ΙΕΡΟΣΟΛΥΜΑ: Με φράσεις που ξεπερνούν το στενό θρησκευτικό πλαίσιο και αγγίζουν το υπόβαθρο της σταθερότητας στην Αγία Γη, ο Πατριάρχης Ιεροσολύμων Θεόφιλος Γ΄ έστειλε μήνυμα αντοχής και συνέχειας από το Πατριαρχείο Ιεροσολύμων, σε μια περίοδο που οι πολιτικές και κοινωνικές πιέσεις στην περιοχή επηρεάζουν άμεσα τις ιστορικές χριστιανικές κοινότητες.
Επιμέλεια- Γιώργος Θεοχάρης
Η παρέμβαση του Μακαριωτάτου έγινε αμέσως μετά τη Θεία Λειτουργία της Κυριακής των Αγίων Προπατόρων, στον Ναό της Κοινότητας του Πατριαρχείου στο Χωριό των Ποιμένων (Μπετσαχούρ), παρουσία εκπροσώπων της πολιτικής ζωής της Παλαιστινιακής Αρχής. Στην πρώτη γραμμή του λόγου του, ο Πατριάρχης τόνισε ότι, παρά τις προκλήσεις, «δεν μπορούμε να ενδώσουμε στην απόγνωση και την απελπισία», μια διατύπωση που αποκτά ιδιαίτερο βάρος όταν εκφέρεται από τον θεματοφύλακα των Αγίων Τόπων σε μια περιοχή διαρκούς έντασης.
Οι χριστιανικές κοινότητες ως παράγοντας σταθερότητας
Ιδιαίτερη σημασία είχε η αναφορά του κ.κ. Θεοφίλου ότι οι χριστιανικές κοινότητες της Αγίας Γης και της ευρύτερης περιοχής «προσβλέπουν» στο Rum Orthodox Πατριαρχείο για ενθάρρυνση και στήριξη. Η επισήμανση αυτή λειτουργεί και ως έμμεση υπενθύμιση ότι η παρουσία τους δεν είναι μόνο πνευματική, αλλά συνδέεται με την κοινωνική συνοχή και τη διατήρηση της πολυθρησκευτικής ισορροπίας σε μια ζώνη με έντονα γεωπολιτικά ρήγματα.
Η ευθύνη για τη διαφύλαξη των Αγίων Τόπων
Ο Πατριάρχης αναφέρθηκε στη «μεγάλη ευθύνη» του Πατριαρχείου Ιεροσολύμων για τη διαφύλαξη των Αγίων Τόπων, υπογραμμίζοντας ότι η ευθύνη αυτή ασκείται «διά μέσου των αιώνων». Σε πρακτικό επίπεδο, η δήλωση αυτή συνδέεται με το καθεστώς προστασίας ιερών χώρων, την παρουσία διεθνών παραγόντων και τη διαρκή ανάγκη θεσμικής εγρήγορσης σε μια περιοχή όπου κάθε μεταβολή μπορεί να έχει ευρύτερες επιπτώσεις.
Μήνυμα προς τη διεθνή κοινότητα μέσα από τον λόγο της Εκκλησίας
Στη δεξίωση που ακολούθησε, παρουσία του Υπουργού Τουρισμού της Παλαιστινιακής Αρχής και του Δημάρχου της πόλης, ο Μακαριώτατος επανήλθε στο μήνυμα της ελπίδας, απευθύνοντάς το όχι μόνο στους πιστούς, αλλά και στον δοκιμαζόμενο λαό της περιοχής, με ιδιαίτερη μνεία στη Γάζα και τα κατεχόμενα. Η αναφορά αυτή προσδίδει στον λόγο του χαρακτήρα δημόσιας παρέμβασης με ευρύτερη κοινωνική και πολιτική διάσταση, σε συντονισμό με τις ανησυχίες που καταγράφονται και σε διεθνές επίπεδο μέσω οργανισμών όπως ο ΟΗΕ.
