Ι.Μ. ΒΕΡΟΙΑΣ: Την Κυριακή 21 Φεβρουαρίου (Τελώνου και Φαρισαίου) ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Βεροίας, Ναούσης και Καμπανίας κ. Παντελεήμων λειτούργησε και κήρυξε το θείο λόγο στον Ιερό Ναό Κοιμήσεως Θεοτόκου Ναούσης.
Στην ομιλία του ο Σεβασμιώτατος τόνισε:
«Παρηκολούθηκάς μου τή διδασκαλία, τή αγωγή, τή προθέσει, τή πίστει, τή μακροθυμία, τή αγάπη, τή υπομονή, τοίς διωγμοίς, τοίς παθήμασιν».
Πρώτη Κυριακή τού Τριωδίου σήμερα, πρώτη Κυριακή τής προεισοδίου περιόδου τής Αγίας καί Μεγάλης Τεσσαρακοστής, πού είναι γνωστή σέ όλους μας μέ τά ονόματα τών δύο πρωταγωνιστών τής σημερινής ευαγγελικής παραβολής, τής παραβολής τού Τελώνου καί τού Φαρισαίου. Όμως οι πρωταγωνιστές τής σημερινής Κυριακής δέν είναι μόνο δύο, δέν είναι ο λαλίστατος Φαρισαίος καί ο σιωπηλός Τελώνης. Είναι καί ένας ακόμη, αυτός πού ομιλεί πρός τόν μαθητή του, τόν επίσκοπο Εφέσου Τιμόθεο, καί δέν είναι άλλος από τόν πρωτοκορυφαίο απόστολο Παύλο, τόν οποίο ακούσαμε νά λέγει στόν Τιμόθεο: «Παιδί μου, Τιμόθεε, «παρακολούθησες τή διδασκαλία μου, τή συμπεριφορά μου, τίς προθέσεις μου, τήν πίστη μου, τή μακροθυμία μου, τήν αγάπη μου, τήν υπομονή μου, τούς διωγμούς καί τά παθήματά μου».
Έναν απολογισμό τής ζωής του, μία απαρίθμηση όσων έκανε καί υπέμεινε, κάνει ο μέγας απόστολος. Καί ίσως κάποιος ρωτήσει: Γιατί, αλήθεια, τά απαριθμεί; Γιατί αναφέρει στή συνέχεια όλους τούς τόπους στούς οποίους ταλαιπωρήθηκε, διώχθηκε, φυλακίσθηκε, λιθοβολήθηκε; Αφού όλα αυτά τά γνωρίζει ο Τιμόθεος, ο οποίος παρακολούθησε από μικρό παιδί τή ζωή καί τήν αναστροφή του καί τόν ακολούθησε ως συνέκδημος καί συνεργός του στίς αποστολικές του περιοδείες.
Καί ίσως κάποιοι ακόμη ρωτήσουν: Σέ τί διαφέρει ο απολογισμός τού αποστόλου από εκείνον τού Φαρισαίου; Καί γιατί ο ένας επαινείται καί ο άλλος κατακρίνεται; Γιατί ο ένας προβάλλεται ως πρότυπο καί ο άλλος ως παράδειγμα πρός αποφυγή;
Μπορεί, βέβαια, άν κρίνουμε επιφανειακά, νά υπάρχει κάποια ομοιότητα ανάμεσα στούς δύο απολογισμούς, αλλά άν τούς συγκρίνουμε προσεκτικότερα, θά διαπιστώσουμε τήν αβυσσαλέα διαφορά πού τούς χωρίζει, όπως χωρίζει καί τούς δύο ομιλητές καί τίς προσωπικότητές τους.
Ο απόστολος Παύλος δέν κάνει τόν απολογισμό ούτε γιά νά εντυπωσιάσει κάποιον ούτε γιά νά καυχηθεί. Απευθύνεται ως πατέρας στόν κατά πνεύμα υιό του καί αυτό πού επιδιώκει, υπενθυμίζοντάς του όσα έχει περάσει στή διακονία τού Ευαγγελίου, είναι νά τού διδάξει ότι ο δρόμος τής πίστεως καί πολύ περισσότερο τής αφιερώσεως στή διακονία τού Ευαγγελίου δέν είναι εύκολος.
