Βεροίας Παντελεήμων: “Ας αποφύγουμε τον τρόπο του Φαρισαίου”

Ι.Μ. ΒΕΡΟΙΑΣ: Την Κυριακή 21 Φεβρουαρίου (Τελώνου και Φαρισαίου) ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Βεροίας, Ναούσης και Καμπανίας κ. Παντελεήμων λειτούργησε και κήρυξε το θείο λόγο στον Ιερό Ναό Κοιμήσεως Θεοτόκου Ναούσης.

Στην ομιλία του ο Σεβασμιώτατος τόνισε:

«Παρηκολούθηκάς μου τή διδα­σκαλία, τή αγωγή, τή προθέσει, τή πίστει, τή μακροθυμία, τή αγάπη, τή υπομονή, τοίς διωγμοίς, τοίς παθήμασιν».

Πρώτη Κυριακή τού Τριωδίου σή­μερα, πρώτη Κυριακή τής προει­σοδίου περιόδου τής Αγίας καί Με­γάλης Τεσσαρακοστής, πού εί­ναι γνωστή σέ όλους μας μέ τά ονό­ματα τών δύο πρωταγωνιστών τής σημερινής ευαγγελικής παραβο­λής, τής παραβολής τού Τελώνου καί τού Φαρισαίου. Όμως οι πρω­τα­γωνιστές τής σημερινής Κυρια­κής δέν είναι μόνο δύο, δέν είναι ο λαλίστατος Φαρισαίος καί ο σιω­πη­λός Τελώνης. Είναι καί ένας ακόμη, αυτός πού ομιλεί πρός τόν μαθητή του, τόν επίσκοπο Εφέσου Τιμόθεο, καί δέν είναι άλλος από τόν πρωτοκορυφαίο απόστολο Παύ­­λο, τόν οποίο ακούσαμε νά λέγει στόν Τιμόθεο: «Παιδί μου, Τιμόθεε, «πα­ρα­κολούθησες τή διδασκαλία μου, τή συμπεριφορά μου, τίς προθέσεις μου, τήν πίστη μου, τή μακροθυμία μου, τήν αγάπη μου, τήν υπομονή μου, τούς διωγμούς καί τά παθήματά μου».

Έναν απολογισμό τής ζωής του, μία απαρίθμηση όσων έκανε καί υπέμεινε, κάνει ο μέγας απόστο­λος. Καί ίσως κάποιος ρωτήσει: Γιατί, αλήθεια, τά απαριθμεί; Γιατί αναφέρει στή συνέχεια όλους τούς τόπους στούς οποίους ταλαιπωρή­θηκε, διώχθηκε, φυλακίσθηκε, λι­θο­­βολήθηκε; Αφού όλα αυτά τά γνωρίζει ο Τιμόθεος, ο οποίος πα­ρα­κολούθησε από μικρό παιδί τή ζωή καί τήν αναστροφή του καί τόν ακολούθησε ως συνέκδημος καί συνεργός του στίς αποστολικές του περιοδείες.

Καί ίσως κάποιοι ακόμη ρωτή­σουν: Σέ τί διαφέρει ο απολογισμός τού αποστόλου από εκείνον τού Φαρισαίου; Καί γιατί ο ένας επαι­νείται καί ο άλλος κατακρίνεται; Γιατί ο ένας προβάλλεται ως πρό­τυπο καί ο άλλος ως παράδειγμα πρός αποφυγή;

Μπορεί, βέβαια, άν κρίνουμε επιφανειακά, νά υπάρχει κάποια ομοιότητα ανάμεσα στούς δύο απο­λογισμούς, αλλά άν τούς συγκρί­νου­με προσεκτικότερα, θά διαπι­στώ­σουμε τήν αβυσσαλέα διαφορά πού τούς χωρίζει, όπως χωρίζει καί τούς δύο ομιλητές καί τίς προσω­πικότητές τους.

Ο απόστολος Παύλος δέν κάνει τόν απολογισμό ούτε γιά νά εντυ­πω­σιάσει κάποιον ούτε γιά νά καυ­χηθεί. Απευθύνεται ως πατέρας στόν κατά πνεύμα υιό του καί αυτό πού επιδιώκει, υπενθυμίζοντάς του όσα έχει περάσει στή διακονία τού Ευαγγελίου, είναι νά τού δι­δάξει ότι ο δρόμος τής πίστεως καί πολύ περισσότερο τής αφιερώσεως στή διακονία τού Ευαγγελίου δέν είναι εύκολος.