Συνέχεια και αντοχή σε δύσκολες συνθήκες
Κλείνοντας, ο Πατριάρχης Ιεροσολύμων υπογράμμισε ότι το Παλαίφατο Ρωμαιο-Ορθόδοξο Πατριαρχείο, μαζί με την Αγιοταφιτική Αδελφότητα και τον λαό, συνεχίζει να διαφυλάσσει «ως κόρην οφθαλμού» την παρουσία των χριστιανών στην Αγία Γη. Ένα μήνυμα που, πέρα από το πνευματικό του περιεχόμενο, εκπέμπει σταθερότητα και επιμονή σε μια περιοχή όπου η ίδια η παρουσία αποτελεί πολιτικό και ιστορικό διακύβευμα.
Ακολουθεί αναλυτικά η ανακοίνωση της Αρχιγραμματείας:
Τήν Κυριακήν, 16ην/28ην Δεκεμβρίου 2025, ἑωρτάσθη ὑπό τοῦ Πατριαρχείου ἡ μνήμη τῶν Ἁγίων Προπατόρων, ἤτοι τῶν «πρό τοῦ Νόμου καί ἐν Νόμῳ κατά σάρκα Προπατόρων τοῦ Χριστοῦ» ἐξαιρέτως δέ τοῦ Πατριάρχου Ἀβραάμ, εἰς ὅν πρῶτον ἐδόθη ἡ ἐπαγγελία, εἰπόντος τοῦ Θεοῦ πρός αὐτόν, ὅτι «ἐνευλογηθήσονται ἐν τῷ σπέρματί σου πάντα τά ἔθνη τῆς γῆς», (Γεν. 12,3 καί 22,18) καί ἡ μνήμη τῶν Τριῶν Παίδων τῶν ἐν Βαβυλῶνι, τήν κάμινον τῶν ὁποίων εἰς ἀνάπαυσιν ἄγγελος μετεποίησεν εἰς ἀναψυχήν, ἐπειδή δέν ἐσεβάσθησαν χειρόγραφον εἰκόνα.
Ἡ ἑορτή αὕτη ἑωρτάσθη εἰς τόν πρός τιμήν τῶν Προπατόρων μεγαλοπρεπῆ καί καλλιπρεπῆ Ναόν τῆς Κοινότητος τοῦ Πατριαρχείου εἰς τό Χωρίον τῶν Ποιμένων (Μπετσαχούρ).
Εἰς τόν Ναόν τοῦτον ἐτέλεσε τήν θείαν Λειτουργίαν ὁ Μακαριώτατος Πατήρ ἡμῶν καί Πατριάρχης Ἱεροσολύμων κ.κ. Θεόφιλος, συλλειτουργούντων Αὐτῷ τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Καπιτωλιάδος κ. Ἡσυχίου, τοῦ Σεβασμιωτάτου Ἀρχιεπισκόπου Κωνσταντίνης κ. Ἀριστάρχου καί τοῦ Σεβασμιωτάτου Ἀρχιεπισκόπου Πέλλης κ. Φιλουμένου, Ἁγιοταφιτῶν Ἱερομονάχων ὡς τοῦ Ἡγουμένου τῆς Μονῆς τῶν Ποιμένων εἰς Μπετσαχούρ καί τῆς Μπετζάλλας Ἀρχιμανδρίτου π. Ἰγνατίου, τοῦ Ἡγουμένου τῆς Ἱ. Μονῆς τοῦ Σταυροῦ καί Γραμματέως τῆς Ἁγίας καί Ἱερᾶς Συνόδου Ἀρχιμανδρίτου π. Χριστοδούλου, Ἀραβοφώνων Πρεσβυτέρων, ὡς τῶν ἐφημερίων τοῦ Ναοῦ π. Σάββα, π. Ἤσσα καί π. Ἰωάννου, τῶν Ἱεροδιακόνων π. Εὐλογίου καί π. Ἀθανασίου, τῇ τιμητικῇ παρουσίᾳ τῆς Προξένου τῆς Ἑλλάδος εἰς Ἱεροσόλυμα κ. Ἄννης Μάντικα, ψαλλούσης τῆς Βυζαντινῆς χορῳδίας τῆς πόλεως καί μετέχοντος ἐν εὐλαβείᾳ καί προσευχῇ ἀθρόως τοῦ λαοῦ τῆς πόλεως.
