ΑΓΙΟΙ ΙΣΙΔΩΡΟΙ -Από το Σάββατο 12 Νοεμβρίου, ούτε ο καθημερινός όρθρος ούτε ο εσπερινός ακούγονται στο εκκλησάκι των Αγίων Ισιδώρων – Αθόρυβα, η Αρχιεπισκοπή έδωσε φύλλο πορείας στον παπα-Δημήτρη
30 Νοεμβρίου, ανήμερα της εορτής του Αγίου Ανδρέα του πρωτόκλητου. Χαράματα, 6.30 το πρωί. Καταρρακτώδης βροχή. Και η καγκελόπορτα σφαλιστή. Οι άγρυπνοι, απαρηγόρητοι σαν ναυαγοί ακυβέρνητου καραβιού, λιγοστοί μαζεμένοι πιστοί μουσκεύονταν καρτερικά από τις χοντρές στάλες στα σκαλοπάτια του παρεκκλησιού των Αγίων Ισιδώρων. Το γραφικό εκκλησάκι σφηνωμένο στη σπηλιά ενός κατακόρυφα κομμένου βράχου στον Λυκαβηττό μαστιγωνόταν λοξά από τον αέρα και δερνόταν από την κλίση των σταγόνων της ραγδαίας νεροποντής.
Κάτω από τον λόφο θαμπή η Αθήνα ως πέρα στον Σαρωνικό βυθιζόταν στην γκρίζα ομίχλη από τα κατεβασμένα χαμηλά βαριά σύννεφα. Η ερημιά του τοπίου παρέπεμπε μελαγχολικά στον μαρασμό του ίδιου ναού πριν από 25 χρόνια. Τότε που ούτε πετούμενο δεν φώλιαζε στην ετοιμόρροπη σκεπή. Οταν το ξωκλήσι ήταν ένα παραμελημένο ερείπιο, παρατημένο στη σκοτεινιά, παραδομένο στην υγρασία, εγκαταλειμμένο στη φθορά των στοιχείων της φύσης.
Οταν σε αυτό τον τόπο προσκυνήματος κανείς δεν άναβε ούτε ένα κεράκι. Δεν υπήρχε καμία υποδομή υδροδότησης, φυτεμένα δέντρα και λουλούδια, επιμελημένες πετρόκτιστες κατασκευές και καλαίσθητα υπόστεγα. Τότε που δεν δραστηριοποιούνταν εκεί παπάδες και διάκονοι, ψάλτες και νεωκόροι. Δεν τελούνταν λειτουργίες και μυστήρια, δεν παραδίδονταν συσσίτια σε φτωχούς και αναξιοπαθούντες. Αλήθεια, πού πήγαν οι μέχρι πριν από λίγες μέρες πρόσχαροι και γεμάτοι ενέργεια για προσφορά καμιά εικοσαριά δόκιμοι μοναχοί που ζωντάνευαν τον χώρο…
Τι απέγιναν αυτοί οι νεαροί, μορφωμένοι στη συντριπτική πλειονότητά τους, με πτυχία ανώτατων σχολών ρασοφόροι που εργάζονταν το πρωί και αφοσιώνονταν κατόπιν εθελοντικά και αμισθί στον συγκεκριμένο ναό; Πού χάθηκε ο πολιτικός μηχανικός και επιχειρηματίας παπα-Σταύρος, ο μεταπτυχιακός φοιτητής της Νομικής παπα-Αριστείδης, ο πολιτικός μηχανικός, θεολόγος και καθηγητής Μουσικής παπα-Σπυρίδων; Τι απέγινε ο πτυχιούχος της Πληροφορικής, στέλεχος πολυεθνικής εταιρείας παπα-Παύλος, ο σεφ μεγάλης ξενοδοχειακής μονάδας παπα-Ραφαήλ, ο επικεφαλής ΜΕΘ δημόσιου νοσοκομείου παπα-Χαράλαμπος, ο διευθυντής μάρκετινγκ σε μεγάλο όμιλο σούπερ μάρκετ παπα-Κωνσταντίνος; Αδειασε ξαφνικά ο τόπος. Μαζί τους αραίωσαν και οι μακρόσυρτες ουρές των προσερχόμενων πιστών που άλλοτε στέκονταν εκεί μέχρι τα ξημερώματα.
