ΙΣΚΕ: Ο Ιερός Σύνδεσμος Κληρικών Ελλάδος (ΙΣΚΕ), με ανακοίνωσή του, σχολίασε την απόφαση του Συμβουλίου της Επικρατείας για τη νομιμότητα του γάμου ομόφυλων ζευγαριών και τη δυνατότητα υιοθεσίας, εκφράζοντας τη λύπη του για το περιεχόμενό της.
Ανέφερε ότι, αν και η Ελλάδα ως κοσμικό κράτος μπορεί να θεσπίζει νόμους που δεν συμβαδίζουν με τη θρησκευτική παράδοση, θεωρεί ότι η συγκεκριμένη απόφαση δεν λαμβάνει υπόψη τη μακραίωνη παράδοση και το αίσθημα της ελληνικής κοινωνίας.
Ο Σύνδεσμος υποστήριξε ότι τέτοιες νομοθετικές πρωτοβουλίες δεν ανταποκρίνονται σε ουσιαστικές ανάγκες της κοινωνίας, όπως το δημογραφικό πρόβλημα, αλλά αποτελούν υιοθέτηση ξένων προτύπων. Παράλληλα, εξέφρασε ανησυχίες για τις συνέπειες της υιοθεσίας από ομόφυλα ζευγάρια, ιδίως ως προς τα δικαιώματα και την ανατροφή των παιδιών.
Τόνισε επίσης ότι, σύμφωνα με τη χριστιανική διδασκαλία, η οικογένεια θεμελιώνεται στη σχέση άνδρα και γυναίκας, ενώ υπογράμμισε ότι η ανθρώπινη φύση και η βιολογική τάξη δεν μπορούν να μεταβληθούν μέσω νομοθετικών ρυθμίσεων.
Διαβάστε την ανακοίνωση του Ιερού Συνδέσμου Κληρικών Ελλάδος:
Αποτελεί κεντρική είδηση στα Μ.Μ.Ε. ότι το Συμβούλιο της Επικρατείας επικύρωσε την νομιμότητα του γάμου ζευγαριών του ιδίου φύλου και έδωσε το πράσινο φως σε αυτά για την υιοθεσία. Ασφαλώς, η Ελλάδα, ως κοσμικό κράτος, είναι δυνατόν να προβαίνει σε νομοθετήματα που αντιβαίνουν τους θρησκευτικούς κανόνες, όπως ο συγκεκριμένος. Είναι όμως λυπηρό το γεγονός ότι το ΣΤΕ δεν έλαβε υπόψιν του τη μακραίωνη παράδοση, θρησκευτική και κοινωνική, αυτού του τόπου, αλλά και τη συνείδηση και τι αίσθημα του ελληνικού λαού.
Τέτοιου είδους νομοθετήματα δεν απαντούν σε ανάγκες και αγωνίες της ελληνικής κοινωνίας, όπως είναι το δημογραφικό πρόβλημα και η υπογεννητικότητα που ταλανίζουν τον τόπο μας, αλλά αποτελούν μίμηση πρακτικών ορισμένων δυτικών κοινωνιών, οι οποίες τα τελευταία χρόνια προέβησαν σε ανάλογα νομοθετήματα, όπως την προσπάθεια επιβολής και προτεραιοποίησης του κοινωνικού φύλου (Gender) έναντι του βιολογικού, έχοντας χάσει πραγματικά το μέτρο και τα όρια, όπως θα έλεγε και ο λαός μας.
Δεν μας αξίζει και αρμόζει να πιθηκίζουμε πρότυπα που μεταφέρονται άκριτα στην ελληνική κοινωνία. Να γίνεται μάλιστα προσπάθεια επιβολής τους και το αποτέλεσμα αντί να ενώνει, να διχάζει. Η ελληνική κοινωνία ήταν πάντοτε συμπεριληπτική, νοιαζόταν για το «εμείς», ενώ τώρα με όλες αυτές τις καινοφανείς θεωρίες ταυτότητας, που προαναφέραμε, οδηγείται στο «εμείς» και «εσείς»: από τη μια οι ετεροφυλόφιλοι και από την άλλη οι ομοφυλόφιλοι. Πάντοτε υπήρχαν, υπάρχουν και θα υπάρχουν ομοφυλόφιλοι. Ποτέ δεν θεώρησαν ότι η Ορθόδοξη Εκκλησία είχε κάποια εχθρότητα απέναντί τους. Απεναντίας, πολλοί από αυτούς, επώνυμοι και μη επώνυμοι, πίστευαν και πιστεύουν βαθύτατα στον Θεό, εναποθέτουν στον Θεό την ελπίδα της σωτηρίας τους, ζούσαν και ζουν με εξομολόγηση και μετάνοια. Όσοι από εμάς τους Κληρικούς είμαστε πνευματικοί γνωρίζουμε πολλές τέτοιες περιπτώσεις.