Εἰς τό Κοινωνικόν τῆς θείας Λειτουργίας ὁ Μακαριώτατος ἐκήρυξε τόν θεῖον λόγον ἑλληνιστί καί ἀραβιστί ὡς ἕπεται:
«Πατέρων μνήμην σήμερον, σκιρτῶντες φιλοπάτορες, τοῦ Ἀβραὰμ συνελθόντες, καὶ Ἰσαὰκ κατὰ χρέος, καὶ Ἰακὼβ ὑμνήσωμεν· ἐξ ὧν Χριστὸς ὁ Κύριος, τὸ κατὰ σάρκα ὡράθη, διὰ πολλὴν εὐσπλαγχνίαν», ἀναφωνεῖ ὁ ὑμνῳδός
Ἀγαπητοί ἐν Χριστῷ ἀδελφοί,
Εὐλαβεῖς Χριστιανοί καί προσκυνηταί,
Ἡ Χάρις τοῦ Ἁγίου Πνεύματος συνήγαγε πάντας ἡμᾶς ἐν τῷ ἱερῷ τούτῳ τόπῳ τῶν ἀγραυλούντων ποιμένων, ἔνθα «πλῆθος στρατιᾶς ἀγγέλων ἐγένετο αἰνούντων τόν Θεόν καί λεγόντων: δόξα ἐν ὑψίστοις Θεῷ καί ἐπί γῆς εἰρήνη ἐν ἀνθρώποις εὐδοκία», (Λουκ. 13-14), ἵνα ἑορταστικῶς τιμήσωμεν τούς ἁγίους Προπάτορας, ἰδιαιτέρως τόν μακάριον Ἀβραάμ, καταγόμενον ἐκ τῆς τῶν Χαλδαίων χώρας καί κατέχοντα ἐξέχουσαν θέσιν ἐν τῇ ἱστορίᾳ τοῦ μυστηρίου τῆς θείας Οἰκονομίας, τῆς σωτηρίας δηλονότι τοῦ ἀνθρώπου.
Σήμερον ἡ ἁγία ἡμῶν Ἐκκλησία ποιεῖται μνείαν τῶν πρό νόμου καί ἐν νόμῳ κατά σάρκα προπατόρων τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ· ἐξαιρέτως δέ τοῦ Πατριάρχου Ἀβραάμ, εἰς τόν ὁποῖον πρῶτον ἐδόθη ἡ ἐπαγγελία, εἰπόντος τοῦ Θεοῦ πρός αὐτόν: «ἐνευλογηθήσονται ἐν τῷ σπέρματί σου πάντα τά ἔθνη τῆς γῆς», (Γεν. 12, 3 καί 22,18) ὡς μαρτυρεῖ ἡ Βίβλος Γενέσεως.
Ὁ δέ εὐαγγελιστής Ματθαῖος ἐπισημαίνει ὅτι ἐκ σπέρματος Ἀβραάμ καί Δαυΐδ ἐβλάστησεν ὁ Χριστός λέγων: «Βίβλος γενέσεως Ἰησοῦ Χριστοῦ Υἱοῦ Δαυΐδ καί Υἱοῦ Ἀβραάμ», (Ματθ. 1,1). Ἑρμηνεύων τόν λόγον τοῦτον ὁ Ζιγαβηνός λέγει: «Υἱόν μέν τοῦ Δαυΐδ, τόν Χριστόν ἐκάλεσεν, υἱόν δε τοῦ Ἀβραάμ τόν Δαυΐδ, ἀνάγων τάς διανοίας τῶν ἀκροατῶν εἰς μνήμην τῶν ἐπαγγελιῶν. Πάλαι γάρ ὁ Θεός ἐπηγγείλατο καί τῷ Ἀβραάμ καί τῷ Δαυΐδ ἀναστήσειν ἐκ τοῦ σπέρματος αὐτῶν τόν Χριστόν. Ἐξ Ἰουδαίων γάρ ὄντες οἱ ἀκροαταί ἐγνώριζον ταύτας».
