Όταν η μικρή Μαριαλένα, δύο μόλις μηνών διακομίσθηκε στο νοσοκομείο της Πολιστάνα της Καλαβρίας, ήταν ήδη αργά. Το μικρό κοριτσάκι ξεψύχησε ύστερα από μια νυχτερινή τελετή σατανισμού, σκοτωμένο με χτυπήματα από τα ϊδια τα χέρια των γονέων του και άλλων συγγενών. Εννέα άνθρωποι φυλακίσθηκαν και κατηγορούνται για την δολοφονία.
«Δεν το κάναμε εμείς, ο σατανάς σκότωσε το παιδί μας», λένε και ξαναλένε οι γονείς της μικρής.
Συγκλονισμένη η κοινή γνώμη της Ιταλίας παρακολουθεί τις φρικτές συνέπειες της φοβερής εξάπλωσης του σατανισμού στη γειτονική μας χώρα. Οι γονείς της μικρής, 20 και 23 ετών, είχαν πεισθεί ότι τα συνεχή κλάμματα του μωρού τους οφείλονταν σε δαιμόνιο και ότι για να ελευθερωθεί έπρεπε να γίνει σατανιστική λειτουργία. Στην τελετή που έγινε σε «οικογενειακό» κύκλο, κάποιος συγγενής ήταν ο μάγος. Εκεί έγινε το αποτρόπαιο έγκλημα (Die Welt, 15-9-1994 – Περιοδικό Gesellschaft gegen Sekten- und Kultgefahren, Wien, Kurz-Infos 1\1995, σελ 24-25).
Πρόσφατα, συγκλονίσθηκε και η Ελληνική κοινή γνώμη για τα γνωστά εγκλήματα που έγιναν στα πλαίσια της ομάδας σατανισμού της Παλλήνης. Πολλοί, απέδωσαν τα εγκλήματα αυτά στο «σεξ και στα χρήματα». Παράλληλα, στην Ιταλία η κοινή γνώμη είχε και έχει μπροστά της ένα έγκλημα σατανισμού όπου η εξήγηση για «σεξ και χρήμα» είναι εντελώς απρόσφορη.
Το πολύ περίεργο είναι ότι, ενώ τα Μ.Μ.Ε. στην Ελλάδα, πλην ελαχίστων εξαιρέσεων, προώθησαν, συστηματικά σχεδόν, την θρησκευτική αντίληψη ότι δεν υπάρχει ο σατανάς, ή ότι δεν μας ενδιαφέρει ως κοινωνία, ούτε τους νομικούς, αν υπάρχει Σατανάς, και ότι ακόμα και ο σατανισμός δεν ήταν παρά ένα παραμύθι των δραστών για να απολαύσουν «σεξ και χρήμα», ενώ στην εφημερίδα Ελευθεροτυπία της Παρασκευής 9 Ιουνίου 1995, ενόσω διεξαγόταν η «δίκη των σατανιστών της Παλλήνης», εγράφη ότι στην γειτονική Ιταλία έχει μεγάλη διάδοση ο σατανισμός χωρίς όμως να παρατηρούνται εγκλήματα(!!!), το παραπάνω συγκλονιστικό έγκλημα στην Ιταλία, που η ανακοίνωσή του και μόνο έφθανε για να καταστρέψει την παραπάνω προπαγάνδα, αποσιωπήθηκε στα Ελληνικά μέσα ενημερώσεως…
Είναι πολύ χαρακτηριστικό, ότι και στην περίπτωση των Ιταλών σατανιστών, οι δράστες αποδίδουν το έγκλημα στον σατανά, έχουν δηλαδή μία συναίσθηση, όχι απαραίτητα ελαττωμένου αλλά πάντως διαφορετικής φύσεως καταλογισμού.
Στα εγκλήματα αυτά, είναι πράγματι σημαντικό για τον καταλογισμό και για την ορθή επιμέτρηση της ποινής, η λήψη σοβαρά υπ’ όψη του πως οι δράστες οδηγήθηκαν στο σημείο να αποδεχθούν την συμμετοχή τους σε σατανιστικές τελετές. Μήπως, αστήρικτοι όντες από κοσμοθεωριακής απόψεως, ή σε στιγμές ελαττωμένων ψυχικών αντιστάσεων λόγω ασθενειών κλπ, παγιδεύθηκαν στα πλαίσια της σατανιστικής ομάδας, οσοδήποτε μικρής ή πρόσκαιρης, είτε εκούσια και ελεύθερα, είτε παρά την θέλησή τους (σε κάποιο βαθμό, και σε ποιο βαθμό).
Χωρίς τέτοιες διακρίσεις, οι δράστες (-θύματα) του σατανισμού μετατρέπονται αυτόματα σε «εκ φύσεως» αδίστακτους αυτουργούς, εξ ορισμού και πάντα «άξιους» για εξάντληση των ορίων του νόμου στην επιμέτρηση της ποινής, και αφήνονται ανεμπόδιστοι να δράσουν οι αληθινοί ηθικοί αυτουργοί, οι δάσκαλοι στον σατανισμό, αυτοί που με τόσα μέσα, ακόμη και με πολύ πρακτικά και υλικά μέσα, προτρέπουν στην τέλεση μαγικών τελετών και στην αντίστροφη θεώρηση της διακρίσεως τού καλού και τού κακού.
Η άποψη ότι οι σατανιστές είναι «εκ φύσεως εγκληματικές προσωπικότητες», όχι μόνο είναι ασυμβίβαστη προς την χριστιανική αντίληψη περί ανθρώπου, σύμφωνα με την οποία ο άνθρωπος πάντα μπορεί να τραπεί είτε προς το καλό είτε προς το κακό, αλλά και στερεί την κοινωνία από τη δυνατότητα «διαλόγου» με τον δράστη μέσω τού ποινικού κολασμού. Μια κοινωνία όμως που αρνείται ή δεν μπορεί να κάνει καθόλου αυτόν τον διάλογο, τελεί σε φοβερή σύγχυση ως προς τα αίτια τού κακού στον κόσμο και γι’ αυτό δεν είναι σε θέση να το αντιμετωπίσει αληθινά.
(Ν.Σ.)
ΑΠΟ ΤΟ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ «ΔΙΑΛΟΓΟΣ» ΤΕΥΧΟΣ 5 1995
