ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΙΑΣ ΘΕΟΔΩΡΟΣ: Με εκκλησιαστική μεγαλοπρέπεια και συγκίνηση εορτάσθηκαν στην Αλεξάνδρεια, το διήμερο 16 και 17 Φεβρουαρίου 2026, τα σεπτά ονομαστήρια του Μακαριωτάτου Πάπα και Πατριάρχου Αλεξανδρείας και πάσης Αφρικής κ.κ. Θεοδώρου Β΄, επί τη μνήμη του Αγίου ενδόξου Μεγαλομάρτυρος Θεοδώρου του Τήρωνος.
Επιμέλεια: Γιάννης Παπανικολάου
Οι ιερές ακολουθίες τελέσθηκαν στην Πατριαρχική Καθέδρα, υπό τη σκέπη του ιστορικού θρόνου του Πατριαρχείου Αλεξανδρείας, το οποίο συνεχίζει αδιαλείπτως την αποστολική του μαρτυρία στην αφρικανική ήπειρο.
Ανήμερα της εορτής, ο Μακαριώτατος προεξήρχε της Πατριαρχικής Θείας Λειτουργίας στην Ιερά Πατριαρχική Μονή του Αγίου Σάββα του Ηγιασμένου, πλαισιούμενος από τον Σεβασμιώτατο Αρχιεπίσκοπο Σινά, Φαράν και Ραϊθώ κ. Συμεών, Καθηγούμενο της Ιεράς Αυτοκρατορικής και Αυτονόμου Μονής της Αγίας Αικατερίνης του Θεοβαδίστου Όρους Σινά, καθώς και από Μητροπολίτες και Επισκόπους του Θρόνου. Συμπροσευχόμενος εκ του Ιερού Βήματος παρέστη και ο Θεοφιλέστατος Επίσκοπος Νιτρίας.
Παρόντες ήταν εκπρόσωποι της Ελληνικής Πολιτείας, με επικεφαλής τον Γενικό Πρόξενο της Ελλάδος στην Αλεξάνδρεια, καθώς και ο Πρόεδρος της Ελληνικής Κοινότητος Αλεξανδρείας, φορείς της ομογένειας, εκπρόσωποι αραβόφωνων κοινοτήτων και πλήθος πιστών, οι οποίοι προσήλθαν για να εκφράσουν τις υιικές τους ευχές προς τον Ποιμενάρχη της Αφρικής.
Η μακραίωνη σχέση Αλεξανδρείας και Σινά
Κατά την προσφώνησή του προς τον Αρχιεπίσκοπο Σινά, ο Μακαριώτατος αναφέρθηκε με συγκίνηση στον ιστορικό και πνευματικό δεσμό που συνδέει το Πατριαρχείο Αλεξανδρείας με την Ιερά Μονή της Αγίας Αικατερίνης, έναν δεσμό που εδραιώθηκε μέσα από δοκιμασίες και εκκλησιαστικούς διαλόγους, ιδίως μετά τη συμφωνία του 1932.
Με υψηλό θεολογικό λόγο παρομοίασε τον Σεβασμιώτατο κ. Συμεών με «νέον Μωυσήν», καλούμενον να οδηγήσει τη Σιναϊτική Αδελφότητα μέσα από τις σύγχρονες προκλήσεις. Υπογράμμισε ότι η πατριαρχική αγκάλη της Αλεξανδρείας παραμένει ανοικτή και προστατευτική, διαφυλάσσοντας την ενότητα και την κανονική τάξη.
Ιδιαιτέρως συγκινητική υπήρξε η αναφορά του Μακαριωτάτου στον μακαριστό Γέροντά του, τον από Λάμπης και Σφακίων Μητροπολίτη Ρεθύμνης κυρό Θεόδωρο Τζεδάκη, ο οποίος του εμφύτευσε την αγάπη προς τους Αγίους Τόπους και το Θεοβάδιστο Όρος Σινά. Μνημόνευσε δε τις διηγήσεις από την παραμονή του Γέροντός του στην Ιερά Μονή της Αγίας Αικατερίνης, όπου είχε μεταβεί κατόπιν αποστολής της Ακαδημίας Αθηνών για μελέτη σημαντικού χειρογράφου.
Ο Μακαριώτατος εξέφρασε επίσης την ευγνωμοσύνη του προς την Πολιτεία της Αιγύπτου για το σταθερό και ασφαλές περιβάλλον μέσα στο οποίο διαβιεί η Ορθόδοξη παρουσία, τονίζοντας ότι η θρησκευτική ελευθερία και η κοινωνική συνοχή αποτελούν θεμέλια ειρηνικής συνυπάρξεως.
Ευχαριστίες και πατρική ευλογία
Αντιφωνώντας, ο Σεβασμιώτατος Αρχιεπίσκοπος Σινά ευχαρίστησε θερμά τον Μακαριώτατο για τη διαρκή στήριξη προς τη Σιναϊτική Αδελφότητα, σημειώνοντας ότι η σχέση τους χρονολογείται από το 1990 και έχει σφυρηλατηθεί μέσα από πνευματική επικοινωνία και εμπιστοσύνη.
Τόνισε ότι η τιμή που του αποδόθηκε δεν αφορά το πρόσωπό του, αλλά την ιστορική και πνευματική κληρονομιά της Ιεράς Αυτονόμου Μονής της Αγίας Αικατερίνης, η οποία συνεχίζει να αποτελεί φάρο Ορθοδοξίας στην έρημο.
Στο τέλος της τελετής, ο Μακαριώτατος προσέφερε στον Σεβασμιώτατο τα προσωπικά του Πατριαρχικά εγκόλπια ως σημείο πατρικής αγάπης, προτρέποντάς τον να μνημονεύει στις προσευχές του το Παλαιφάτο Πατριαρχείο Αλεξανδρείας και το ιεραποστολικό έργο που επιτελείται στην Αφρική, σε συνεργασία με την Εκκλησία της Ελλάδος και άλλους ορθόδοξους θεσμούς.
Πρώτη επίσημη επίσκεψη μετά τη χειροτονία
Ιδιαίτερη σημασία προσέλαβε το γεγονός ότι αυτή ήταν η πρώτη επίσημη επίσκεψη του Αρχιεπισκόπου Σινά στην Πατριαρχική Καθέδρα Αλεξανδρείας μετά την εις Επίσκοπον χειροτονία του. Η παρουσία του δεν είχε απλώς εθιμοτυπικό χαρακτήρα, αλλά εξέφρασε την έμπρακτη ενότητα των δύο ιστορικών θεσμών της Ορθοδοξίας.
Οι εορταστικές εκδηλώσεις ολοκληρώθηκαν σε κλίμα πνευματικής συγκινήσεως και εκκλησιαστικής ενότητος, με κοινή προσευχή υπέρ υγείας και μακροημερεύσεως του Μακαριωτάτου Ποιμενάρχου της Αφρικής και υπέρ της ειρηνικής πορείας των πνευματικών θεσμών της Νειλοχώρας και του Θεοβαδίστου Σινά.
Η εορτή των ονομαστηρίων δεν αποτέλεσε απλώς μια πανηγυρική σύναξη, αλλά μια ισχυρή μαρτυρία ότι η έρημος και η ιεραποστολή συνομιλούν εν αγάπη, επιβεβαιώνοντας ότι οι ιεροί δεσμοί της Ορθοδοξίας παραμένουν ακλόνητοι στον χρόνο και στις δοκιμασίες.