Μέ ἄλλα λόγια, ὁ Ἀβραάμ ὑπῆρξεν ὁ πρῶτος, ὁ Δαυΐδ ὁ τελευταῖος ἐκ τῶν ἀνθρώπων, εἰς τούς ὁποίους ἡ περί Μεσσίου ἐπαγγελία (ὑπόσχεσις) ἐγένετο. Ἐκ τούτου ὁ Χριστός ἐκλήθη υἱός Δαυΐδ, ἐφ’ ὅσον ὁ Δαυΐδ ὑπῆρξε καί ὁ ἄμεσος πρόγονος Αὐτοῦ· καί ὁ πραγματικός καί ὁ μοναδικός ἀπόγονος τοῦ Ἀβραάμ, τοῦ ὁποίου ὅμως εἶναι «μείζων τοῦ Ἀβραάμ», (Ἰωάν. 8,53). Ὡς δε μοναδικός ἀπόγονος τοῦ Ἀβραάμ, ὁ Ἰησοῦς Χριστός, διακαιοῦται πλήρως τήν κληρονομίαν τῶν ἐπαγγελιῶν κατά τόν θεῖον Παῦλον λέγοντα: «τῷ δὲ Ἀβραὰμ ἐρρέθησαν αἱ ἐπαγγελίαι καὶ τῷ σπέρματι αὐτοῦ· οὐ λέγει, καὶ τοῖς σπέρμασιν, ὡς ἐπὶ πολλῶν, ἀλλ’ ὡς ἐφ’ ἑνός, καὶ τῷ σπέρματί σου, ὅς ἐστι Χριστός», (Γαλ. 3,16).
Ἑρμηνεύων τό ὡς ἄνω χωρίον ὁ Θεόδωρος Μόψουεστίας λέγει: «τό τῷ σπέρματι αὐτοῦ εἰρημένον … εὑρίσκομεν ἐπί τοῦ Χριστοῦ ἀκριβῶς πληρούμενον… ἀλλά καί ἐπί πάντας τούς ἐκεῖθεν τό γένος κατάγοντας, ἐπί τοῦ Χριστοῦ κυρίως ἐπ’ αὐτῶν τῶν πραγμάτων πληρούμενον εὑρίσκομεν». Ἐνταῦθα ἀξιοσημείωτον τό γεγονός ὅτι «αἱ ἐπαγγελίαι τῷ Ἀβραάμ» ἀφοροῦν ὄχι μόνον εἰς τόν Χριστόν, ἀλλά καί εἰς τήν ἀληθινήν γῆν τῆς ἐπαγγελίας, τοὐτέστιν τήν ἐπουράνιον πόλιν, ἡ ὁποία ἔχει τά ἀληθινά καί ἀδεάσειστα θεμέλια· τῆς ὁποίας τεχνίτης καί κτίστης εἶναι αὐτός ὁ Θεός: «τήν τούς θεμελίους ἔχουσαν πόλιν, ἧς τεχνίτης καί δημιουργός ὁ Θεός», κηρύττει ὁ θεῖος Παῦλος, (Ἑβρ. 11,10).
Μέ ἄλλα λόγια, ἀγαπητοί μου ἀδελφοί, ὅλοι ὅσοι πιστεύουν εἰς Χριστόν δύνανται νά συμμετέχουν τῶν εὐλογιῶν τοῦ Ἀβραάμ, ὡς λέγει ὁ θεσπέσιος Παῦλος: «Χριστὸς ἡμᾶς ἐξηγόρασεν ἐκ τῆς κατάρας τοῦ νόμου …ἵνα εἰς τὰ ἔθνη ἡ εὐλογία τοῦ Ἀβραὰμ γένηται ἐν Χριστῷ ᾿Ιησοῦ, ἵνα τὴν ἐπαγγελίαν τοῦ Πνεύματος λάβωμεν διὰ τῆς πίστεως», (Γαλ. 3, 13-14). Ἡ πίστις εἶναι ἐκείνη, ἡ ὁποία καθιστᾷ πνευματικούς ἀπογόνους ἐκείνου (τοῦ Ἀβραάμ), ὁ ὁποῖος ἐπίστευσε καί «ἐγένετο εἰς τό ἑξῆς Πατήρ πάντων τῶν πιστευόντων», (Ρωμ. 4,12)· «πάντες γὰρ υἱοὶ Θεοῦ ἐστε διὰ τῆς πίστεως ἐν Χριστῷ ᾿Ιησοῦ·… εἰ δὲ ὑμεῖς Χριστοῦ, ἄρα τοῦ Ἀβραὰμ σπέρμα ἐστὲ καὶ κατ’ ἐπαγγελίαν κληρονόμοι», (Γαλ. 3,26-29).
