ΙΕΡΟΣΟΛΥΜΑ: Την Τετάρτην, 29η Ιανουαρίου 2025, ετελέσθη η Εξόδιος Ακολουθία του μακαριστού Ηγουμένου της Ιεράς Μονής Αββά Θεοδοσίου του Κοινοβιάρχου Αρχιμανδρίτου π. Ιεροθέου.
Διά την εξόδιον Ακολουθίαν και την ταφήν αυτού μετέβησαν εις την εν λόγω Ιεράν Μονήν ο Πατριαρχικός Επίτροπος Μητροπολίτης Καπιτωλιάδος κ. Ησύχιος μετά των Αγιοταφιτών Πατέρων και ετέλεσαν αυτήν, συνιερουργούντων των Αρχιεπισκόπων Γεράσων κ. Θεοφάνους και Αβήλων κ. Δωροθέου, των Ιερομονάχων του Πατριαρχείου Ιεροσολύμων και του Πνευματικού του Αγίου Σάββα Αρχιμανδρίτου π. Ευδοκίμου και των Ιερέων των ομόρων περιοχών της Βηθλεέμ, συμπροσευχομένων μοναζουσών και μοναχών ελθόντων εξ Ιεροσολύμων και πλήθος λαού εκ του ποιμνίου της Βηθλεέμ.
Τον επικήδειον προς τον εκλιπόντα Αγιοταφίτην Αρχιμανδρίτην εξεφώνησεν ο Μητροπολίτης ως έπεται:
“Σεβασμιώτατοι άγιοι Αρχιερείς,
Σεβαστοί άγιοι Πατέρες και αδελφοί,
Ευλαβείς προσκυνηταί των Αγίων τόπων,
Χρέος ιερόν και άγιον συγκαλείται ημάς σήμερον εις την περίβλεπτον και ιστορικήν Ιεράν Μονήν του Οσίου πατρός ημών Θεοδοσίου του Κοινοβιάρχου, ίνα προπέμψωμεν τον πολιόν αδελφόν ημών Αρχιμανδρίτην Ιερόθεον, ηγούμενον και ανακαινιστήν της Ιεράς ταύτης παλαιφάτου Μονής.
Το «όντως φοβερώτατον του θανάτου μυστήριον» αύθις βλέποντες προκείμενον εν μέσω ημών, εξαπορούμεθα μετά του αγίου Ιωάννου του Δαμασκηνού, «ποία του βίου τρυφή διαμένει λύπης αμέτοχος; Ποία δόξα έστηκεν επί γης αμετάθετος; Πάντα σκιάς ασθενέστερα, πάντα ονείρων απατηλότερα· μία ροπή και ταύτα πάντα θάνατος διαδέχεται». Την φοβεράν και ζοφεράν ταύτην πραγματικότητα, την εισαχθείσαν εις το ανθρώπινον ημών γένος ένεκα της προπατορικής παραβάσεως, ως παραφθοράν τινα και αφύσικον κατάληξιν, ο Πανάγαθος Θεός ημών, «ίνα μη το κακόν αθάνατον γένηται», επανωρθώσατο ήτοι «του ιδίου υιού ουκ εφείσατο, αλλ’ υπέρ ημών πάντων παρέδωκεν αυτόν», (Ρωμ. 8,32), Ος και «εταπείνωσεν εαυτόν γενόμενος υπήκοος μέχρι θανάτου, θανάτου δε σταυρού» (Φιλ. 2,8), «ίνα διά του θανάτου καταργήση τον το κράτος έχοντα του θανάτου, τουτέστι τον διάβολον» (Εβρ. 2,14) και «ίνα πας ο πιστεύων εις αυτόν μη απόληται, αλλ’ έχη ζωήν αιώνιον», (Ιω. 3,15).
Εν ταύτη τη ομολογία και ιερά πίστει της αγίας ημών Εκκλησίας, ανετράφη ο αδελφός ημών Αρχιμανδρίτης Ιερόθεος, κατά κόσμον Ιωάννης Σηφάκης, γεννηθείς τω έτει 1929 εν τω χωρίω Μαχαιρά Ηρακλείου Κρήτης, όπου και διήκουσε τα εγκύκλια γράμματα. Τω 1953 εστρατεύθη εις Ελλάδα και μετέσχε εκστρατευτικού σώματος και μετέβη εις Κορέαν, ένθα αι κακουχίαι, τα παθήματα και τα μαθήματα έμελλον να ποδηγετούν αυτόν εις το επίλοιπον του βίου του. Κατά την εν Κορέα διατριβήν αυτού, έκανε τάμα εις τον Άγιον Θεόν, ότι αν διασωθή εκ του πολέμου, θα μεταβή εις την Αγίαν Γην προς προσκύνησιν των Αγίων Τόπων. Επιστρέψας εκ Κορέας και μετά πάροδον ολίγων μηνών, μεθ’ ενός φίλου αυτού επραγματοποίησεν τα τάξιμον αυτού.
Τον Σεπτέμβριον του 1954, κατά την εις Ιερουσαλήμ επίσκεψιν αυτού, συνήντησε τον μακαριστόν Πατριάρχην κυρόν Τιμόθεον, ος αντικρύσας τον τότε Ιωάννην, προέτρεψεν επιμόνως αυτόν να παραμείνη εις τους Αγίους Τόπους, όπως υπηρετήση την Εκκλησίαν. Του νεαρού Ιωάννου αποκρινεμένου ότι «είναι αγράμματος και διά τούτο δεν δύναται», ο Πατριάρχης αντείπεν ότι «και οι Απόστολοι αγράμματοι ήσαν»! Ούτως ηλιευμένος ο πολιός ημών αδελφός, καταλείψας τον στρατόν του επιγείου Βασιλέως, εστρατεύθη εις την εκστρατευτικήν φάλαγγα του Ουρανίου Δεσπότου, ήτοι την γεραράν Αγιοταφιτικήν ημών Αδελφότητα, επιδείξας ζήλον και αυταπάρνησιν εις την διακονίαν αυτού, μη επιστρέψας ουδέποτε πάλιν εις Ελλάδα!
