Η κοπή της Αγιοβασιλόπιτας στο Πατριαρχείο Ιεροσολύμων (φωτο)

Το εσπέρας της Δευτέρας 31ης Δεκεμβρίου, τελευταίας ημέρας του έτους 2013 / 13ης Ιανουαρίου 2014, έλαβε χώραν η τελετή της κοπής της βασιλόπιττας εις την αίθουσαν του Πατριαρχείου.
Της τελετής ταύτης προεξήρξεν η Α.Θ.Μ. ο Πατήρ ημών και Πατριάρχης Ιεροσολύμων κ.κ. Θεόφιλος, και μετέσχεν ο Γενικός Πρόξενος της Ελλάδος εις τα Ιεροσόλυμα κ. Γεώργιος Ζαχαριουδάκης μετά των συνεργατών αυτού, οι Αγιοταφίται Πατέρες, Έλληνες της Ελληνικής Παροικίας Ιεροσολύμων, μέλη του Αραβοφώνου ημών ποιμνίου των Ιεροσολύμων και προσκυνηταί.

Την εκλεκτήν ταύτην ομήγυριν προσεφώνησεν ο Μακαριώτατος διά της κάτωθι προσφωνήσεως Αυτού επί τω ανατέλλοντι νέω έτει 2014, έχοντος ως έπεται ελληνιστί:

Εκλαμπρότατε Γενικέ Πρόξενε της Ελλάδος,

Άγιοι Πατέρες και σεβαστοί αδελφοί,

Ευλαβείς Χριστιανοί και προσκυνηταί.

«Πνεύμα Κυρίου, ου ένεκεν έχρισέ με ευαγγελίσασθαι πτωχοίς απέσταλκέ με ιάσασθαι τους συντετριμμένους τη καρδία κηρύξαι αιχμαλώτοις άφεσιν και τυφλοίς ανάβλεψιν αποστείλαι τεθραυσμένους εν αφέσει κηρύξαι ενιαυτόν Κυρίου δεκτόν», (Λουκ. 4, 18-19). Λέγει ο Κύριος διά στόματος του Προφήτου Ησαίου.

Η αγία του Χριστού Εκκλησία συνήγαγεν πάντας ημάς εν τω ιερώ τούτω τόπω του παλαιφάτου Πατριαρχείου των Ιεροσολύμων, ίνα εορτάσωμεν αφ’ ενός την λήξιν του παλαιού χρόνου, δηλονότι του απερχομένου. Αφ’ ετέρου δε την ανακήρυξιν και αναγγελίαν της ενάρξεως του νέου χρόνου, τουτέστιν του ενιαυτού  της Χρηστότητος Κυρίου ημών  Ιησού Χριστού.

Τυγχάνει γνωστόν, ότι διά την Εκκλησίαν του Χριστού την θέσιν του κτιστού χρόνου κατέχει η αιώνιος βασιλεία του Θεού. Τούτο σημαίνει, ότι ο ορισμός της εννοίας του χρόνου, καθ’ ημάς γίνεται κατανοητός ουχί «σεσοφισμένοις μύθοις» (Πετρ. Β’ 1, 16) της ανθρωπίνης επινοίας, αλλά τη δυνάμει του Αγίου Πνεύματος, του Πνεύματος του Χριστού, του Υιού του Θεού και Πατρός, του ειπόντος τοις μαθηταίς αυτού: «ουχ υμών εστι γνώναι χρόνους ή καιρούς ούς ο Πατήρ έθετο εν τη ιδία εξουσία», (Πραξ. 1, 7).

Ο εκ Πνεύματος Αγίου και Μαρίας της Παρθένου ενανθρωπήσας και εν Βηθλεέμ κατά σάρκα τεχθείς Θεός Λόγος εφανέρωσεν ημίν τοις ανθρώποις τον χρόνον εκείνον, ο οποίος διακρίνεται εκ του χρόνου της φθοράς και της αφθαρσίας ή καλλίτερον ειπείν, εις τον χρόνον της φθοροποιού αμαρτίας και της σωτηριώδους  μετανοίας: «Ουκ ελήλυθα, λέγει Κύριος, καλέσαι δικαίους αλλά αμαρτωλούς εις μετάνοιαν», (Λουκ. 5, 32).

Λέγομεν δε τούτο, διότι ο ενανθρωπήσας Θεός Λόγος εγκαινιάζει εν εαυτώ και τη Εκκλησία Αυτού τον καινόν (τον νέον) χρόνον του απροσίτου αυτού φωτός «τοις εν σκότει και σκιά θανάτου καθημένοις», (Λουκ. 1, 79).

«Ιδού νυν, καιρός ευπρόσδεκτος», αναφωνεί ο Θεός Παύλος (Κορ. Β’ 6, 2). Ιδού νυν έτος σωτηρίας ανατέλλον μετάνοιαν, ελπίδα, δικαιοσύνην και ειρήνην, ως λέγει και ο μελωδός ικετευτικώς: «την  του έτους άμειψιν (την αλλαγήν) ανάδειξον ημίν, μεταβολήν προς κρείττονα, ειρηναίαν κατάστασιν, τοις ειδόσι σε Λόγε Πατρί συναίδιον».

Ο δε σήμερον τιμώμενος Μέγας Βασίλειος αναφερόμενος εις την έννοιαν και σημασίαν του χρόνου εν τη Εξαημέρω αυτού, μνημονεύει τον Παροιμιαστήν λέγοντα: «Αρχή οδού αγαθής το ποιείν δίκαια» (Παροιμ. 16, 7) και σχολιάζει, «από γαρ των δικαίων πράξεων πρώτον κινούμεθα προς τον μακάριον βίον», (ΕΠΕ, τομ. 4, ομιλ. Α’ 22).
Με άλλα λόγια, αγαπητοί μου, η εόρτιος υποδοχή του νέου χρόνου, η οποία συμπίπτει μετά της Δεσποτικής εορτής της κατά σάρκα Περιτομής του Κυρίου και Σωτήρος ημών Χριστού, μας καλεί να θεωρήσωμεν τα έργα και τας πράξεις του παρελθόντος ημών χρόνου και μετά του σοφού Παύλου είπωμεν: «Αδελφοί εγώ εμαυτόν ούπω λογίζομαι κατειληφέναι· εν δε, τα μεν οπίσω επιλανθανόμενος τοις δε έμπροσθεν επεκτεινόμενος κατά σκοπόν διώκω επί το βραβείον της άνω κλήσεως του Θεού εν Χριστώ Ιησού», (Φιλιπ. 3, 13-14).

Αυτήν ακριβώς την αρχήν τουτέστιν την κίνησιν προς τον μακάριον βίον, την κατά Χριστόν ζωήν και πολιτείαν καλούμεθα να θέσωμεν ως σκοπόν κατά την είσοδον του νέου ενιαυτού της Χρηστότητος Κυρίου, ου το κράτος της αιωνίου Αυτού Βασιλείας είη ευλογημένον και δεδοξασμένον· Αμήν.