Είναι «στενή καί τεθλιμμένη η οδός», καί χρειάζεται αυτός πού θά αποφασίσει νά τήν βαδίσει, αφενός νά είναι προετοι­μα­σμένος γιά όσα πρόκειται νά συναντήσει καί αφετέρου νά υπο­μένει μέ καρτερία καί μακροθυμία καί τούς πειρασμούς καί τούς διωγμούς αλλά καί τίς ανάρμοστες πολλές φορές συμπεριφορές τών ανθρώπων, οι οποίες φέρνουν τούς διακόνους τού Ευαγγελίου σέ δύσκολη θέση καί κάποιες φορές τούς απογοη­τεύουν. Καί ο λόγος γιά τόν οποίο ο απόστολος μπορεί νά αντιμετω­πίζει όλα αυτά μέ υπομονή είναι η εμπιστοσύνη στόν Θεό.

Ο απόστολος Παύλος δέν καυχά­ται ότι όλα όσα απαριθμεί είναι δικά του κατορθώματα, αλλά δη­λώνει ευθαρσώς ότι «εκ πάντων με ερρύσατο ο Κύριος». Αποδίδει, δη­λα­δή, τήν αιτία τής σωτηρίας του στόν Θεό καί τόν δοξάζει όχι μόνο γιά αυτήν, αλλά καί γιά τήν υπομονή, τή μακροθυμία καί τήν αγάπη πού τού χάρισε προκειμένου νά αντιμετωπίσει τίς δυσκολίες του, διότι ο απόστολος πιστεύει ακράδαντα ότι γιά όλα είναι ανα­γκαία η χάρη τού Θεού καί ότι οι αρετές τού ανθρώπου είναι καρπός τού Παναγίου Πνεύματος.

Γι’ αυτό καί όταν καυχάται «εν τοίς παθήμασί» του, δέν καυχάται γιά τόν εαυτό του, αλλά γιά τή χάρη τού Θεού πού τόν αξίωσε νά πάθει υπέρ τού ονόματός του, γιά τή χάρη η οποία «εν ασθενεία» καί όχι «εν δυνάμει» τελειούται.

Αντίθετα, ο Φαρισαίος κάνει τόν απολογισμό τών έργων καί τών αρετών του όχι γιά νά δοξάσει τόν Θεό, αλλά γιά νά καυχηθεί ο ίδιος καί νά προβάλλει τόν εαυτό του. Η ευχαριστία του πρός τόν Θεό δέν είναι ευχαριστία γιά τή βοήθειά του, αλλά μέσο αυτοδικαιώσεως, τό οποίο απαλείφει καί τίς όποιες ενάρετες πράξεις καί συνήθειές του μέ τήν κατάκριση καί τήν καταδίκη τών άλλων ανθρώπων.

Δύο άνθρωποι, δύο απολογισμοί. Ο ένας προϊόν ταπεινώσεως καί αυ­τογνωσίας, ο άλλος εγωισμού καί υπερηφανείας. Ο ένας αιτία ειλι­κρινούς ευχαριστίας πρός τόν Θεό, ο άλλος υποκριτικής αυτο­προ­­βολής. Ο ένας πρότυπο μιμή­σεως, ο άλλος παράδειγμα πρός αποφυγήν.

Ο ένας ο πρωτοκορυ­φαί­ος καί μέγας απόστολος Παύ­λος, ο άλλος ο κατακριθείς Φαρι­σαίος. Ποιόν θά αποφύγουμε καί ποιόν θά ακολουθήσουμε;

Άς αποφύγουμε τόν τρόπο τού Φαρισαίου καί άς μιμηθούμε τόν τρόπο τού αποστόλου. Άς υπομέ­νουμε τούς πειρασμούς καί τίς δο­κιμασίες πού επιτρέπει ο Θεός νά μάς επισκεφθούν.

Καί άς μήν ξε­χνού­με νά τόν ευχαριστούμε γιά τήν σωτηρία πού μάς προσφέρει από τίς δοκιμασίες τής ζωής μας γιά νά αξιωθούμε διά τής υπομο­νής καί τής χάριτός του καί τής αιωνίου σωτηρίας, μαζί μέ τόν πρωτοκορυφαίο απόστολο αλλά καί μαζί μέ τόν ταπεινόφρονα καί μετανοήσαντα σήμερα Τελώνη, τού οποίου τήν ταπείνωση καί τή μετάνοια πρόβαλε τό σημερινό ευαγγέλιο.

ΠΑΤΗΣΤΕ ΕΔΩ ΓΙΑ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΕΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