Τοῦτο ἐπιμαρτυρεῖ καί ὁ ὑμνῳδός τῆς Ἐκκλησίας ψάλλων: «Ἐν πίστει τοὺς Προπάτορας ἐδικαίωσας, τὴν ἐξ Ἐθνῶν δι’ αὐτῶν προμνηστευσάμενος Ἐκκλησίαν. Καυχῶνται ἐν δόξῃ οἱ Ἅγιοι, ὅτι ἐκ σπέρματος αὐτῶν, ὑπάρχει καρπός εὐκλεής, ἡ ἀσπόρως τεκοῦσά σε. Ταῖς αὐτῶν ἱκεσίαις, Χριστὲ ὁ Θεός, σῶσον τὰς ψυχὰς ἡμῶν». «Ἀσπόρως ἐκ θείου Πνεύματος, βουλήσει δὲ Πατρός, συνείληφας Υἱὸν τὸν τοῦ Θεοῦ, ἐκ Πατρὸς ἀμήτορα, πρὸ τῶν αἰώνων ὑπάρχοντα, δι’ ἡμᾶς δὲ ἐκ σοῦ ἀπάτορα γεγονότα, σαρκὶ ἀπεκύησας, καὶ βρέφος ἐγαλούχησας· διὸ μὴ παύσῃ πρεσβεύειν, τοῦ λυτρωθῆναι κινδύνων τὰς ψυχὰς ἡμῶν».
Οἱ ἅγιοι δέ, οἱ ὁποῖοι καυχῶνται ἐν δόξῃ ὅτι ἐκ σπέρματος αὐτῶν ὑπάρχει καρπός εὐκλεής ἡ ἀσπόρως καί ἐκ Πνεύματος Ἁγίου τεκοῦσα τόν Χριστόν, τοὐτέστιν ἡ Θεοτόκος καί ἀειπάρθενος Μαρία, δέν εἶναι ἄλλοι ἀπό τούς πρό τοῦ Μωσαϊκοῦ Νόμου καί ἐν Νόμῳ (Μωϋσέως) κατά σάρκα Προπάτορας τοῦ Σωτῆρος ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ υἱοῦ Δαυΐδ καί υἱοῦ Ἀβραάμ, (Πρβλ. Μαθ. 1,1). Οὗτοι οἱ ἅγιοι εἶναι οἱ Προπάτορες, οἱ ὁποῖοι ἀφ’ ἑνός μέν προεκτύπωσαν τήν ἔλευσιν τοῦ Χριστοῦ· ἀφ’ ἑτέρου δέ ἐκήρυξαν ἐν τῷ κόσμῳ τήν ἐκ Παρθένου ἄφραστον Γέννησιν Αὐτοῦ. «Δώσει Κύριος αὐτός ὑμῖν σημεῖον· ἰδού ἡ Παρθένος ἐν γαστρί ἕξει, καί τέξεται υἱόν καί καλέσεις τό ὄνομα αὐτοῦ Εμμανουήλ», (Ἡσ. 7,14) … «ὅτι παιδίον ἐγενήθη ἡμῖν, υἱὸς καὶ ἐδόθη ἡμῖν, οὗ ἡ ἀρχὴ ἐγενήθη ἐπὶ τοῦ ὤμου αὐτοῦ, καὶ καλεῖται τὸ ὄνομα αὐτοῦ μεγάλης βουλῆς ἄγγελος, θαυμαστὸς σύμβουλος, Θεὸς ἰσχυρός, ἐξουσιαστής, ἄρχων εἰρήνης, πατὴρ τοῦ μέλλοντος αἰῶνος», (Ἡσ. 9,6), ἀναφωνεῖ ὁ μεγαλοφωνώτατος Προφήτης Ἡσαΐας.