Είναι «στενή καί τεθλιμμένη η οδός», καί χρειάζεται αυτός πού θά αποφασίσει νά τήν βαδίσει, αφενός νά είναι προετοιμασμένος γιά όσα πρόκειται νά συναντήσει καί αφετέρου νά υπομένει μέ καρτερία καί μακροθυμία καί τούς πειρασμούς καί τούς διωγμούς αλλά καί τίς ανάρμοστες πολλές φορές συμπεριφορές τών ανθρώπων, οι οποίες φέρνουν τούς διακόνους τού Ευαγγελίου σέ δύσκολη θέση καί κάποιες φορές τούς απογοητεύουν. Καί ο λόγος γιά τόν οποίο ο απόστολος μπορεί νά αντιμετωπίζει όλα αυτά μέ υπομονή είναι η εμπιστοσύνη στόν Θεό.
Ο απόστολος Παύλος δέν καυχάται ότι όλα όσα απαριθμεί είναι δικά του κατορθώματα, αλλά δηλώνει ευθαρσώς ότι «εκ πάντων με ερρύσατο ο Κύριος». Αποδίδει, δηλαδή, τήν αιτία τής σωτηρίας του στόν Θεό καί τόν δοξάζει όχι μόνο γιά αυτήν, αλλά καί γιά τήν υπομονή, τή μακροθυμία καί τήν αγάπη πού τού χάρισε προκειμένου νά αντιμετωπίσει τίς δυσκολίες του, διότι ο απόστολος πιστεύει ακράδαντα ότι γιά όλα είναι αναγκαία η χάρη τού Θεού καί ότι οι αρετές τού ανθρώπου είναι καρπός τού Παναγίου Πνεύματος.
Γι’ αυτό καί όταν καυχάται «εν τοίς παθήμασί» του, δέν καυχάται γιά τόν εαυτό του, αλλά γιά τή χάρη τού Θεού πού τόν αξίωσε νά πάθει υπέρ τού ονόματός του, γιά τή χάρη η οποία «εν ασθενεία» καί όχι «εν δυνάμει» τελειούται.
Αντίθετα, ο Φαρισαίος κάνει τόν απολογισμό τών έργων καί τών αρετών του όχι γιά νά δοξάσει τόν Θεό, αλλά γιά νά καυχηθεί ο ίδιος καί νά προβάλλει τόν εαυτό του. Η ευχαριστία του πρός τόν Θεό δέν είναι ευχαριστία γιά τή βοήθειά του, αλλά μέσο αυτοδικαιώσεως, τό οποίο απαλείφει καί τίς όποιες ενάρετες πράξεις καί συνήθειές του μέ τήν κατάκριση καί τήν καταδίκη τών άλλων ανθρώπων.
Δύο άνθρωποι, δύο απολογισμοί. Ο ένας προϊόν ταπεινώσεως καί αυτογνωσίας, ο άλλος εγωισμού καί υπερηφανείας. Ο ένας αιτία ειλικρινούς ευχαριστίας πρός τόν Θεό, ο άλλος υποκριτικής αυτοπροβολής. Ο ένας πρότυπο μιμήσεως, ο άλλος παράδειγμα πρός αποφυγήν.
Ο ένας ο πρωτοκορυφαίος καί μέγας απόστολος Παύλος, ο άλλος ο κατακριθείς Φαρισαίος. Ποιόν θά αποφύγουμε καί ποιόν θά ακολουθήσουμε;
Άς αποφύγουμε τόν τρόπο τού Φαρισαίου καί άς μιμηθούμε τόν τρόπο τού αποστόλου. Άς υπομένουμε τούς πειρασμούς καί τίς δοκιμασίες πού επιτρέπει ο Θεός νά μάς επισκεφθούν.
Καί άς μήν ξεχνούμε νά τόν ευχαριστούμε γιά τήν σωτηρία πού μάς προσφέρει από τίς δοκιμασίες τής ζωής μας γιά νά αξιωθούμε διά τής υπομονής καί τής χάριτός του καί τής αιωνίου σωτηρίας, μαζί μέ τόν πρωτοκορυφαίο απόστολο αλλά καί μαζί μέ τόν ταπεινόφρονα καί μετανοήσαντα σήμερα Τελώνη, τού οποίου τήν ταπείνωση καί τή μετάνοια πρόβαλε τό σημερινό ευαγγέλιο.
ΠΑΤΗΣΤΕ ΕΔΩ ΓΙΑ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΕΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ
