Αγιά Σοφιά: Ένα ποίημα για την Αγία Σοφία δημοσίευσε ο Πανιερώτατος Επίσκοπος Σβορνικίου και Τούζλας κ. Φώτιος του Πατριαρχείου Σερβίας…
σε 4 γλώσσες μεταξύ αυτών και η ελληνική. Το δημοσίευσε ακόμα στα σέρβικα, τα αγγλικά και τα ρωσικά.
Το ποίημα στα ελληνικά έχει ως εξής:
Η Αγιά Σοφιά
Η Αγιά Σοφιά μετεβλήθη εις τζαμί,
συμπάσης τής οικουμένης αι σειραί,
εκ πρώτης ακουόμεναι άχρις εσχάτης
δεδορκούσαι, όπως εκείνης κράζουσα,
πού εισί τά τέκνα τά εμά;
Πού εισίν οι τών αρχόντων μου, ούς εξέθρεψα,
πού εισίν οι τών ιερέων μου,
οίτινες εξωραΐζοντες εμέ κατεκοσμήσαντο,
πού εισίν οι τών στρατιωτών, οίτινες εμέ εφυλάξαντο,
πού εισίν αι τών αγίων προσευχαί,
οίαι Ουρανόν εμέ εποιήσαντο;
Πού εισίν οι κωφοί καί οι τυφλοί,
οίτινες εν εμοί εθεραπεύθησαν,
οι χωλοί πού αναθάρρησαν,
οι βουβοί, πού ελάλησαν;
Ώ, τεκνία μου,
εκ γένους χριστιανικού καί ορθοδόξου,
πάλιν άνευ λίκνου πνευματικού εκλελειμμένα,
έρημην καί μόνην αφήκατέ με
Πού εισίν αι πασχάλιαι καί χριστουγεννιάτικαι λατρείαι,
τά ψηφιδωτά, άτινα εις ουρανόν τήν γήν αναβιβάζουσαν;
Τά πάντα εν ριπή απόλλυνται καί χήραν παραγέγονα.
Πού εισίν οι άγιοι Πατριάρχαι,
οί τήν ευλογημένην Βασιλείαν προσφωνούντες;
πού εισίν οι αναρίθμητοι χοροί,
τών αγγέλων υπέρτεροι;
Πού εισίν οι μετανοούντες,
οι ασκηταί καί οι συντετριμμένοι τήν καρδίαν,
οι τήν παρηγορίαν ώδε ευρούσιν;
Ώ, θλίψις, πληρούσα τήν εμήν καρδίαν,
όπως εμακρύνθησαν οι τόν Θεόν ζητούσιν.
Η Τού Θεού Σοφία εις εμέ πλέον ου λαμπρύνει,
ούσης απούσης εκ τού κόσμου κρατεί η ανοησία,
πού νύν καί πώς;
Έρημη καί μόνη ίσταμαι εν μέλασι ιματίοις περιβεβλημένην,
τών εκλειπόντων τέκνων μου πενθούσα,
διά τριβών καί θαλασσών ώδε ελθόντων,
όπως οι τρούλλοι μου οι μεγαλοπρεπείς,
ανυψώσουσιν αυτούς εις Ουρανούς.
