Ἔχει καταντήσει τακτική τοῦ ὑπουργείου Παιδείας ὁ αἰφνιδιασμός. Ὡς κεραυνός ἐν αἰθρίᾳ ἀποφασίζει καί διατάσσει γιά σοβαρά καί καθοριστικά θέματα, χωρίς νά ἐνημερώνει οὔτε τούς ἐνδιαφερομένους, χωρίς νά φέρνει σέ διάλογο τίς καινοτομίες του ἤ ἀκόμη καί καθησυχάζοντας ὅσους ἀντιτίθενται σ’ αὐτές (πρβλ. κυκλοφορία τοῦ περιβόητου φακέλου τῶν Θρησκευτικῶν στά σχολεῖα παρά τή διαβεβαίωση πρός τήν Ἐκκλησία ὅτι θά δοθοῦν ἀργότερα).
Μέ τήν «ἀσπίδα» μάλιστα τοῦ Ἰνστιτούτου Ἐκπαιδευτικῆς Πολιτικῆς, προχωρεῖ ἀκόμη πιό ἀπροκάλυπτα. Ἔτσι ἀποφάσισε -παρά τίς ἀντιδράσεις γονέων καί ἐκπαιδευτικῶν- καί ἔστειλε σέ ἑλληνικά νηπιαγωγεῖα στή Θράκη τουρκόφωνες νηπιαγωγούς γιά νά διδάξουν τήν τουρκική γλῶσσα στά παιδιά γονέων πού ἔχουν ἐπιλέξει τό ἑλληνόγλωσσο σχολεῖο. Αἰφνιδιαστική ἐπίσης ἦταν καί ἡ ἀπάλειψη ἀπό τό ὀργανόγραμμα τοῦ ὑπουργείου Παιδείας τῆς ὁρισμένης ἀπό τό Σύνταγμα ἀποστολῆς του νά ἀναπτύσσει τή θρησκευτική συνείδηση τῶν μαθητῶν.
Οἱ κυβερνῶντες ξεχνοῦν ὅτι ἄν καί δέν ὁρκίστηκαν στό Εὐαγγέλιο, ὑποσχέθηκαν ὅμως στήν τιμή καί στή συνείδησή τους αὐτό πού εἶναι ἀπαράβατη ὑποχρέωση κάθε κυβέρνησης: «νά τηρεῖ τούς νόμους καί τό Σύνταγμα». Ἐκτός ἄν στήν προκειμένη περίπτωση τιμή καί συνείδηση εἶναι ἁπλῶς ἀοριστολογίες…
Ορθόδοξο περιοδικό “Απολύτρωσις”