Ἐνταῦθα ὁ Προφήτης Ἡσαΐας προκαταγγέλλει τήν ἔλευσιν τοῦ Δικαίου, τοὐτέστιν τήν Γέννησιν τοῦ Χριστοῦ ἐκ τῆς Παρθένου. Τόν λόγον τοῦτον τῶν προφητῶν ἐπικαλεῖται καί ὁ διάκονος καί πρωτομάρτυς Στέφανος ἐν τῇ ἀπολογίᾳ αὐτοῦ λέγων: «Τίνα τῶν προφητῶν οὐκ ἐδίωξαν οἱ πατέρες ὑμῶν; Καί ἀπέκτειναν τούς προκαταγγείλαντας περί τῆς ἐλεύσεως τοῦ Δικαίου», (Πράξ. 7,52). Ὁ δέ Ἀπόστολος Πέτρος, ἐν τῇ ὁμιλίᾳ αὐτοῦ, προτρέπων τόν λαόν εἰς μετάνοιαν λέγει: «Ἀδελφοί, ὁ δέ Θεός ἅ προκατήγγειλε διά στόματος πάντων τῶν προφητῶν αὐτοῦ παθεῖν τόν Χριστόν, ἐπλήρωσεν οὕτω», (Πράξ. 3, 17-18). Ὁ θεῖος Παῦλος ποιεῖται μνείαν τοῦ ἰδίου αὐτοῦ Εὐαγγελίου ὡς καί τοῦ κηρύγματος τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, τό ὁποῖον ἐγένετο: «κατά ἀποκάλυψιν μυστηρίου χρόνοις αἰωνίοις σεσιγημένου, φανερωθέντος δέ νῦν διά τε γραφῶν προφητικῶν κατ’ ἐπιταγήν τοῦ αἰωνίου Θεοῦ», (Ρωμ. 16,25).
Τό ὑπό τοῦ Ἀδάμ, τοῦ Προπάτορος πάντων ἡμῶν, ὡς καί τούς ἀπογόνους αὐτοῦ, καί δή τούς προφήτας, προκαταγγελθέν χρόνοις αἰωνίοις σεσιγημένον μυστήριον δέν εἶναι ἄλλο ἀπό τό ὑπερφυές μυστήριον τῆς θείας Οἰκονομίας, τῆς Γεννήσεως δηλονότι ἐκ τῶν ἁγνῶν αἱμάτων τῆς Θεοτόκου καί ἀειπαρθένου Μαρίας ἐν τῷ Σπηλαίῳ τῆς Βηθλεέμ τοῦ Σωτῆρος ἡμῶν Χριστοῦ.
Διό σήμερον, ἀγαπητοί μου ἀδελφοί, ἐν τῇ χώρᾳ καί τῷ ἱερῷ τούτῳ τόπῳ τῶν ἀγραυλούντων Ποιμένων (Πρβλ. Λουκ. 2,8), ἡ ἁγία ἡμῶν Ἐκκλησία ὡς ἄλλος ἄγγελος εὐαγγελίζεται ἡμῖν χαράν μεγάλη, ἥτις ἔσται παντί τῷ λαῷ· «ὅτι ἐτέχθη ἡμῖν σήμερον Σωτήρ, ὅς ἐστι Χριστός Κύριος ἐν πόλει Δαυΐδ», (Πρβλ. 2, 10-11).
Αὐτόν, τόν Σωτῆρα, ὅς ἐστι Χριστός Κύριος, ὡς ἄλλοι Μάγοι σπεύσωμεν προσκυνῆσαι. Αὐτόν, τόν Κύριον καί Θεόν ἡμῶν, Σωτῆρα Χριστόν, ἐπικαλούμεθα καί ἡμεῖς, ἀγαπητοί μου, ἵνα τῇ δυνάμει τοῦ ἁγίου Αὐτοῦ Πνεύματος κατοικήσῃ ἐν τῷ σπηλαίῳ τῶν καρδιῶν ἡμῶν, ἵνα πληρωθῶμεν εἰς πᾶν τό πλήρωμα τοῦ Θεοῦ, (Ἐφ. 3,17-19). Μετά δέ τοῦ ὑμνῳδοῦ εἴπωμεν: «Τῷ πρὸ τῶν αἰώνων, ἐκ Πατρὸς γεννηθέντι ἀρρεύστως Υἱῷ, καὶ ἐπ’ ἐσχάτων ἐκ Παρθένου, σαρκωθέντι ἀσπόρως, Χριστῷ τῷ Θεῷ βοήσωμεν· Ὁ ἀνυψώσας τὸ κέρας ἡμῶν, Ἅγιος εἶ Κύριε». Ἀμήν. Εὐλογημένα καί εἰρηνικά Χριστούγεννα».