Άμα τη αποφάσει της παραμονής αυτού ενταύθα, διωρίσθη παιδονόμος εν τη Πατριαρχική Σχολή και τω 1956 ανέλαβε την επιστασίαν της Ιεράς Μονής Θαβωρίου Όρους, εν η και εκάρη μοναχός τη 5η Μαίου 1957, χειροτονηθείς Διάκονος και Πρεσβύτερος τω ιδίω έτει υπό του Μητροπολίτου Ναζαρέτ Ισιδώρου. Έκτοτε υπηρέτησεν εις διαφόρους διακονίας του Ιερού ημών Κοινού, ως επιστάτης των κτημάτων του Πύργου του Αγίου Σάββα, ως Ηγούμενος της Ιεράς Μονής του Αββά Γερασίμου, ως Ηγούμενος εν Ιεριχοί, ως Ηγούμενος της παρά τον Ιορδάνην Μονής του Τιμίου Προδρόμου, ως Ηγούμενος της Ιεράς Μονής του Τιμίου Σταυρού και ως Ηγούμενος της Ιεράς Μονής Αγίου Γεωργίου Μπετζαλά.
Τη 25η Αυγούστου του έτους 1976 διωρίσθη ισόβιος Ηγούμενος της Ιεράς Μονής Αββά Θεοδοσίου του Κοινοβιάρχου. Διαρκούσης της σχεδόν πεντηκονταετούς διακονίας αυτού ενταύθα, ειργάσθη θείω ζήλω διά την ανακαίνισιν και τον καλλωπισμόν της Μονής, κοσμήσας διά βυζαντινών αγιογραφιών τον ιερόν Ναόν και εξωραίσας τον δάπεδον αυτού διά καλαισθήτων μαρμάρων. Ανωκοδόμησεν τον δεύτερον όροφον της νοτιοδυτικής πτέρυγος της Μονής, δημιουργήσας ξενώνα προς φιλοξενίαν των ευλαβών προσκυνητών, ούς και ηγάπα ο γέρων Ιερόθεος και πάντοτε αφιέρωνεν ώρας διά την μετ’ αυτών επικοινωνίαν προς πνευματικήν οικοδομήν και επιστηριγμόν αυτών.
Ωσαύτως, μη δειλιών ενώπιον κινδύνων, υπερήσπισε θερμώς τα πέριξ της Μονής κτήματα του Πατριαρχείου εκ των επιβούλων, πολλάκις με κίνδυνον της ζωής αυτού.
Το ανθρωπίνως εγειρόμενον ερώτημα: «πως υπέμεινεν τας δυσκολίας ταύτας;» δύναται να απαντήσωμεν διά του Αποστόλου Παύλου, λέγοντος: «Τι ούν ερούμεν προς ταύτα; … τις ημάς χωρίσει από της αγάπης του Χριστού; θλίψις ή στενοχωρία ή διωγμός ή λιμός ή γυμνότης ή κίνδυνος ή μάχαιρα; καθώς γέγραπται ότι ένεκά σου θανατούμεθα όλην την ημέραν· ελογίσθημεν ως πρόβατα σφαγής· αλλ’ εν τούτοις πάσιν υπερνικώμεν διά του αγαπήσαντος ημάς», (Ρωμ. 8, 31.35-37). Τα λόγια ταύτα δύνανται να ερμηνεύσωσι την επί γης βιωτήν του Αρχιμανδρίτου Ιεροθέου και την βεβαίαν αυτού πίστιν εις την εκπλήρωσιν της μοναχικής αυτού ιδιότητος και την ιεράν αποστολήν της Αγιοταφιτικής ημών Αδελφότητος, διά την οποίαν, μη φειδόμενος κόπων, ηνάλωσεν εαυτόν επί 71 έτη.
Εκ μέρους της Αυτού Θειοτάτης Μακαριότητος του Πατρός ημών και Πατριάρχου Ιεροσολύμων κ.κ. Θεοφίλου Γ΄, ο Οποίος μετέβη σήμερον εις Αλβανίαν, ίνα παραστή εις την Εξόδιον Ακολουθίαν του εκλιπόντος Αρχιεπισκόπου κυρού Αναστασίου, παρακαλώ, όπως δεηθώμεν εκ βάθους ψυχής του και νεκρών και ζώντων την εξουσίαν έχοντος αθανάτου Βασιλέως ημών Χριστού υπέρ αναπαύσεως της ψυχής του μακαριστού αδελφού ημών Αρχιμανδρίτου Ιεροθέου εν χώρα ζώντων, μετά δικαίων και οσίων, όπως εν εκείνη τη ημέρα της Κρίσεως, «εκλάμψη ως ο ήλιος συν αγγέλοις εις ζωήν αιώνιον συν τω Κυρίω ημών Ιησού Χριστώ, ορών αυτόν και ορώμενος και άληκτον την απ’ αυτού ευφροσύνην καρπούμενος», (Ιω. Δαμασκηνός).
Αιωνία σου η μνήμη αξιομακάριστε και αείμνηστε αδελφέ ημών!”.
Η ταφή αυτού έλαβε χώραν εις το Κοιμητήριον της Ιεράς Μονής.