Εκείνο το μουντό βροχερό πρωινό, οι τυλιγμένοι στη μοναξιά τους, μετρημένοι στα δάχτυλα βουβοί συγκεντρωμένοι δεν διαμαρτύρονταν σκυθρωποί γι’ αυτή την τόσο αισθητή απουσία. Ούτε ανέμεναν με εκείνη την υπομονετική αγαλλίαση των νεομαρτύρων να ανοίξει η πόρτα για τον όρθρο. Καμία μοιρολατρία. Καμία μαχητική διάθεση να ταμπουρωθούν εκεί μέχρι να δικαιωθούν τα αιτήματά τους. Συγκεντρωμένοι ειρηνικά κάτω από τις ομπρέλες τους στο λασπωμένο χώμα πλάι στην άσφαλτο, έλπιζαν ότι αυτός ο τόπος προσευχής, παρηγοριάς συγχώρεσης, κυρίως αγάπης και καταλλαγής, θα επανερχόταν στη κανονικότητά του.
agioi_isidwroi_in__5_
Γνώριζαν μουδιασμένοι ότι από το Σάββατο 12 Νοεμβρίου τόσο ο καθημερινός όρθρος όσο και ο εσπερινός, λειτουργικά αδιάλειπτοι πάνω από μια δεκαετία, είχαν σταματήσει. Δεν είχε καν ανανεωθεί, όπως συνηθιζόταν, το μεθοδικό πρόγραμμα των ιερών ακολουθιών. Η επίσημη ιστοσελίδα του ναού στο Διαδίκτυο και το προφίλ που διατηρούσε στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης είχαν παγώσει. Οι ζωντανές μεταδόσεις καναλιού των Αγίων Ισιδώρων στο YouΤube είχαν επίσης διακοπεί.
Μόνο η κυριακάτικη λειτουργία συνεχιζόταν ανελλιπώς. Μέχρι τα μέσα του περασμένου μήνα ιερουργούσε ο πάτερ Δημήτρης, που είχε υπηρετήσει στον Ναό του Παναγίου Τάφου στα Ιεροσόλυμα, στενός συνεργάτης και πνευματικό τέκνο του απόντος συνονόματού του εφημερίου, έως ότου στάλθηκε από τη Μονή Πετράκη ο άγνωστος στη συνάφεια του εκεί περιβάλλοντος παπα-Ηλίας για να αναπληρώνει το κενό του εφημερίου του ναού.
Του 63χρονου παπα-Δημήτρη Λουπασάκη, που λείπει πάνω από έναν μήνα από τα λειτουργικά του καθήκοντα. Την τελευταία φορά δήλωσε μάλλον άκομψα ωσεί παρών στους Αγίους Ισιδώρους. Ασυνήθιστα για την ιερότητα της στιγμής, κατά τη διάρκεια της θείας λειτουργίας της 28ης Οκτωβρίου, παρενέβη από την πατρίδα του τα Χανιά τηλεφωνικά στο ποίμνιό του. Μέσω μικροφωνικής εγκατάστασης στην Ωραία Πύλη ευχαρίστησε τους παρόντες εκκλησιαζόμενους πιστούς, στέλνοντας φωνητικά εκ του μακρόθεν ευχές και χαιρετίσματα. Και μετά σιωπή. Επεσαν οι γραμμές. Το περιβάλλον του δεν έβγαλε έκτοτε τσιμουδιά.
Διαδόθηκε ότι η μακρά απουσία του οφείλεται σε δική του ασθένεια καθώς και στα προβλήματα υγείας που αντιμετωπίζει η υπερήλικη μητέρα του. Αλλοι εκτιμούσαν ότι η μετακίνηση και παραμονή του στην Κρήτη σηματοδοτεί την αποχώρησή του από τους Αγίους Ισιδώρους και τη μετάβαση του ναού στην επόμενη μέρα.
Προσεκτικοί χειρισμοί
Ηδη η Ιερά Αρχιεπισκοπή Αθηνών είχε εγγράφως καλέσει τον παπα-Δημήτρη να επανέλθει στην προ δύο δεκαετιών οργανική θέση του και να επανενταχθεί στο δυναμικό της εκκλησίας στην οποία ανήκε στο παρελθόν. Η εντολή αποχώρησής του αφορούσε τον ίδιο και τους διακόνους υποψήφιους μοναχούς οι οποίοι τον ακολουθούν. Περισσότερο από ένα δίμηνο πριν, ο ίδιος ο Μακαριότατος Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και πάσης Ελλάδος Ιερώνυμος Β’, στον οποίο εμπίπτει η ποιμαντική και κανονική αρμοδιότητα του ναού, είχε τοποθετηθεί σε συνέντευξή του επί του θέματος.