Ἀκολούθως ἔλαβε χώραν δεξίωσις, παρόντων τοῦ Ὑπουργοῦ Τουρισμοῦ τῆς Παλαιστινιακῆς Αὐτονομίας κ. Χάϊκ καί τοῦ Δημάρχου τῆς πόλεως κ. Ἠλιάς Σαΐντ, τῶν Ἐπιτρόπων καί ἄλλων προσωπικοτήτων τοῦ Παλαιστινιακοῦ κράτους. Εἰς τόν Μακαριώτατον ἐπεδόθη ἀνάγλυφος εἰκών τοῦ Ναοῦ τῆς Ἀναστάσεως καί τῆς Βασιλικῆς τῆς Βηθλεέμ ἐκ μέρους τοῦ Σώματος τῶν Προσκόπων καί πίναξ τῆς Γεννήσεως τοῦ Κυρίου ἐκ μέρους τοῦ Προέδρου Ἀμποῦ Μάζεν.
Ἐν τέλει παρετέθη τράπεζα πρός τιμήν τοῦ Μακαριωτάτου καί πολλῶν ἄλλων, εἰς τήν ὁποίαν καί πάλιν προσεφώνησεν ὁ Μακαριώτατος ὡς ἕπεται:
«Καὶ ποιμένες ἦσαν ἐν τῇ χώρᾳ τῇ αὐτῇ ἀγραυλοῦντες καὶ φυλάσσοντες φυλακὰς τῆς νυκτὸς ἐπὶ τὴν ποίμνην αὐτῶν· καὶ ἰδοὺ ἄγγελος Κυρίου ἐπέστη αὐτοῖς καὶ δόξα Κυρίου περιέλαμψεν αὐτούς, καὶ ἐφοβήθησαν φόβον μέγαν· καὶ εἶπεν αὐτοῖς ὁ ἄγγελος· μὴ φοβεῖσθε· ἰδοὺ γὰρ εὐαγγελίζομαι ὑμῖν χαρὰν μεγάλην, ἥτις ἔσται παντὶ τῷ λαῷ, ὅτι ἐτέχθη ὑμῖν σήμερον σωτήρ, ὅς ἐστι Χριστὸς Κύριος, ἐν πόλει Δαυΐδ», (Λουκ. 2, 8-11).
Ἐντιμότατε Πρόεδρε καί τίμια μέλη τοῦ Ἐκκλησιαστικοῦ Συμβουλίου,
Ἐξοχώτατε κ. Χάϊκ, καί ἐντιμότατε κ. Σαΐντ,
Ἀγαπητοί ἐν Χριστῷ Ἀδελφοί,
«Ἰδού γάρ εὐαγγελίζομαι ὑμῖν χαράν μεγάλην, ἥτις ἔσται παντί τῷ λαῷ, ὅτι ἐτέχθη ὑμῖν σήμερον Σωτήρ, ὅς ἐστι Χριστός Κύριος ἐν πόλει Δαυΐδ», (Λουκ. 2,10-11).
Τόν εὐαγγελισμόν τοῦτον τῆς μεγάλης χαρᾶς, τῆς Γεννήσεως δηλονότι τοῦ Θεοῦ καί Σωτῆρος ἡμῶν Χριστοῦ, προκατήγγειλαν οἱ κατά σάρκα Προπάτορες τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ, τῶν ὁποίων τήν μνήμην ἑορτίως τιμῶμεν σήμερον ἐν αὐτῷ τῷ τόπῳ τῶν ἀγραυλούντων ποιμένων.
Τόν Εὐαγγελισμόν τοῦτον «τῆς μεγάλης χαρᾶς» καταγγέλλει σήμερον τό εὐσεβές Χριστεπώνυμον ποίμνιον τῆς Ἐκκλησίας τῶν Ἱεροσολύμων ἐκ τῆς εὐλογημένης ταύτης χώρας τῆς Παλαιστίνης εἰς ἅπαντα τόν κόσμον καί ἰδιαιτέρως εἰς τόν δοκιμαζόμενον λαόν αὐτῆς εἰς τήν Γάζαν καί τά κατεχόμενα ἐδάφη.
Λέγομεν τοῦτο, διότι αἱ Χριστιανικαί Κοινότητες ἐν τῇ Ἁγία Γῇ καί τῇ εὐρυτέρᾳ περιοχῇ προσβλέπουν εἰς τάς Ἐκκλησίας καί ἐξόχως τό ἡμέτερον Rum Orthodox Πατριαρχεῖον πρός ἐνθάρρυνσιν καί πνευματικήν τροφήν. Παρά δέ τάς προκλήσεις τάς ὁποίας ἀντιμετωπίζομεν, δέν δυνάμεθα νά ἐνδώσωμεν εἰς τήν ἀπόγνωσιν καί τήν ἀπελπισίαν· τοὐναντίον πρέπει πάντοτε νά κηρύττωμεν τό Εὐαγγελικόν τῶν Ἀγγέλων μήνυμα τῆς ἐλπίδος, τῆς δικαιοσύνης καί τῆς εἰρήνης, αἰνοῦντες καί δοξάζοντες τόν γεννηθέντα Χριστόν λέγοντες: «δόξα ἐν ὑψίστοις Θεῷ καί ἐπί γῆς εἰρήνη ἐν ἀνθρώποις εὐδοκία», (Λουκ. 2,14).
Τήν ἱεράν ταύτην παρακαταθήκην, τῆς χαρᾶς δηλονότι τῶν Χριστουγέννων, διεφύλαξε καί διαφυλάττει ὡς κόρην ὀφθαλμοῦ διά μέσου τῶν αἰώνων τό Παλαίφατον ἡμῶν Ρωμαιο-Ὀρθόδοξον Πατριαρχεῖον μετά τοῦ τάγματος τῆς Γεραρᾶς Ἁγιοταφιτικῆς Ἀδελφότητος, ἀλλά καί τοῦ εὐσεβοῦς Χριστεπωνύμου λαοῦ. Ἀκούομεν εἰς τόν Κυριακόν λόγον: «Καί πύλαι ᾄδου οὐ κατισχύσουσιν αὐτῆς», (τῆς Ἐκκλησίας), (Ματθ. 16,18)· καί: «μή φοβοῦ τό μικρόν ποίμνιον· ὅτι εὐδόκησεν ὁ Πατήρ ὑμῶν δοῦναι ὑμῖν τήν βασιλείαν», (Λουκ. 12,32). Ἑρμηνεύων τόν λόγον τοῦτον ὁ Ἅγιος Κύριλλος Ἀλεξανδρείας λέγει: «Μικρόν ποίμνιον τούς ἁγίους (τούς πιστούς) ὀνομάζει [ἐν συγκρίσει] πρός τό μέγεθος τοῦ πλήθους τῶν ἀπίστων ἤ καί διά τήν ἑκούσιον ταπείνωσιν τοῦ τοιούτου ποιμνίου».
Δικαίως, λοιπόν, τιμᾷ ἡ ἁγία ἡμῶν τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησία τήν μνήμην τῶν ἁγίων Προπατόρων. Καί τοῦτο, διότι ἐξ αὐτῶν (τῶν Προπατόρων) «ἀνεδείχθη ράβδος δυνάμεως ἡμῖν, ἡ μόνη ἀπείρανδρος καί θεόπαις Μαρία ἡ ἁγνή· ἐξ ἧς τό ἄνθος προῆλθε Χριστός, βλαστήσας πᾶσι τήν ζωήν καί σωτηρίαν τήν αἰώνιον».
Εὐχόμεθα ὅπως τό φῶς τοῦ Ἡλίου τῆς Δικαιοσύνης καταυγάσῃ τάς καρδίας πάντων ἡμῶν καί ἐπιλάμψῃ εἰς τήν Ἁγίαν Γῆν καί δή εἰς τήν γῆν τῶν ἀγραυλούντων Ποιμένων.
Ἀμήν. Ἔτη πολλά καί εὐλογημένα καί εἰρηνικά Χριστούγεννα».
