβασμιωτάτου Αρχιεπισκόπου Κωνσταντίνης κ. Αριστάρχου,
ψάλλοντος του κ. Ευσταθίου Τσουμάνη, βοηθούντος του μοναχού π. Ιωσήφ του Αγιορείτου, παρουσία του Γενικού Προξένου της Ελλάδος εις τα Ιεροσόλυμα κ. Δημητρίου Αγγελοσοπούλου και της Προξένου κ. Άννης Μάντικα και μετεχόντων αυτοχθόνων Αραβοφώνων πιστών και πολλών προσκυνητών.
Εις το Κοινωνικόν της θείας Λειτουργίας εκήρυξε τον θείον λόγον ο Μακαριώτατος ως έπεται:
«Κύριε, η φωνή Σου κατέλυσε του άδου τα βασίλεια και ο λόγος της εξουσίας Σου ήγειρεν εκ τάφου τετραήμερον· και γέγονεν ο Λάζαρος της παλιγγενεσίας προοίμιον σωτήριον», αναφωνεί ο υμνωδός της Εκκλησίας.
Αγαπητοί εν Χριστώ αδελφοί,
Ευλαβείς Χριστιανοί και προσκυνηταί,
Η Χάρις του Αγίου Πνεύματος, του Πνεύματος δηλονότι του Θεού και Σωτήρος ημών Χριστού, συνήγαγε πάντας ημάς εν τη κώμη ταύτη της Βηθανίας, εξ ης ο Λάζαρος κατήγετο και εν τω ιερώ τούτω τόπω, ένθα η αδελφή του Λαζάρου Μάρθα συνήντησεν τον Ιησούν, ίνα εορτάσωμεν την έγερσιν του Αγίου και δικαίου φίλου του Χριστού Λαζάρου του τετραημέρου.
Κατά την αψευδή μαρτυρίαν του Αγίου Ιωάννου του Ευαγγελιστού η Μάρθα είπε προς τον Ιησούν: «Κύριε, ει ης ώδε, ο αδελφός μου ουκ αν ετεθνήκει» (Ιωάν. 11,21): Κύριε εάν ήσουν εδώ, δεν θα είχεν αποθάνει ο αδελφός μου… «Είπεν αυτή ο Ιησούς· εγώ ειμι η ανάστασις και η ζωή· ο πιστεύων εις εμέ καν αποθάνη, ζήσεται· και πας ο ζων και πιστεύων εις εμέ ου μη αποθάνη εις τον αιώνα», (Ιωάν. 11,25-26).
Ερμηνεύοντες τον λόγον τούτον του Χριστού, ο μεν Ιερός Αυγουστίνος λέγει: ο πιστεύων εις τον Χριστόν θα αποθάνη προσκαίρως, λόγω του θανάτου της σαρκός, δεν θα αποθάνη ποτέ λόγω της ζωής του Πνεύματος και της αθανασίας της Αναστάσεως. Ο δε Άγιος Κύριλλος Αλεξανδρείας λέγει: «Ο εις Αυτόν [τον Χριστόν] πιστεύσας εν τω μέλλοντι αιώνι ατελεύτητον έχει ζωήν εν μακαριότητι και ολοκλήρω αφθαρσία».
Κατά δε τον υμνωδόν της Εκκλησίας ο Χριστός μεταβαίνει από τον τόπον πέραν του Ιορδάνου ποταμού εις την Βηθανίαν μετά των μαθητών Του, ένθα ο φίλος Αυτού Λάζαρος απέθανε, ίνα πιστοποιήση την αόριστον ενέργειαν και δύναμιν της Θεότητος Αυτού: «Θεός ων αληθινός, Λαζάρου έγνως την κοίμησιν, και ταύτην τοις Μαθηταίς, τοις σοίς προηγόρευσας, πιστούμενος Δέσποτα, της Θεότητός σου, την αόριστον ενέργειαν», αναφωνεί ο υμνωδός.
Προσέτι δε ίνα πιστοποιήση, βεβαιώση την προ του σωτηρίου Αυτού πάθους κοινήν Ανάστασιν. «Την κοινήν Ανάστασιν προ του σου Πάθους πιστούμενος, εκ νεκρών ήγειρας τον Λάζαρον, Χριστέ ο Θεός·», αναφωνεί και ο υμνωδός.
