Ι.Μ. ΒΕΡΟΙΑΣ: Την Κυριακή 22 Μαΐου το πρωί ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Βεροίας, Ναούσης και Καμπανίας κ. Παντελεήμων λειτούργησε και κήρυξε τον θείο λόγο στο Πανελλήνιο Ιερό Προσκύνημα της Παναγίας Σουμελά στο όρος Βέρμιο.
Στο τέλος της Θείας Λειτουργίας, ενώπιον της Μάνας του Πόντου, της Προστάτιδας των προσφύγων και των ξεριζωμένων, της Παναγίας της Σουμελιώτισσας, τελέστηκε το μνημόσυνο για τα θύματα της Γενοκτονίας του Ποντιακού Ελληνισμού παρουσία τοπικών πολιτικών και στρατιωτικών αρχών, εκπροσώπων Ποντιακών Σωματείων και Πολιτιστικών Συλλόγων και πλήθους ευσεβών προσκυνητών.
Τον πανηγυρικό της ημέρας εκφώνησε ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης μας κ. Παντελεήμων, ενώ οι εκδηλώσεις ολοκληρώθηκαν με τρισάγιο και καταθέσεις στεφάνων στο μνημείο του Αλεξάνδρου Υψηλάντη, πλησίον του Iερού Ναού.
Ο Σεβασμιώτατος στην ομιλία του κατά την Θεία Λειτουργία ανέφερε μεταξύ άλλων: «Άλλοι κεκοπιάκασιν καί υμείς εις τόν κόπον αυτών εισεληλύθατε».
Στό φρέαρ τού Ιακώβ μάς μετέφερε τό σημερινό ευαγγελικό ανάγνωσμα γιά νά συναντήσουμε τόν Χριστό. Όχι στήν Ιουδαία ή στή Γαλιλαία, όπου συνήθως εκήρυττε, αλλά στή Σαμάρεια, οι κάτοικοι τής οποίας βρισκόταν σέ αντιδικία μέ τούς Ιουδαίους σχετικά μέ τή λατρεία τού Θεού. Καί όμως ο Χριστός επέλεξε αυτόν τόν τόπο γιά νά αποκαλύψει τόσο στή Σαμαρείτιδα γυναίκα, τήν οποία συναντά στό φρέαρ καί τής ζητά νά τού δώσει λίγο νερό γιά νά ξεδιψάσει, όσο καί στούς μαθητές του, κάποιες από τίς μεγαλύτερες αλήθειες γιά τόν Θεό καί τή χάρη πού προσφέρει στούς ανθρώπους, αλλά καί τή σημασία τής εφαρμογής τών εντολών τού Θεού.
Τίς ίδιες αλήθειες επαναλαμβάνει καί σέ μάς, πού ήρθαμε σήμερα εδώ, στό νοητό φρέαρ τού Ιακώβ, στόν ιερό ναό τής Παναγίας τής Σουμελά, όπου φυλάσσεται η ιερά καί ιστορική εικόνα της, τό ιερό αυτό κειμήλιο καί θησαύρισμα τής πίστεως καί τών πατέρων μας, γιά νά αντλήσουμε όχι φυσικό νερό, αλλά τό ύδωρ τό ζών τής χάριτος τού Θεού, τό ύδωρ τό ζών πού μεταδίδεται διά τών ιερών μυστηρίων τής Εκκλησίας μας καί ιδιαιτέρως διά τού μυστηρίου τής θείας Ευχαριστίας· γιά νά αντλήσουμε όμως καί τό ύδωρ τό ζών τής πίστεως καί τής ευσεβείας, τό οποίο μεταδίδει σέ όλους μας η ανάμνηση τών πατέρων μας, τή θυσία τών οποίων μνημονεύουμε σήμερα, δεόμενοι γιά τήν ανάπαυση τών ψυχών τών πολλών καί τραγικών θυμάτων τής Γενοκτονίας τού Ποντιακού Ελληνισμού αλλά καί όλης τής Μικράς Ασίας.
Τίς ίδιες αλήθειες επαναλαμβάνει ο Χριστός καί σέ μάς, πού ζώντας μέσα τήν έρημο τού συγχρόνου κόσμου καί υφιστάμενοι τίς δοκιμασίες πού προκάλεσαν τά τελευταία χρόνια η πανδημία αλλά καί η τάση ανθρώπων καί ηγετών νά διεκδικούν καί νά σφετερίζονται όσα δέν τούς ανήκουν, αδιαφορώντας γιά τούς κινδύνους πού προκαλούν καί τίς συνέπειες πού ακολουθούν, διψούμε γιά τό ύδωρ πού όχι μόνο θά μάς ξεδιψάσει προσωρινά, αλλά θά μάς ξεδιψά διαρκώς.
Διψούμε γιά τό νερό πού δέν θά αφήσει τίς ψυχές μας νά ξεραθούν καί νά γίνουν σάν τήν έρημο πού κυριαρχεί γύρω μας, αλλά θά διατηρήσουν τήν ικμάδα τους καί θά συνεχίσουν νά καρποφορούν.
