Χειροτονίες δύο νέων Πρεσβυτέρων στην Ι.Μ. Γλυφάδας

Το Σάββατο 14 Δεκεμβρίου 2013 και την Κυριακή 15 Δεκεμβρίου 2013 ο Μητροπολίτης Γλυφάδας κ. Παύλος  τέλεσε την Θεία Λειτουργία στους Ιερούς Ναούς  Αγίου Παντελεήμονος και Αγίας Τριάδος της πόλεως της Γλυφάδας.

Κατά τη διάρκεια των δύο ιερών  ακολουθιών, ο Σεβασμιώτατος τέλεσε τη χειροτονία εις πρεσβύτερον του π. Αρσενίου Τζαμουζάκη και τη χειροτονία εις πρεσβύτερον του π. Μάριου Χανόπουλου, με τη συμμετοχή πολλών επισκεπτών Κληρικών και πλήθους κόσμου.
Οι δύο νεοχειροτονημένοι έγγαμοι πρεσβύτεροι, και οι δύο με πτυχίο Θεολογίας, τοποθετήθηκαν ως Εφημέριοι στους Ιερούς Ναούς όπου χειροτονήθηκαν. Ο Σεβασμιώτατος Ποιμενάρχης μας κ. Παύλος εξέφρασε, μεταξύ άλλων,  τη βεβαιότητα ότι οι νέοι πρεσβύτεροι θα ανταποκριθούν, όπως το έπραξαν και κατά τη διάρκεια της Διακονίας τους, στις σύγχρονες απαιτήσεις των καιρών και στις ποιμαντικές ανάγκες του λαού και από το δεύτερο βαθμό της Ιερωσύνης.

O Χειροτονητήριος λόγος του π. Μάριου Χανόπουλου είναι ο παρακάτω :

«Ποιμήν κυρίως εστίν, ο τα απολωλότα λογικά πρόβατα δι’ ακακίας, δι’ οικίας σπουδής και ευχής αναζητήσαι και ανορθώσαι δυνάμενος».

Σεβασμιώτατε Πάτερ και Δέσποτα,
Σεβαστοί Πατέρες,
Της του Χριστού διακονίας,
Αγαπητοί εν Χριστώ Αδελφοί,

Με τους λόγους αυτούς του Αγίου Ιωάννου της Κλίμακος, ως ερωτήματα  και ζητήματα που πρέπει να αναζητήσω στο βάθος της ψυχής μου και τα οποία αναγνωρίζω ότι θα υπάρχουν εσαεί στη ζωή μου,  προσέρχομαι σήμερον να λάβω τον δεύτερον βαθμό της Ιεροσύνης, με φόβο και τρόμο. Μελετώντας την ομιλία προς τον Ποιμένα,  αναρωτιέται κανείς αν ο ίδιος ο Άγιος  Ιωάννης ομιλεί για τον εαυτό του ή για τον ηγούμενο της Ραϊθού, δηλαδή τον επικεφαλής ποιμένα μιας μοναστικής αδελφότητας.

Πρόκειται για μια αναφορά, η οποία αντιπροσωπεύει συνοπτικά τη χριστιανική διδασκαλία για τον ηγούμενο ως ποιμένα στο πλαίσιο της ασκητικής παράδοσης της Εκκλησίας. Ακόμη περισσότερο αναφέρεται στην αξία της ελεύθερης βούλησης και ως εκ τούτου στην φύση του ανθρώπου. Αυτό που διακυβεύεται  ωστόσο δεν είναι μια αφηρημένη μεταφυσική θέση, μια φιλοσοφία που δεν επηρεάζει τίποτα, αλλά μια εκτίμηση της εμπειρικής βίωσης της υπαρξιακής κατάστασης του ανθρώπου, μια πραγματικότητα που τελικά τον οδηγεί στην προσωπική κοινωνία και σχέση με τον Τριαδικό Θεό.

«Ποιμήν κυρίως εστίν», έκφραση που δηλώνει την κορύφωση της ταπείνωσης, της κενότητας αλλά και της απροθυμίας για την ανάληψη του πολύπλοκου και υπεύθυνου έργου της πατρότητας και ποιμενικής ευθύνης. Πολλοί από εμάς τους υποψήφιους για την ιεροσύνη βρισκόμασταν σε μια αναμονή.

