ΚΙΕΒΟ: O Οικουμενικός Πατριάρχης κ. Βαρθολομαίος, εκπροσωπήθηκε από τον Μητροπολίτη Γέροντα Χαλκηδόνος κ. Εμμανουήλ, κατά τους εκκλησιαστικούς και εθνικούς εορτασμούς…
που πραγματοποιήθηκαν στο Κίεβο, στις 15 Ιουλίου 2024, για την επέτειο από το βάπτισμα του λαού του Κιέβου, με πρωτοβουλία του Ισαποστόλου Βασιλέως Αγίου Βλαδιμήρου το 988.
Στην ομιλία του μετά την πανηγυρική Θ. Λειτουργία, που τελέστηκε προεξάρχοντος του Μητροπολίτου Κιέβου και πάσης Ουκρανίας κ. Επιφανίου, ο συλλειτουργήσας Μητροπολίτης Γέρων Χαλκηδόνος είπε τα ακόλουθα:
Μακαριώτατε Μητροπολίτα Κιέβου και πάσης Ουκρανίας κύριε Επιφάνιε,
Σεβασμιώτατοι και Θεοφιλέστατοι αδελφοί αρχιερείς,
Ευλαβέστατοι κληρικοί και λαέ του Θεού ηγαπημένε της μαρτυρικής και πολυπάθου Ουκρανίας,
Μίαν ακόμη ευκαιρίαν απετέλεσε και η σημερινή Θεία Λειτουργία, ώστε να επαναβιώσωμεν το σωτήριον μήνυμα και γεγονός της Οικονομίας του εν Τριάδι Θεού προς όλην την κτίσιν αλλά και να επαναβεβαιώσωμεν την κοινήν Ορθόδοξον πίστιν και τους ακαταλύτους πνευματικούς δεσμούς της Μητρός Εκκλησίας Κωνσταντινουπόλεως μετά και αυτής της εν Ουκρανία θυγατρός αυτής Εκκλησίας και τα αδελφικά μεταξύ υμών και ημών αισθήματα τιμής και εν Κυρίω αγάπης των ιεραρχών αμφοτέρων. Και είναι περισσότερον επίκαιρος η παρουσία της ελαχιστότητός μου, τούτο μεν ως εκπροσώπου της Αυτού Θειοτάτης Παναγιότητος του Αρχιεπισκόπου Κωνσταντινουπόλεως – Νέας Ρώμης και Οικουμενικού Πατριάρχου, τούτο δε ως ταπεινού Ποιμενάρχου της Θεοσώστου Επαρχίας Χαλκηδόνος, μίαν ημέραν μετά τον πανηγυρικόν εορτασμόν της μνήμης των Αγίων και Θεοφόρων Πατέρων των εν Χαλκηδόνι συνελθόντων.
Η Σύνοδος αύτη της Χαλκηδόνος, η Αγία Τετάρτη Οικουμενική Σύνοδος, έχει από θεολογικής πλευράς την καιρίαν και καταλυτικήν σημασίαν δι’ υμάς τους εν Ουκρανία, όσον και διά πάντα Χριστιανόν, καθώς επί των δογμάτων της η Εκκλησία του Χριστού απεκρυστάλλωσεν εν Αγίω Πνεύματι την Αλήθειαν, ορθοτόμησε περί του Σαρκωθέντος Υιού και Λόγου του Θεού και απηλλάγη πάσης αιρετικής κακοδοξίας και επιβουλής. Το δόγμα δεν είναι ανθρώπινος επινόησις ή εφεύρεσις. Το δόγμα της Εκκλησίας, οι Όροι της, είναι η ίδια η Ζωή. Είναι η Αλήθεια, η οποία προϋπάρχει των αποφάσεων, και απλώς οι Άγιοι Πατέρες την εβίωσαν πρώτον και εν συνεχεία την κατέγραψαν και την παρέδωκαν εις ημάς, ώστε εν αυτή τη ιερά Αληθεία να σωζώμεθα υπό του θείου ελέους. Διά τούτο και τα δόγματα, τα καταγραφέντα και διατυπωθέντα υπό της Συνόδου ταύτης, όπως και υπό των λοιπών Οικουμενικών Συνόδων, σώζουν, διότι μας διδάσκουν πως να πιστεύωμεν ορθώς, εν πνεύματι και Αληθεία, εις τον Κύριον ημών Ιησούν Χριστόν, τον Σωτήρα ημών. Πάσα αλλοίωσις του παραδοθέντος δόγματος δεν αναιρεί την σωτηρίαν μας, επειδή απλώς δεν υπακούομεν εις την φωνήν των Πατέρων, αλλ’ επειδή μας οδηγεί έξω της κιβωτού της Αληθείας, έξω του Κυριακού Σώματος.
