“Ίνα επανεύρωμεν την πλήρη μεταξύ των Εκκλησιών ημών κοινωνίαν” ανέφερε απευθυνόμενος προς τον Πάπα Φραγκίσκο ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος στον Εσπερινό στον Πατριαρχικό Ναό του Αγίου Γεωργίου πριν από λίγη ώρα,ενώ ο Πάπας απήντησε κάνοντας λόγο για “κοινή αφοσίωση στην πιστότητα του Θεού, που θέτει το θεμέλιο για την ανασυγκρότησι του ναού του που εἰναι η Εκκλήσια”
Ακολουθούν οι ομιλίες του Πατριάρχη και του Πάπα:
Ομιλία Βαρθολομαιου
Αγιώτατε,
Εν δοξολογία προς τον Πανάγαθον εν Τριάδι Θεόν υποδεχόμεθα Υμάς και την τιμίαν Υμών Συνοδείαν εις τον ιερόν τούτον χώρον, ένθα η Καθέδρα των επισκόπων της ιστορικής και μαρτυρικής ταύτης Εκκλησίας, της επιφορτισθείσης υπό της Θείας Προνοίας μετά του πολυευθύνου λειτουργήματος της Πρωτοθρόνου των κατά τόπους αγιωτάτων Ορθοδόξων Εκκλησιών.
Υποδεχόμεθα Υμάς εν χαρά, τιμή και ευγνωμοσύνη, διότι ηγαθύνθητε να φέρητε τα βήματα Υμών από της Παλαιάς εις την Νέαν Ρώμην, γεφυρούντες διά της κινήσεως Υμών ταύτης συμβολικώς την Δύσιν και την Ανατολήν, κομιστής της αγάπης του Πρωτοκορυφαίου προς τον Πρωτόκλητον αυτάδελφον αυτού.
Η ενταύθα έλευσις Υμών, το πρώτον από της προσφάτου αναρρήσεως της Υμετέρας Αγιότητος εις τον θρόνον της «προκαθημένης της αγάπης», αποτελεί συνέχειαν αναλόγων επισκέψεων των τετιμημένων προκατόχων Υμών Παύλου του Ϛ΄, Ιωάννου Παύλου του Β΄ και Βενεδίκτου του ΙϚ΄, μαρτυρούσα την βούλησιν Υμών και της αγιωτάτης Εκκλησίας της Ρώμης, όπως συνεχισθή η αδελφική μετά της ημετέρας Ορθοδόξου Εκκλησίας σταθερά πορεία, προς αποκατάστασιν της πλήρους κοινωνίας μεταξύ των Εκκλησιών ημών.
Χαιρετίζομεν, όθεν, μεθ᾿ ικανοποιήσεως και εκτιμήσεως μεγάλης την ενταύθα έλευσιν της Υμετέρας Αγιότητος, ως γεγονός ιστορικόν και πλήρες οιωνών αγαθών διά το μέλλον.
Ο ιερός ούτος χώρος, εν τω οποίω επί αιώνας, εν μέσω ποικίλων ιστορικών κλυδωνισμών, οι εκάστοτε Οικουμενικοί Πατριάρχαι ετέλεσαν και τελούν το ιερόν Μυστήριον της Θείας Ευχαριστίας, αποτελεί διάδοχον άλλων επιφανών λατρευτικών χώρων εν τη Πόλει ταύτη, τους οποίους ελάμπρυναν διαπρεπείς εκκλησιαστικαί μορφαί, ανήκουσαι ήδη εις την χορείαν των μεγάλων Πατέρων της κατά την οικουμένην Εκκλησίας.
Τοιούτοι υπήρξαν και οι προκάτοχοι της ημετέρας Μετριότητος άγιοι Γρηγόριος ο Θεολόγος και Ιωάννης ο Χρυσόστομος, των οποίων τα ιερά λείψανα αναπαύονται ήδη εν τω ιερώ τούτω ναώ, ομού μετ᾿ εκείνων του Μεγάλου Βασιλείου, της κυρωσάσης τον Τόμον της Δ΄ Οικουμενικής Συνόδου Μεγαλομάρτυρος Ευφημίας και άλλων αγίων της Εκκλησίας – τούτο δε χάρις εις την εκ μέρους της Εκκλησίας της Ρώμης ευγενή απόδοσιν αυτών εις το Οικουμενικόν Πατριαρχείον. Άγοντες εφέτος την επέτειον της συμπληρώσεως δέκα ετών από του ευλογημένου τούτου γεγονότος εκφράζομεν προς την Υμετέραν Αγιότητα τας θερμάς ημών ευχαριστίας διά την φιλάδελφον χειρονομίαν ταύτην της Υμετέρας Εκκλησίας προς το Οικουμενικόν Πατριαρχείον.
Οι ιεροί ούτοι Πατέρες, επί της διδασκαλίας των οποίων ώκοδομήθη η κοινή κατά την πρώτην χιλιετίαν πίστις ημών, είησαν πρεσβευταί προς Κύριον, ίνα επανεύρωμεν την πλήρη μεταξύ των Εκκλησιών ημών κοινωνίαν, εκπληρούντες ούτω το άγιον θέλημα Αυτού, εις καιρούς κρισίμους διά την ανθρωπότητα και τον κόσμον. Διότι, κατά τον ιερόν Χρυσόστομον, «τούτό εστιν ο μάλιστα συγκροτεί τους πιστούς, και την αγάπην συνέχει˙ διά τούτο, ίνα ώσιν εν φησίν ο Χριστός» (Εις προς Φιλιπ. 4,3 P.G. 62, 208).
