Το βράδυ της καταληκτικής ημέρας ενός ουσιαστικού προσκυνήματος στο Οικουμενικό Πατριαρχείο, ο Οικουμενικός Πατριάρχης κ. Βαρθολομαίος απηύθυνε εγκάρδιους λόγους κατά τη διάρκεια δείπνου προς τιμήν του.
Περιτριγυρισμένος από ιεράρχες, κληρικούς και πιστούς από την Ελληνορθόδοξη Αρχιεπισκοπή Αμερικής, καθώς και προσκεκλημένους από τη Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία, ο Πατριάρχης στοχάστηκε σχετικά με τη σημασία του προσκυνήματος, το διαρκές πνεύμα εκκλησιαστικής ενότητας και τη διαρκή κλήση να είμαστε φορείς ελπίδας.
«Και πάλι, με τα φτωχά μου αγγλικά, λίγα λόγια», άρχισε ταπεινά ο Οικουμενικός Πατριάρχης. «Σας ευχαριστώ πολύ για την πρόσκληση σε αυτό το υπέροχο δείπνο που παρατέθηκε προς τιμήν μου… η επίσκεψή σας, εν μέσω του θέρους, έφερε σε όλους μας ένα αεράκι, μεταφορικά και ουσιαστικά».
Ο Πατριάρχης αναγνώρισε με θερμά λόγια την παρουσία του Αρχιεπισκόπου Αμερικής κ. Ελπιδοφόρου και άλλων εκλεκτών ιεραρχών, εκφράζοντας την ευγνωμοσύνη του για την επίσκεψή τους και συνδέοντας αυτό το προσκύνημα με τη μακρά παράδοση ποιμαντικών επισκέψεων υπό τον μακαριστό Αρχιεπίσκοπο Ιάκωβο. Θυμήθηκε την προσωπική του εμπειρία ως σπουδαστής στη Θεολογική Σχολή της Χάλκης, όταν είχε παρακολουθήσει την απονομή του οφικίου στην αντιπροσωπεία του Αρχιεπισκόπου Ιακώβου στο Παρεκκλήσιο της Αγίας Τριάδος, παρουσία του αειμνήστου Πατριάρχου Αθηναγόρα.
Αναλογιζόμενος το όνομα και την αποστολή του Αρχιεπισκόπου κ. Ελπιδοφόρου, ο Πατριάρχης υπενθύμισε ότι ο ίδιος προσωπικά επέλεξε το όνομά του κατά τη χειροτονία του σε διάκονο, όχι μόνο λόγω της εορτής του Αγίου Μάρτυρος Ελπιδοφόρου, η οποία συμπίπτει με την επέτειο της ενθρονίσεώς του, αλλά και επειδή διέκρινε στον Αρχιεπίσκοπο τα «χαρίσματα και τα ταλέντα του, τα οποία θέτει στην υπηρεσία της Εκκλησίας».
«Είναι πράγματι ο φέρων την ελπίδα», επιβεβαίωσε ο Πατριάρχης. «Τον εξελέξαμε ομοφώνως… και βεβαίως, δεν απογοητευθήκαμε ποτέ. Αντιθέτως, είστε τυχεροί που έχετε έναν τέτοιο αρχιποιμένα».
Αγγίζοντας ευρύτερα θέματα, ο Οικουμενικός Πατριάρχης αναφέρθηκε στην αυτοβιογραφία του αειμνήστου Πάπα Φραγκίσκου με τίτλο Ελπίδα, έναν τίτλο που τον συγκίνησε ιδιαίτερα. «Ο αείμνηστος Πάπας συνήθιζε να λέει πως είμαστε όλοι, ιδιαιτέρως εφέτος που τιμούμε τη Νίκαια, προσκυνητές της ελπίδας».
Προσέφερε τις προσευχές και τις ευλογίες του προς τους προσκυνητές, προτρέποντάς τους να επιστρέψουν στην Αμερική ως αγγελιαφόροι αυτής της ίδιας ελπίδας.
Ο Πατριάρχης εξέφρασε επίσης την προσμονή του για την επικείμενη επίσκεψή του στις Ηνωμένες Πολιτείες τον Σεπτέμβριο, όπου ευελπιστεί να συναντήσει εκ νέου μέλη της Ομογένειας και να βιώσει εκ του σύνεγγυς τη πνευματική ζωντάνια και τη συνεισφορά των πιστών της Διασποράς.
Με έντονο οικουμενικό πνεύμα, ο Πατριάρχης καλωσόρισε την παρουσία των Ρωμαιοκαθολικών προσκεκλημένων, μεταξύ των οποίων και του Καρδιναλίου Joseph Tobin, κάνοντας αναφορά στα χρόνια των σπουδών του στο Ποντιφικό Πανεπιστήμιο της Ρώμης και στις μακρόχρονες σχέσεις του με τους Πάπες Ιωάννη Παύλο Β΄, Βενέδικτο ΙΣΤ΄, Φραγκίσκο, και πλέον τον Πάπα Λέοντα ΙΔ΄.
«Ελπίζω να μη με θεωρούν ξένο», είπε με θέρμη, «αλλά μέλος της ευρύτερης χριστιανικής οικογένειας».
Επισήμανε τη σημασία των επικείμενων επετείων, όπως η συμπλήρωση 1700 ετών από την Α΄ Οικουμενική Σύνοδο της Νικαίας και η Δεκεμβριανή επέτειος της άρσης των αλληλοκαθαιρέσεων μεταξύ Ρώμης και Κωνσταντινουπόλεως — γεγονός το οποίο είχε ζήσει ο ίδιος ως νέος φοιτητής.
Θυμίζοντας το προσκύνημά του το 2014 στα Ιεροσόλυμα μαζί με τον Πάπα Φραγκίσκο, ο Πατριάρχης κ. Βαρθολομαίος τόνισε τη διαχρονική σημασία της ενότητας και της συνεργασίας των χριστιανών. «Έχουμε πολλά να πράξουμε, να επιτελέσουμε μαζί, Ανατολή και Δύση, Ρώμη και Κωνσταντινούπολη».
Ολοκληρώνοντας την ομιλία του με χιούμορ και νοσταλγία, ο Πατριάρχης διηγήθηκε ένα περιστατικό με τον αείμνηστο Μιχαήλ Τζαχάρη, ο οποίος κάποτε είχε σχολιάσει σε μια εξίσου μακρά βραδινή σύναξη: «Προτιμώ τα δείπνα που τελειώνουν την ίδια ημέρα που αρχίζουν».
Μετάφραση: Ιωάννα Γεωργακοπούλου