Όμως, εάν η Χαλκηδών και η Σύνοδός της είναι εξάκουστος διά την θεολογίαν της, άλλο τόσον είναι εξάκουστος και διά το ιεροκανονικόν της έργον, του οποίου η επίδρασις ήτο και είναι άμεσος εις την ιστορίαν και της Υμετέρας Αγιωτάτης Εκκλησίας, Μακαριώτατε! Οι δύο Κανόνες της, 9ος και 17ος, έτσι όπως τους εβίωνε προ της Συνόδου αυτής η Εκκλησία, έτσι όπως τους εθέσπισεν εν τη επικλήσει του Παρακλήτου και κυρίως έτσι όπως καθηγίασε την εφαρμογήν των εν τη καθ’ ημέραν πράξει της αιώνες τώρα αδιακόπως, απετέλεσαν και δι’ υμάς πάντας την αφορμήν του αναβαπτισμού σας, την λύσιν διά την επιστροφήν σας εξ οδυνηρών παλαιών καταστάσεων και την αποκατάστασίν σας εις την ενότητα του Κυριακού Σώματος και άρα την σωτηρίαν σας εν αυτώ. Οι δύο ούτοι Κανόνες, οι ευρισκόμενοι εντός πασών των Κανονικών Συλλογών, οι αποδεκτοί εκ Δυσμών και Εώας, ανεξαρτήτως επί μέρους προσωπικών ερμηνειών, είναι εκείνοι οι οποίοι δίδουν εις τον Αρχιεπίσκοπον της Κωνσταντινουπόλεως την ευθύνην να δέχηται εκκλήτους προσφυγάς εκ παντός προσώπου το οποίον αισθάνεται ότι διά της τελεσιδίκου αποφάσεως εντός των ορίων της εκκλησιαστικής δικαιοδοσίας, όπου ανήκει, αδικείται. Διά της κρίσεως, όχι πάντοτε ευμενούς, του Κωνσταντινουπόλεως δίδεται η οριστική και αμετάκλητος λύσις και το πέρας εις τοιαύτας περιπτώσεις. Και την ονομάζομεν έκκλητον ευθύνην, διότι είναι χρέος και ευθύνη να αναλαμβάνη κανείς τα τοιαύτα ζητήματα και να απονέμη εν φόβω Θεού και απροσωπολήπτως την δικαιοσύνην επ’ αυτών εις τυχόν λύπην αγαπητών κατά τα λοιπά αδελφών. Και εκ της βιωματικής ερμηνείας των Ιερών Κανόνων και συνόλου της ζωής της Εκκλησίας εν τη καθημερινότητι προκύπτει η ορθή εκκλησιολογία, η οποία και είναι η βάσις επί της οποίας εδράζεται η Ορθόδοξος Θεολογία. Ορθόν δόγμα μη εδραζόμενον επί της υγιούς περί εκκλησιολογίας θεωρίας και πράξεως στερείται του σωτηρίου πνεύματος και δεν αποδίδει καρπούς εν Χριστώ Ιησού, ακριβώς διότι ο Κύριος απεκάλυψε την αιωνίαν και άχρονον Εκκλησίαν εν χρόνω και τόπω. Συνεπώς, εορτάζοντες σήμερον την μνήμην του Ισαποστόλου Βασιλέως Αγίου Βλαδιμήρου, του πρωτεργάτου του μεγάλου και ιερού έργου του υπό της Μεγάλης Εκκλησίας εκχριστιανισμού ενταύθα, μιμνησκόμεθα μετά συγκινήσεως του Βαπτίσματος υμών εις το Όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος. Εν ταυτώ δε συμπανηγυρίζομεν πάλιν και πολλάκις και όλως δικαίως τον αναβαπτισμόν υμών, επί τοις μεθεόρτοις της χθεσινής Κυριακής των Αγίων Πατέρων, και πάλιν υπό της Μητρός Εκκλησίας Κωνσταντινουπόλεως, της βαπτισάσης και αναβαπτισάσης, της γεννησάσης και αναγεννησάσης διά των μοναδικών ευθυνών του Κωνσταντινουπόλεως τα εν Ουκρανία, ή μάλλον και τα εν Ουκρανία, τέκνα της, εις τα οποία και μετά σκέψιν και προσευχήν απέδωσε και το καθεστώς της Αυτοκεφαλίας, ουχί προς απομόνωσιν και κακώς νοουμένην αυτάρκειαν, αλλά διά την λειτουργικοτέραν ζωήν και δραστηριότητα της κατά τόπον Εκκλησίας ταύτης, ως άλλωστε έπραξε και κατά το παρελθόν με πολλάς αδελφάς υμών Εκκλησίας. Είναι καθήκον ιδικόν σας, άγιοι αδελφοί και οι των Θεολογικών Σχολών ιθύνοντες, να μένητε πάντοτε εντροχιασμένοι ουχί μόνον εις τα παραδεδομένα άγια δόγματα αλλά συγχρόνως εις την υγιά και αληθή εκκλησιολογίαν, μακράν νεωτεριστικών και καινοφανών προσμίξεων, ώστε να κληροδοτήσητε αυτήν και εις τας νεωτέρας γενεάς «διδάσκοντες ούτω τους ανθρώπους», ώστε να υπάρχη η ελπίς και εις το μέλλον!
Με αυτάς τας ολίγας αλλά καρδιακάς σκέψεις και τα αισθήματα αδελφικής στοργής και αγάπης, έχω το προνόμιον και την ευθύνην να μεταφέρω σήμερον εις Υμάς, Μακαριώτατε και άγιοι αρχιερείς, τον εν φιλήματι αγίω αδελφικόν ασπασμόν του Παναγιωτάτου και Οικουμενικού Πατριάρχου κ.κ. Βαρθολομαίου, του αληθινού και κοινού μας Ευεργέτου, τα συγχαρητήριά Του διά την σημερινήν επέτειον υμών, την Πατρικήν ευχήν και την Πατριαρχικήν ευλογίαν Του προς κλήρον και λαόν και προς όλην την καθ’ Ουκρανίαν Αγιωτάτην Εκκλησίαν και τας ολοθέρμους των προσευχών Του διά ειρήνην εις την περιοχήν σας, ειρήνην όμως εν αληθεία και δικαιοσύνη, υπέρ της οποίας και υπέρ των βωμών και εστιών δίδουν το αίμα τους χιλιάδες τέκνων σας.
Εις πολλά έτη, Μακαριώτατε άγιε Κιέβου!”