Εκφράζοντες και αύθις την χαράν και ευχαριστίαν της αγιωτάτης Εκκλησίας Κωνσταντινουπόλεως και της ημετέρας Μετριότητος επί τη επισήμω ταύτη και φιλαδέλφω επισκέψει της Υμετέρας Αγιότητος, ευχόμεθα Αυτή και τη τιμία Αυτής Συνοδεία ευλογημένην κατά πάντα παρά Κυρίου την εν τω μέσω ημών παραμονήν Σας εις περαιτέρω σύσφιγξιν των αδελφικών ημών δεσμών προς δόξαν του αγίου Αυτού ονόματος.
«Χάρις δε τω Θεώ επί τη ανεκδιηγήτω αυτού δωρεά» (Β΄ Κορ. θ, 15).
Ως ευ παρέστητε, ηγαπημένε εν Κυρίω αδελφέ!
Ομιλία Φραγκίσκου
Παναγιὼτατε, αγαπητέ Aδελφέ,
η βραδιά φέρνει πάντα μαζί της ενα μικτό αίσθημα ευγνωμοσύνης γιά την ημέρα που βιώθηκε καί τρεμάμενη εμπιστοσύνη μποστά στην νύχτα που πέφτει. Απόψε η ψυχή μου είναι γεμάτη ευγνωμοσύνη προς τον Θεό, που με αξιώνει να βρεθώ εδώ και να προσευχηθώ μαζί με την Παναγιότητα Σας και με αυτήν την αδελφή Εκκλησία, στο πέρας μιάς έντονης ημέρας αποστολικής επίσκεψης, και συγχρόνως η ψυχή μου είναι σε αναμονή της ημέρας που ήδη αρχήσαμε λειτουργικά: της εορτής του Αγίου Αποστόλου Ανδρέου, Προστάτου αυτής της Εκκλησίας.
Διά μέσου των λόγων του Προφήτου Ζαχαρίου, ο Κύριος μάς εδώρησε ακόμα μια φορά, σε αυτήν την εσπερινή προσευχή, το θεμέλιο που είναι η βάση της προέκτασης μας προς το ενα σήμερον και προς το ενα αύριον, ο στερεός βράχος επι του οποίου μπορούμε να οδηγήσουμε μαζί τα βήματα μας με χαρά και ελπίδα, αυτό το απο βράχο θεμέλιο, είναι η υπόσχεση του Κυρίου: «Ιδού εγώ σώζω τον λαόν μου απο γής ανατολών και απο γής δυσμών…εν αληθεία και δικαιοσύνη» (8, 7.8)
Μάλιστα, σεβάσμιε και αγαπητέ αδελφέ Βαρθολομαίε, ενώ εκφράζω το εγκάρδιο ευχαριστώ για την αδελφική Σας υποδοχή, αίσθανομαι οτι η χαρά μας είναι πιό μεγάλη γιατί η πηγή της βρίσκεται αλλού, οχι σε εμάς, οχι στο καθήκον μας και στις προσπαθείες μας, οι οποίες βεβαίως υπάρχουν, αλλά στην κοινή αφοσίωση στην πιστότητα του Θεού, που θέτει το θεμέλιο για την ανασυγκρότησι του ναού του που εἰναι η Εκκλήσια (βλ Ζαχ. 8,9). «Ιδού ο σπόρος της ειρήνης» (Ζαχ 8.12), ιδού ο σπόρος της χαράς. Αυτή η ειρήνη και αυτή η χαρά που ο κόσμος δεν μπορεί να δώσει, αλλά που ο Κύριος Ιησούς υποσχέθηκε στους μαθητές του, και τους εδώρησε με την Ανάσταση του, δυνάμει του Παναγίου Πνέυματος.
Ο Ανδρέας και ο Πέτρος άκουσαν αυτήν την υπόσχεση, έλαβαν αυτήν την δωρεάν. Ήσαν αδελφοί εξ αίματος, αλλά η συνάντηση με τον Χριστό, τους μετέβαλε σε αδελφούς εν τη πίστη και εν τη αγάπη. Και σ’αυτήν την χαρμόσυνη βραδιά, σε αυτήν την προεόρτιαν προσευχήν θα ήθελα προ πάντων να πώ : αδελφοί στήν ελπίδα.
Οποία χάρις, Παναγιώτατε, να μπορούμε να είμαστε αδελφοί εν τη ελπίδι του Αναστάντος Χριστού! Οποία χάρις, και οποία ευθύνη, να μπορούμε να βαδίζουμε μαζί σ’αυτήν την ελπίδα, ενισχυμένοι με την μεσιτεία των Αγίων αδελφών Αποστόλων Ανδρέα και Πέτρο!
Γνωρίζοντας οτι αυτή η κοινή ελπίδα δεν θα μας απογοητεύσει, γιατί είναι θεμελιωμένη οχι επάνω στις πτωχές μας δυνάμεις, αλλἀ στην πιστότητα του Θεού.
Με αυτήν την χαρούμενην ελπίδα, γεμάτη ευγνώμοσυνη και τρεμάμενη αναμονή, εκφράζω προς την Παναγιώτητα Σας, προς όλους τους παρόντες, και προς την Εκκλησίαν της Κωνσταντινουπόλεως την θερμήν μου αδελφικήν ευχήν επι τη εορτή του Αγίου Προστάτου Της.
