Πατριαρχική Θεία Λειτουργία τελέστηκε την Κυριακή 10 Νοεμβρίου 2019 στον Ιερό Μητροπολιτικό Ναό των Παμμεγίστων Ταξιαρχών Βρυξελλών, προεξαρχούσης της Α.Θ.Π. του Οικουμενικού Πατριάρχου κ. κ. Βαρθολομαίου, με συλλειτουργούς τον Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Βελγίου και Έξαρχο Κάτω Χωρών και Λουξεμβούργου κ. Αθηναγόρα, τους Σεβασμιωτάτους Μητροπολίτες Μαντινείας και Κυνουρίας κ. Αλέξανδρο, Προικονήσσου κ. Ιωσήφ, Κυδωνίας και Αποκωρώνου κ. Δαμασκηνός, Ελβετίας κ. Μάξιμος, οι Πανιερώτατοι Μητροπολίτης Αχαϊας κ. Αθανάσιος και Αρχιεπίσκοπος Τελμησού Ιώβ, οι Θεοφιλέστατοι Επίσκοποι Δοσίθεος του Πατριαρχείου Γεωργίας, Λεύκης κ. Ευμένιος, Μάρκος του Πατριαρχείου Ρουμανίας και Νεαπόλεως Πορφύριος της Εκκλησίας της Κύπρου.
Οπως αναφέρει ανακοίνωση της Μητρόπολης Βελγίου, εν μέσω πολτικών, διπλωματικών και στρατιωτικών αρχών από την Ελλάδα και το Βέλγιο ο Οικουμενικός Πατριάρχης κήρυξε τον θείο λόγο αναφερόμενος στο μεγάλο γεγονός της συμπληρώσεως χρυσού ιωβηλαίου της Ιεράς Μητροπόλεως Βελγίου, στην ζωή και την δράση της τοπικής Εκκλησίας τόσο κατά το παρελθόν, όσο και για το παρόν, διατηρώντας χριστές ελπίδες για το μέλλον. Ακολούθως ο Παναγιώτατος αναφέρθηκε στην ευαγγελική περικοπή της ημέρας αυτή του καλού Σαμαρείτου, ενώ έκλεισε την ομιλία του με λόγους παραινέσεως και συμβουλές προς τον χειροτονούμενο εις πρεσβύτερο.
»Εν κατανύξει και χαρά, υμνούντες και δοξολογούντες τον Θεόν των θαυμασίων διά τα σωτηριώδη δωρήματα Αυτού, τιμώμεν σήμερον, συνηγμένοι επί το αυτό εν ευχαριστιακή συνάξει εις τον περικαλλή Ιερόν Μητροπολιτικόν Ναόν Παμμεγίστων Ταξιαρχών Βρυξελλών, την συμπλήρωσιν πεντηκονταετίας από της ιδρύσεως της Ιεράς Μητροπόλεως Βελγίου. Κατά την ιεράν ταύτην στιγμήν, μνημονεύομεν του ονόματος των μακαριστών αδελφών, του πρώτου μητροπολίτου της θεοτηρήτου ταύτης Επαρχίας του Οικουμενικού Θρόνου, Αιμιλιανού Ζαχαροπούλου και του Επισκόπου Ευμενείας Μαξίμου Μαστίχη, οι οποίοι πολλά προσέφερον εις την ανάπτυξιν της Μητροπόλεως ταύτης. Ευχόμεθα, εν ενί στόματι και μια καρδία, εις τον Ιερώτατον αδελφόν Μητροπολίτην πρώην Βελγίου κύριον Παντελεήμονα Κοντογιάννην, τον άμεσον Προκάτοχον υμών, Σεβασμιώτατε αδελφέ, υγιείαν κατ᾿ άμφω και μακροημέρευσιν, ευχαριστούντες διά την πολύκαρπον και πολυετή ενταύθα ποιμαντορίαν του…Ο τρόπος με τον οποίον βλέπομεν τον άνθρωπον και τον σκοπόν της ζωής του, ορίζει και το πως συμπεριφερόμεθα προς αυτόν. Εάν θεωρώμεν τον άνθρωπον ως homme machine, ευκόλως δύναται το ανθρώπινον πρόσωπον να μετατραπή εις αντικείμενον. Εάν βλέπωμεν τον άνθρωπον ως πρόσωπον, κτισθέν κατ᾿ εικόνα και καθ᾿ ομοίωσιν Θεού, τότε η στάσις μας είναι τελείως διαφορετική. Μία τοιαύτη θεώρησις απορρίπτει τας αντικειμενοποιήσεις του ανθρώπου εν ονόματι της επιστημονικής προόδου, την σύγχρονον αποθέωσιν των ατομικών δικαιωμάτων και την μετατροπήν του ανθρώπου εις όργανον της οικονομίας (homo economicus). Η Ορθόδοξος παράδοσις ορίζει τον άνθρωπον ως «ζώον θεούμενον», γεγονός το οποίον χαρίζει εις αυτόν υψίστην αξίαν.
