Πειραιώς Σεραφείμ: Βρισκόμαστε σε μια τεράστια «αίθουσα αναμονής»

Να σκεφθούμε την παροδικότητά μας καλεί στην πρωτοχρονιάτικη εγκύκλιό του ο Μητροπολίτης Πειραιώς Σεραφείμ.

Συγκεκριμένα αναφέρει: 

Τέκνα μου αγαπητά και περιπόθητα,

Ο καινούργιος χρόνος είναι μια περιοδική πρόκληση που μας αναγκάζει να βγούμε για λίγο από τον καθημερινό λήθαργο και να σκεφθούμε την παροδικότητά μας. Παροδικότητα σημαίνει, πολύ απλά, το ότι βρισκόμαστε σε μια τεράστια «αίθουσα αναμονής», περιμένοντας το τραίνο να περάσει. Κι ενώ ούτε το ίδιο τραίνο παίρνουμε   ούτε συγχρόνως φεύγουμε, εν τούτοις αυτό το γεγονός μας ενώνει βαθύτερα ίσως από κάθε άλλη συγγένεια. Αυτή η κατά κόσμον παροδικότητά μας δεν είναι ελάτωμα της φύσεως, ούτε αστοργία του Κτίστου. Είναι, σε τελική ανάλυση προνόμιο ευεργετικό. Γιατί, είμαι θνητός σημαίνει : δεν είμαι δεμένος ούτε στάσιμος σε τούτο τον κόσμο, αλλά διερχόμενος. Ο διερχόμενος όμως έχει ελευθερία κινήσεων, έχει δυνατότητες εκλογής, έχει πλούτο παραστάσεων και βιωμάτων. Ο διερχόμενος έχει, προ πάντων, προορισμό και τέλος προς το οποίο κατευθύνεται, πορευόμενος. Όλες λοιπόν αυτές οι ιερές έννοιες : προορισμός, αποστολή, σκοπός, πορεία, τέλος, είναι άρρηκτα δεμένες με την παροδικότητά μας.
Αν δεν ήμασταν παροδικοί, δεν θα είχαμε δυναμική πορεία, αλλά μόνο την τυφλή ανακύκληση του αλόγου στο μαγγανοπήγαδο! Αν δεν ήμασταν διερχόμενοι, δεν θα οδεύαμε προς το τέλος. Θα ήμασταν στάσιμοι, θα ήμασταν καθηλωμένοι. Κι όποιος δεν πορεύεται προς το τέλος δεν τελειούται ποτέ. Δεν ολοκληρώνεται.
Αν δούμε από αυτή την οπτική γωνία τα πράγματα, ασφαλώς θα άναθεωρήσουμε κάποιες εσφαλμένες εκτιμήσεις, ιδιαιτέρως σήμερα που η ζωή χειμάζεται από την απληστία και την αναλγησία. Καί θα διορθώσουμε μερικές πολύ διαδεδομένες απλοικότητες, που δεν μαρτυρούν μονάχα ρηχότητα και επιπολαιότητα, αλλά συγχρόνως ολιγοπιστία και ασυγχώρητη αφέλεια.
Τον χρόνο τον θεωρούμε μοίρα του θνητού ανθρώπου, και την αιωνιώτητα προνόμιο του άχρονου Θεού. Όμως τα πράγματα δεν είναι τόσο απλά, ούτε μονοσήμαντα. Ο κόσμος και ο άνθρωπος εκτίσθηκαν μέσα στο χρόνο και λειτουργούν μέσα στο χρόνο, αλλά ο προορισμός των είναι υπέρχρονος. Ο δε άχρονος και αιώνιος Θεός είναι βέβαια έξω από τους περιορισμούς του χώρου και του χρόνου, όμως γεμίζει με την πανταχού παρουσία Του το κάθε μόριο της δημιουργίας και την πιο ελάχιστη χρονική στιγμή.
Γι’ αυτό ούτε ο Θεός είναι ξένος προς τον χρόνο – ούτε ο άνθρωπος άσχετος με την αιωνιότητα και την αθανασία. Καί δεν υπάρχει παρηγορία μεγαλύτερη από του να γνωρίζουμε ότι η αιωνιότητα δεν είναι απρόσιτη, αλλά κτίζεται από ρινίσματα της καθημερινότητάς μας. Γιατί και σ’ αυτό είναι απερίφραστος και αδιάψευστος ο λόγος της Γραφής : «ο κόσμος παράγεται και η επιθυμία αυτού, ο δε ποιών το θέλημα του Θεού μένει εις τον αιώνα» (Α΄ Ιωάν. 2,17).

Ας ευχηθούμε να μας αξιώσει ο Θεός και κατά το 2013 να μη ζητήσουμε ως «άνω θρώσκοντες», ως «άνω βλέποντες» τίποτε περισσότερο από το θέλημά Του.

Αυτώ η δόξα και το κράτος εις τους αιώνας. Αμήν.

Χρονιά πολλά και ευλογημένα!

Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΣΑΣ

ο Πειραιώς ΣΕΡΑΦΕΙΜ