ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ: Βαρύ πένθος σκέπασε τη Βόρεια Ελλάδα, καθώς υπό τη σιωπηλή σκιά της τραγωδίας οι πρώτες κηδείες των επτά νέων που χάθηκαν στο φονικό τροχαίο στη Ρουμανία τελέστηκαν με την παρουσία αρχών και υπηρεσιών που συντόνισαν την επιστροφή των σορών σε συνεργασία με το Υπουργείο Εξωτερικών, το Γενικό Επιτελείο Εθνικής Άμυνας, το ΕΚΑΒ, την Ελληνική Αστυνομία και τον Δήμο Θεσσαλονίκης, σε μια επιχείρηση που συνδύασε σεβασμό, ταχύτητα και βαθιά ανθρώπινη ευαισθησία.
Στις 12 το μεσημέρι, η Ευκαρπία Θεσσαλονίκης και ο Αρωνάς Πιερίας βυθίστηκαν στη σιωπή. Συγγενείς, φίλοι, συμμαθητές, άνθρωποι κάθε ηλικίας στάθηκαν με σκυμμένο κεφάλι, κρατώντας λουλούδια και ασπρόμαυρα κασκόλ. Οι καμπάνες χτυπούσαν πένθιμα, ενώ η ατμόσφαιρα ήταν ηλεκτρισμένη από πόνο και αδικία. Οι επτά νέοι δεν γύρισαν ποτέ από το ταξίδι για να στηρίξουν την ομάδα τους – και αυτό το «γιατί» αιωρούνταν παντού.
Μια ευχή μόνο… Ποτέ ξανά… pic.twitter.com/H8tWqyAvwx
— PAOK FC (@PAOK_FC) January 29, 2026
Η Θεσσαλονίκη έδειξε ξανά ότι όταν πονά, πονά συλλογικά. Στην Τούμπα, το βράδυ πριν τις κηδείες, εκτυλίχθηκαν στιγμές που δύσκολα περιγράφονται με λέξεις. Χιλιάδες οπαδοί συγκεντρώθηκαν έξω από το γήπεδο, άναψαν κεριά, ύψωσαν κασκόλ, φώναξαν «Αθάνατοι» και «Αδέρφια ζείτε». Καπνογόνα φώτισαν τον ουρανό, όχι ως γιορτή αλλά ως υπόσχεση μνήμης. Ήταν ένα αντίο γεμάτο πόνο, αλλά και δεσμό που δεν σπάει.
Οι σοροί των επτά παιδιών έφτασαν νωρίτερα με στρατιωτικό αεροσκάφος, σε μια διαδικασία που οργανώθηκε με απόλυτη διακριτικότητα. Στο αεροδρόμιο, η υποδοχή ήταν λιτή, σχεδόν ιερή. Ένα τρισάγιο, λίγα λόγια, πολλά δάκρυα. Κανείς δεν μιλούσε δυνατά. Ο θρήνος είχε γίνει κοινή γλώσσα.
Στα νοσοκομεία της Θεσσαλονίκης, δύο από τους τραυματίες δίνουν τη δική τους μάχη. Οι γιατροί παρακολουθούν στενά την πορεία της υγείας τους, ενώ οι οικογένειές τους κινούνται ανάμεσα στην ανακούφιση που ζουν και στην ενοχή που νιώθουν για όσους δεν γύρισαν. Ο τρίτος τραυματίας παραμένει στη Ρουμανία, μετά από χειρουργική επέμβαση, με τους γιατρούς να εκτιμούν ότι δεν μπορεί ακόμη να μετακινηθεί.
Οι κηδείες συνεχίζονται και τις επόμενες ώρες, με τη Μακεδονία να αποχαιρετά τα παιδιά της. Δεν ήταν απλώς οπαδοί. Ήταν φίλοι, γιοι, αδέλφια, άνθρωποι με όνειρα, δουλειές, ζωές που κόπηκαν απότομα. Η απώλειά τους άφησε ένα κενό που δεν γεμίζει.
Η τραγωδία αυτή δεν είναι απλώς ένα δυστύχημα. Είναι μια πληγή που αγγίζει ολόκληρη την κοινωνία. Και όσο τα κασκόλ μένουν υψωμένα και τα κεριά αναμμένα, η μνήμη τους θα φωτίζει – σαν υπόσχεση ότι δεν θα ξεχαστούν ποτέ.