[irp posts=”530724″ name=”Στις Βρυξέλλες ο Οικουμενικός Πατριάρχης (ΦΩΤΟ)”]
Εν τη Εκκλησία και ως Εκκλησία δεν είμεθα άθροισμα ατόμων, αλλά κοινωνία προσώπων, μέτοχοι της «κοινής ελευθερίας». Η ιδία η ζωή της Εκκλησίας του Χριστού είναι ελευθερία, είναι η νίκη κατά των δυνάμεων και των εξουσιών του κόσμου τούτου, εναντίον του κράτους του θανάτου, εναντίον του Έχειν και της αυτοδικαιώσεως, κατά των «αφρόνων πλουσίων» και των «αυτοδικαιουμένων Φαρισαίων». Η Εκκλησία είναι η βεβαίωσις και η βεβαιότης ότι το κακόν «δεν έχει τον τελευταίον λόγον εις την ιστορίαν». Η απάντησις της Εκκλησίας εις την εκάστοτε κρίσιν της κοινωνίας είναι η ανάπτυξις και η ανάδειξις του ευχαριστιακού και εσχατολογικού χαρακτήρος της. Ως έχει προσφυέστατα λεχθή, «μόνον όταν έχουμε δεί στη λειτουργία της Εκκλησία ʺτο φως το αληθινόνʺ και έχουμε λάβει ʺπνεύμα επουράνιονʺ, μπορούμε ʺεν ειρήνη προελθόντεςʺ να ανακαλύψουμε τον κόσμο ως πεδίο της δράσης και της αγάπης». Όντως, το μέλλον της ανθρωπότητος εξαρτάται από το εάν θα κατανοηθή η αλήθεια της αρρήκτου συναφείας της αγάπης προς τον Θεόν και της αγάπης προς τον πλησίον. Ως διακηρύσσεται εις το Κείμενον της Αγίας και Μεγάλης Συνόδου (Κρήτη, 2016) «Η αποστολή της Ορθοδόξου Εκκλησίας εις τον σύγχρονον κόσμον», η Εκκλησία του Χριστού εν τη πορεία προς την Βασιλείαν και εμπνεομένη από την πρόγευσιν αυτής, όχι μόνον δεν αδιαφορεί διά τα προβλήματα του ανθρώπου, αλλά συμπαρίσταται, «αίρουσα όπως ο Κύριός της, την οδύνην και τας πληγάς, τας οποίας προκαλεί το κακόν εις τον κόσμον, και επιχέουσα, ως ο καλός Σαμαρείτης, έλαιον και οίνον εις τα τραύματα αυτού (Λουκ. ι’, 34) διά του λόγου της υπομονής και παρακλήσεως (Ρωμ. ιε’, 4, Εβρ. ιγ’, 22) και διά της εμπράκτου αγάπης».» ανάφερε συγκεκριμένα ο Πατριάρχης.
Τους ύμνους απέδωσαν εμμελέστατα σύμφωνα με την Πατριαρχική μουσική παράδοση χοροί ιεροψαλτών υπό την ηγεσία του Πρωτοψάλτου του Μητροπολιτικού Ναού Βρυξελλών Δρ. Δημητρίου Ζαγκανά και του καλλίφωνου Πρωτοψάλτου κ. Ευαγγέλου Σφακιανάκη.
){kind=link}