Αυτό είναι ακριβώς και το καίριο ζήτημα της εν λόγω απόφασης του ΣΤΕ: η αδυναμία να γίνει κανονικότητα. Δεν θα προσκομίσουμε περίπλοκα φιλοσοφικά επιχειρήματα, ούτε χρειάζεται κάποιος να έχει ιδιαίτερες επιστημονικές γνώσεις για να αποδείξουμε ότι ο οποιοσδήποτε γάμος μεταξύ ζευγαριών του ιδίου φύλου δεν είναι δυνατόν ποτέ να είναι κυριολεκτικά και ουσιαστικά γάμος, έστω και εάν οι προωθητές του το ονομάζουν έτσι. Η βιολογική τάξη, η οποία υπάρχει στη φύση, μαρτυρά ότι η ένωση ομόφυλων ζευγαριών μπορεί να είναι συμβολαιογραφική και γραφειοκρατική ή σε επίπεδο συναισθηματισμών, αλλά ποτέ γάμος, διότι δεν μπορεί να οδηγήσει στην βιολογική απόκτηση τέκνων, τα οποία θα είναι ο συνδυασμός του γενετικού υλικού αυτών των δύο ατόμων που ήρθαν σε γαμική ένωση. Για αυτό το λόγο οι θιασώτες αυτών των θεωριών πρότειναν ως λύση την υιοθεσία. Όμως εάν γίνεται λόγος για υπεράσπιση των δικαιωμάτων των ομοφυλοφίλων, ποιος θα υπερασπιστεί τα δικαιώματα των βρεφών που θα υιοθετηθούν από ζευγάρια ομοφυλοφίλων και τα οποία θα στερηθούν είτε το πατρικό είτε το μητρικό πρότυπο; Ποιος θα τα ερωτήσει αυτά; Ποιος θα ομιλήσει για τα δικαιώματα των παρένθετων μητέρων, οι οποίες θα χρησιμοποιηθούν για αυτόν τον σκοπό; Ποιος θα ομιλήσει για την εργαλειοποίηση, πολλές φορές, φτωχών γυναικών, οι οποίες θα κληθούν να γεννήσουν παιδιά τα οποία θα δοθούν για υιοθεσία σε ομοφυλόφιλα ζευγάρια;
Ας μην παραβλέψουμε ότι η Χριστιανική παράδοση αντιλαμβάνεται την οικογένεια ως κοινωνία προσώπων, θεμελιωμένη στη σχέση ανδρός και γυναικός, η οποία ευλογείται και αγιάζεται εντός του μυστηρίου του Γάμου. Εντός αυτού του πλαισίου, η ανατροφή των τέκνων συνδέεται με την συμπληρωματικότητα των δύο φύλων και την ολόπλευρη ανάπτυξη της προσωπικότητας του παιδιού. Με την υιοθεσία παιδιών από ζευγάρια του ιδίου φύλου θα δούμε πρόσωπα να μεγαλώνουν στο κοινωνικό γίγνεσθαι με σωρό προβλημάτων και μεγάλης ανισορροπίας σε σύγκριση με παιδιά που προέρχονται από συμβατικές οικογένειες, όπως έδειξαν σχετικές έρευνες στις ΗΠΑ.
Βλέπουμε λοιπόν ότι όλο αυτό το εγχείρημα δεν έχει ούτε βιολογικές, ούτε κοινωνικές βάσεις. Βασίζεται επάνω σε μια αυταπάτη στην οποία είναι καθηλωμένα τα ζευγάρια ιδίου φύλου, τα οποία δεν μπορούν να κατανοήσουν ότι η βιολογία και η φυσική τάξη δεν είναι ιδεολογία και συναισθηματισμός, αλλά απτή και χειροπιαστή πραγματικότητα, την οποία κανένα έμβιο όν δεν μπορεί να την υπερβεί. Η βιολογία, οι φυσικές λειτουργίες του ανθρωπίνου σώματος αποτελούν πεπρωμένο, εκφράζουν μια αδήριτη αναγκαιότητα και νομοτέλεια, την οποία κανείς δεν μπορεί να την υπερβεί και να την υπερνικήσει όσα νομοθετήματα και εάν τα νομιμοποιήσει κάποιο ανώτατο Συμβούλιο.