Επειδή ήγγιζεν το σωτήριον σταυρικόν πάθος Αυτού, ο Χριστός διά της εκ του άδου Αναστάσεως του τεθνεώτος τετραημέρου Λαζάρου διέσεισε το κράτος του θανάτου προ του ιδίου Αυτού θανάτου αφ’ ενός· και προεμήνυε την τριήμερον Αυτού ταφήν και την κοινήν Ανάστασιν αφ’ ετέρου.
Και ευλόγως διερωτώμεθα, τι σημαίνει «Κοινή Ανάστασις»; Κοινή Ανάστασις σημαίνει την Ανάστασιν του Σωτήρος ημών Χριστού. Η Ανάστασις δε του θεανθρώπου Ιησού Χριστού αφορά εις την υπό των αγνών αιμάτων της Θεοτόκου και αειπαρθένου Μαρίας και διά Πνεύματος Αγίου προσληφθείσαν Αυτώ ανθρωπίνην ημών σάρκα. Με άλλα λόγια, η κοινή του Χριστού Ανάστασις σημαίνει την εκ της φθοράς, δηλονότι της αμαρτίας ελευθερίαν πάντων των ανθρώπων.
Αξιοσημείωτον ότι η «εκ της φθοράς ελευθερία πάντων των ανθρώπων» δεν πρέπει να εκλαμβάνηται ή ερμηνεύηται εν ηθική ή μεταφυσική εννοία, αλλά ως γεγονός αληθινόν και πραγματικόν, δεδομένου ότι ο θάνατος του ανθρώπου αποτελεί αναντίρρητον πραγματικότητα.
Η διά της μεγάλης φωνής κραυγή του Χριστού ειπόντος: «Λάζαρε δεύρο έξω», (Ιω. 11,43) διαδηλοί την ζωοποιόν δύναμιν και το έργον του Υιού του ανθρώπου, του ρητώς διαβεβαιούντος τους πιστούς: «αμήν αμήν λέγω υμίν ότι ο τον λόγον μου ακούων και πιστεύων τω πέμψαντί με έχει ζωήν αιώνιον, και εις κρίσιν ουκ έρχεται, αλλά μεταβέβηκεν εκ του θανάτου εις την ζωήν» (Ιωάν. 5,24).
Τούτο ακριβώς, δηλαδή την μετάβασιν εκ του θανάτου εις την ζωήν, επεμαρτύρησεν η έγερσις του Λαζάρου, ο οποίος κατά τον άγιον Ανδρέαν Κρήτης «γέγονε της παλιγγενεσίας προοίμιον σωτήριον», τουτέστιν της Αναστάσεως του Χριστού.
Σήμερον και ημείς, αγαπητοί μου αδελφοί, εν Βηθανία όντες και προγευθέντες την κοινήν Ανάστασιν του Θεού και Σωτήρος ημών Χριστού, του νικητού του θανάτου, μετά του υμνωδού είπωμεν:
«Πρεσβείαις της Πανάγνου Θεοτόκου και Ικεσίαις Λαζάρου, Μάρθας και Μαρίας τε, ημάς αξίωσον, θεατάς γενέσθαι, του Σταυρού και του Πάθους σου Κύριε, και της λαμπροφόρου, των ημερών και βασιλίδος, Αναστάσεως της σης, φιλάνθρωπε».
Έλαβε χώραν λιτανεία πέριξ της Ιεράς Μονής και Απόλυσις. Κατόπιν ηκολούθησε κέρασμα σεμνόν, παρατεθέν υπό της πολιάς ηγουμένης Γεροντίσσης Ευπραξίας εις το Ηγουμενείον. Εις τούτο παρέστη τιμητικώς και ο Δήμαρχος της Παλαιστινιακής Αυτονομίας της Βηθανίας μετά των συνεργατών αυτού.
Ηκολούθησε δευτέρα λιτανεία προς τον τάφον του Λαζάρου, υπό τον Σεβασμιώτατον Μητροπολίτην Καπιτωλιάδος κ. Ησύχιον, ένθα ανεγνώσθη η εκ του Κατά Ιωάννην Αγίου Ευαγγελίου Περικοπή της εγέρσεως του Λαζάρου. Η εορτή έληξε δι’ επιστροφής εις το Πατριαρχείον.
