Στοκχόλμη: Στην απαρχή του Τριωδίου, την Κυριακή 1 Φεβρουαρίου 2026, τελέστηκε στον Καθεδρικό Ναό Αγίου Γεωργίου Στοκχόλμης η εις Επίσκοπον χειροτονία του Θεοφιλεστάτου Επισκόπου Ελαίας κ. Βαρθολομαίου, με την άδεια και προτροπή του Οικουμενικού Πατριαρχείου και την ευλογία της Μητρός Εκκλησίας της Κωνσταντινουπόλεως.
Επιμέλεια: Γιάννης Παπανικολάου
Η τελετή, που πραγματοποιήθηκε στον ιστορικό ναό της ελληνορθόδοξης παρουσίας στη Σκανδιναβία, είχε λιτό αλλά βαθιά κατανυκτικό χαρακτήρα, αναδεικνύοντας τη θεολογική βαρύτητα του γεγονότος για την Ορθοδοξία στη βόρεια Ευρώπη.
Εκκλησιαστικό γεγονός με διεθνή συμβολισμό
Η χειροτονία δεν αποτέλεσε απλώς προσωπικό σταθμό στη ζωή του νέου Επισκόπου, αλλά εκκλησιαστικό γεγονός ευρύτερης σημασίας. Η παρουσία Αρχιερέων από διαφορετικές εκκλησιαστικές επαρχίες υπογράμμισε τη ζωντανή σύνδεση της Ορθοδοξίας της Διασποράς με τη Μητέρα Εκκλησία.
Προεξήρχε ο οικείος Μητροπολίτης Σουηδίας και πάσης Σκανδιναυΐας, εκπρόσωπος της Ιεράς Μητροπόλεως Σουηδίας, πλαισιωμένος από Αρχιερείς του Θρόνου, γεγονός που ανέδειξε τη συνοδικότητα και την ενότητα του εκκλησιαστικού σώματος. Σε μια περιοχή όπου η Ορθοδοξία συνυπάρχει με πολυπολιτισμικά περιβάλλοντα, η παρουσία αυτή είχε και συμβολικό χαρακτήρα: η Εκκλησία δεν λειτουργεί απομονωμένα, αλλά ως ζωντανό κύτταρο μέσα στις κοινωνίες.
Ο λόγος του Μητροπολίτη Σουηδίας
Ιδιαίτερη βαρύτητα είχε η τριγλωσσική προσφώνηση του Μητροπολίτη Σουηδίας, στην ελληνική, αγγλική και σουηδική. Το μήνυμά του δεν περιορίστηκε σε ευχές, αλλά αποτέλεσε ποιμαντικό και θεολογικό οδηγό.
Τόνισε ότι η Εκκλησία δεν αναζητεί «διαχειριστές δομών», αλλά ποιμένες ψυχών. Δεν προσδοκά ανθρώπους εξουσίας, αλλά ανθρώπους θυσίας. Η αρχιερωσύνη, υπογράμμισε, είναι σταυρική διακονία και όχι θεσμική ανάδειξη.
Ο νέος Επίσκοπος κλήθηκε να γίνει «τοις πάσι τα πάντα», να οικοδομεί δεσμούς εμπιστοσύνης και να αποφεύγει φονταμενταλισμούς και ρητορικές μίσους. Σε μια Ευρώπη που βιώνει κοινωνικές και πολιτισμικές εντάσεις, το μήνυμα αυτό αποκτά ιδιαίτερη επικαιρότητα.
Η ποιμαντική σε μια κοινωνία τραυματισμένων σχέσεων
Ο λόγος ανέδειξε και μια βαθύτερη διάγνωση της εποχής: κρίση σχέσεων, μοναξιά, απουσία κοινωνίας προσώπων. Σε αυτό το περιβάλλον, η Ορθόδοξη Εκκλησία καλείται να λειτουργήσει θεραπευτικά.
Δεν απευθύνεται μόνο στους ομογενείς, αλλά σε κάθε άνθρωπο που αναζητά νόημα και πνευματικό προσανατολισμό. Η ποιμαντική στη Σκανδιναβία δεν είναι εσωστρεφής· είναι άνοιγμα προς μια κοινωνία που διψά για αυθεντικότητα.
Θεολογική βάση του μηνύματος
Οι αναφορές σε Πατέρες, όπως ο Άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής και ο Άγιος Συμεών ο Νέος Θεολόγος, δεν ήταν τυπικές. Συνέδεσαν τη χειροτονία με τη διαχρονική εμπειρία της Εκκλησίας.
Ιδιαίτερη έμφαση δόθηκε στον «ανυπερήφανο Θεό» — μια θεολογία ταπείνωσης. Μια Εκκλησία που δεν επιβάλλεται, αλλά προσφέρεται. Που δεν διεκδικεί κοσμική ισχύ, αλλά μαρτυρεί αγάπη.
Το αποτύπωμα του Φαναρίου
Η εκλογή του νέου Επισκόπου Ελαίας από την Αγία και Ιερά Σύνοδο δείχνει τη στρατηγική σημασία που αποδίδει το Φανάρι στις περιοχές της Διασποράς. Οι εκεί κοινότητες δεν θεωρούνται περιφερειακές, αλλά οργανικό μέρος της ζωής της Εκκλησίας.
Η ιστορική μνήμη της Επισκοπής και η σύνδεσή της με τον Θρόνο της Κωνσταντινουπόλεωςπροσέδωσαν βάθος στο γεγονός, εντάσσοντάς το στη συνέχεια της εκκλησιαστικής παράδοσης.
Μήνυμα ενότητας σε δύσκολη εποχή
Σε μια περίοδο όπου η Ορθοδοξία δοκιμάζεται από γεωπολιτικές και εκκλησιαστικές εντάσεις, η χειροτονία λειτούργησε ως σιωπηρό αλλά ισχυρό μήνυμα ενότητας. Η συλλειτουργία και η κοινή προσευχή φανερώνουν ότι η ενότητα δεν είναι διοικητικό σχήμα, αλλά πνευματική πραγματικότητα.
Η πρόκληση της επόμενης ημέρας
Η χειροτονία είναι αρχή, όχι κορύφωση. Ο νέος Επίσκοπος καλείται να ποιμάνει κοινότητες που ζουν ανάμεσα στην παράδοση και τη σύγχρονη δυτική κοινωνία. Να συνδυάσει θεολογική πιστότητα με πολιτισμική ευαισθησία.
Το στοίχημα δεν είναι διοικητικό, αλλά υπαρξιακό: να φανεί ότι η Ορθοδοξία δεν είναι μνήμη παρελθόντος, αλλά πρόταση ζωής για το παρόν.
Η τελετή στη Στοκχόλμη κατέδειξε ότι η Εκκλησία συνεχίζει να πορεύεται μέσα στην ιστορία, όχι ως θεσμικό απολίθωμα, αλλά ως ζωντανό σώμα, έτοιμο να μιλήσει στον σύγχρονο άνθρωπο χωρίς να προδώσει την αλήθεια της.