Ενδεικτικό των πολύ προσεκτικών χειρισμών και της ανεκτικότητάς του σε συμπεριφορές κληρικών οι οποίες ενδεχομένως εκφεύγουν της ιεροσύνης, ο Ιερώνυμος ισχυρίστηκε ότι τους έχει δώσει διορία πέντε ημερών να απομακρυνθούν. Προσφέροντάς τους μεγάθυμα άλλο τόπο για να εγκαταβιώσουν και να συνεχίσουν λειτουργώντας με κανόνες -υπαινισσόμενος προφανώς οικονομικές ατασθαλίες- το θρησκευτικό τους έργο. Μόνο που το παγκάρι του παρεκκλησίου στον Λυκαβηττό είναι σφραγισμένο υπέρ της Αρχιεπισκοπής, λένε οι φίλοι του ναού.
Οσο για το ερημωμένο μετόχι του Αγίου Ιωάννη Χρυσοστόμου, που βρίσκεται στα όρια των Μητροπόλεων Γλυφάδας και Μεσογαίας και διατίθετο ως κάποια λύση για την προσεχή εγκατάσταση, δεν ήταν επιθυμητό. Δεν ήθελαν ακόμη και χαρακτηριζόμενοι ως αυτοσχέδια αδελφότητα να περιέλθουν σε καθεστώς μοναστικής κοινότητας. Παρότι ως νομικό πρόσωπο δημοσίου δικαίου με την ταμπέλα του ησυχαστηρίου που θα τους χάριζε μεγαλύτερη διαχειριστική ευελιξία, λαχταρούν άμεση, διαμεσολαβητή, ζωντανή επαφή με τους προσερχόμενους πιστούς.
Το ευέλικτο πνεύμα της οδού Αγίας Φιλοθέης, όπου στεγάζεται η Αρχιεπισκοπή, αποπνέει πως οι ενδοεκκλησιαστικές υποθέσεις οφείλουν να εξελίσσονται ειρηνικά, χωρίς αναταραχή στον χώρο των ιερέων. Να αποφεύγει, δηλαδή, κατά το δυνατόν να παρασυρθεί σε βιασύνη εξαιτίας του κλίματος των επίκαιρων κρίσιμων ζητημάτων που άμεσα την αφορούν. Ως εκ τούτου, να δρομολογεί με νηφαλιότητα τις αποφάσεις της και με ευθυκρισία. Τέλος πάντων, να υλοποιεί τις αξιώσεις των τελεσιγράφων της.
Κάπως έτσι οι 5 μέρες διορία έγιναν 65. Με τους πλέον καχύποπτους να κάνουν λόγο για αδιαφανή διαπραγμάτευση. Και με τους πιο υποψιασμένους εκ της συνάφειας να διαδίδουν ότι η έδρα της Εκκλησίας της Ελλάδας πιέστηκε από τις δυσώδεις εξελίξεις της Κιβωτού του Κόσμου, εντελώς άσχετης υπόθεσης με αυτή των Αγίων Ισιδώρων, ώστε να προβεί σε κάποιου είδους «κάθαρση» σε ό,τι υποτίθεται πως προκάλεσε τεράστιο σκανδαλισμό των πιστών. Οπως και να έχει, το «φύλλο πορείας» επιδόθηκε ήσυχα και αθόρυβα στον παπα-Δημήτρη.
Χωρίς επίσημες ανακοινώσεις, δίχως την παρουσίαση αποφάσεων κάποιου επισκοπικού δικαστηρίου, άνευ ποινών ή τιμωριών τις οποίες θα συνόδευαν πιθανά αναθέματα, αφορισμοί ή καθαιρέσεις. Το ίδιο χρονικό διάστημα που η υπόθεση βρισκόταν σε εκκρεμότητα, ο εφημέριος των Αγίων Ισιδώρων βρισκόταν στην ιδιαίτερη πατρίδα του την Κρήτη, όπου ακόμη παραμένει.
protothema.gr