Ο λόγος όμως τού Χριστού πρός τή Σαμαρείτιδα είναι αλληλένδετος μέ τόν λόγο του πρός τούς μαθητές του. Γιατί τό ύδωρ, γιά τό οποίο ομιλεί ο Χριστός καί τό οποίο τής προσφέρει, συνδέεται μέ τήν τροφή στήν οποία αναφέρεται μιλώντας πρός τούς μαθητές του. Όταν εκείνοι τού δίδουν νά φάγει από τά τρόφιμα πού μόλις πρίν λίγο είχαν αγοράσει, ο Χριστός τούς διδάσκει ότι δέν έχει ανάγκη από τήν υλική τροφή, γιατί γι’αυτόν τροφή είναι νά κάνει τό θέλημα τού Θεού-Πατέρα του καί νά τελειώσει τό έργο, γιά τό οποίο τόν είχε στείλει Εκείνος στή γή.
Μέ τόν τρόπο αυτό ο Χριστός δίδει νέο νόημα καί περιεχόμενο τόσο στό ύδωρ όσο καί στήν τροφή, δύο βασικά καί απαραίτητα στοιχεία γιά τή ζωή τού κάθε ανθρώπου, όχι μόνο τήν παρούσα αλλά καί τή μέλλουσα, καί συγχρόνως υπογραμμίζει τήν ανάγκη νά συνειδητοποιήσει ο άνθρωπος ότι δέν είναι μόνος στόν κόσμο καί ότι η ζωή του καί η συνεισφορά του σ’ αυτήν αποτελεί τή συνέχεια τού έργου καί τής συνεισφοράς τών προηγουμένων.
Πολλοί νομίζουμε ότι ό,τι επιτυγχάνουμε είναι ανώτερο από κάθε προηγούμενο. Νομίζουμε ότι είμεθα η αρχή καί τό τέλος τού κόσμου, καί ότι η προσφορά μας είναι μοναδική καί ανεπανάληπτη. Ο Χριστός όμως δέν αφήνει περιθώρια παρεξηγήσεων, μιλώντας πρός τούς μαθητές του: «άλλοι κεκοπιάκασιν», τούς λέγει, «καί υμείς εις τόν κόπον αυτών εισεληλύθατε». Άλλοι κοπίασαν πρίν από εσάς καί σείς συνεχίζετε τόν δικό τους κόπο καί τό δικό τους έργο.
Καί τήν αλήθεια τών λόγων τού Χριστού μάς υπενθυμίζει καί η σημερινή επέτειος τής Γενοκτονίας τού Ποντιακού Ελληνισμού. Διότι καί στήν περίπτωση αυτή «άλλοι κεκοπιάκασιν». Οι πατέρες μας επί αιώνες κοπίασαν γιά νά δημιουργήσουν τόν πολιτισμό, γιά νά δημιουργήσουν τά μνημεία, τούς θησαυρούς, τήν ιστορία καί τίς παραδόσεις, όλα αυτά γιά τά οποία ο Ποντιακός Ελληνισμός καυχάται σήμερα.
Καί ακόμη, δέν εφείσθησαν θυσιών γιά νά διατηρήσουν τή γλώσσα, τήν πίστη καί τήν εθνική αυτοσυνειδησία, ώστε νά μήν σβύσουν καί νά μήν αφομοιωθούν οι ίδιοι μέ τούς κατακτητές.
Καί όταν βρέθηκαν ξεριζωμένοι καί εξόριστοι από τίς εστίες τους στήν Ελλάδα, καί εδώ δέν έπαυσαν νά κοπιάζουν γιά νά ξαναστήσουν τή νέα πατρίδα τους, γιά νά ξανακτίσουν τό Μοναστήρι τής Σουμελιώτισσας Παναγίας καί γιά νά γίνει τό μοναστήρι καί τό προσκύνημα αυτό τό κέντρο τού Ποντιακού Ελληνισμού.
«Άλλοι κεκοπιάκασιν, καί υμείς εις τόν κόπον αυτόν εισεληλύθατε», μάς λέγει ο Χριστός. Άλλοι κοπίασαν καί εμείς καλούμεθα νά συνεχίσουμε τό έργο τους, νά τό διατηρήσουμε, νά τό αυξήσουμε καί νά τό αναδείξουμε ακόμη περισσότερο.
Έχουμε χρέος καί καθήκον νά τό κάνουμε, άν θέλουμε πράγματι νά τιμούμε τούς πατέρες μας, άν θέλουμε πράγματι νά διατηρήσουμε τή μνήμη τους καί νά αναγνωρισθεί η θυσία τους καί τά δίκαια τού Ποντιακού Ελληνισμού μέ τήν αναγνώριση τής Γενοκτονίας τών πατέρων μας. Καί αυτό θά γίνει, εάν όλοι ενωμένοι υπό τή σκέπη τής Παναγίας μας εργαζόμεθα γιά τό κοινό καλό καί τό κοινό συμφέρον καί έχοντας συνείδηση ότι δέν είμαστε ιδιοκτήτες τού έργου αλλά συνεχιστές τού κόπου τών πατέρων μας.
Άς συνεχίσουμε, λοιπόν, τό έργο τους! Δέν είναι δικό μας, είναι κόποι άλλων.