Μετά την εις διάκονο χειροτονία μου από τα Σεπτά χέρια Σας Σεβασμιώτατε, ξαφνικά συνειδητοποίησα ότι πρέπει να πορευτώ σε μια εντελώς διαφορετική κατεύθυνση για την επίτευξη του στόχου, που δεν είναι μόνο ο αγιασμός αλλά και η διακονία των ανθρώπων.

Αλλά η αναφορά «δι’ οικίας σπουδής και ευχής αναζητήσαι» μας θέτει προ των ευθυνών μας.

Το λειτούργημα της ιεροσύνης δεν αποσκοπεί στην εκπλήρωση κάποιων εγωκεντρικών στόχων  ή στην ανάδειξη των προσωπικών μας κατορθωμάτων. Αναφέρεται σε κάτι πολύτιμο πιο ανεκτό από τον ίδιο τον Θεό και είναι η παρηγοριά του Θεού σε εκείνον που αναλαμβάνει να ιερωθεί και να γίνει ποιμένας για εκείνα τα προσόντα και χαρίσματα που αισθάνεται ότι δεν έχει και πρέπει να έχει. Σε αυτήν την αδυναμία αποκαλύπτεται η πατρική αγάπη του Θεού που έρχεται ακριβώς να ικανώσει τον υποψήφιο. Και σίγουρα είμαστε αδύναμοι για τον αγρό του Κυρίου.

Εκτός από την ιδιότητα του ποιμένα, ο οποίος πρέπει να θεραπεύει «δι’ ἀκακίας, δι’ οἰκίας σπουδῆς καί εὐχῆς»  ο άγιος Ιωάννης της Κλίμακος προσδίδει  και άλλες τρείς ιδιότητες. Ο ποιμήν πρέπει να είναι: Κυβερνήτης και να έχει «ισχύν νοεράν εκ Θεού και οικείων μόχθων».

Να είναι Ιατρός, να έχει  ανοσία, να είναι Διδάσκαλος με «νοεράν δέλτον γνώσεως»  για να μπορέσει να διακονήσει τις ψυχές των προβάτων για τα οποία θυσιάστηκε ο ίδιος ο Υιός του Θεού. Η φροντίδα και η διακονία, μας συνδέει με τη μίμηση του θείου προτύπου, καθώς όπως μας αναφέρει ο Μ. Βασίλειος η ευθύνη του ιερέα είναι «η επιμέλεια ψυχών αίματι Χριστούεξηγορασμένων».

Η σύνθεση αυτών των γνωρισμάτων οδηγούν τον ποιμένα στην άσκηση της διακονίας, για την ανάγνωση της ανθρώπινης ψυχής και της ασφαλής πορείας προς την σωτηρία.

Μαζί με τον δικό του αγώνα προς τον αγιασμό, ο ποιμένας καλείται να ασκήσει το ποιμαντικό του έργο εκφράζοντας ακριβώς ολόκληρη την αγάπη του στον λόγο, στην πράξη, στην παρηγοριά, στην ανόρθωση και στην συμπαράσταση των ανθρώπων μέσα από την λειτουργική του ένδυση.

Και είναι αλήθεια σήμερα αυτό το έργο είναι πολύπλευρο και εκτείνεται σε πολλούς τομείς, όπως η ελεημοσύνη, η φροντίδα των αναξιοπαθούντων, η επίσκεψη των ασθενών, η επικοινωνία με τη νεολαία.

Ακριβώς η παρουσία του ποιμένα δεν πρέπει να είναι τυπική αλλά ουσιαστική.

Και το τρίτο είναι  η εύρεση του απολωλότος προβάτου «ο τα απολωλότα λογικά πρόβατα». Δεν είναι μόνο να τα γνωρίζεις αλλά και να σε γνωρίζουν. Είναι μια αμοιβαία εξομολόγηση. Η φωνή του Χριστού και της Εκκλησίας γίνεται μια φωνή. Ο ποιμήν έχει μια προσωπική σχέση με τα πρόβατα. Δεν τα γνωρίζει μόνο, δεν τον ακολουθούν αλλά και τα ακολουθεί. Η ανεύρεση του απολωλότος προβάτου συνιστά πλήρη επίγνωση του καθένα.

Πρέπει να είναι σε θέση να αισθανθεί την απουσία ενός προβάτου.