«Η Εκκλησία δεν εορτάζει κοσμικώς, αλλά θεοπρεπώς και όλα τα κάνει γιορτή, και τον χρόνο και την ζωή, και τον θάνατο» αναφέρει μεταξύ άλλων στο εόρτιο μήνυμά του για το 2013 ο Μητροπολίτης Γλυφάδας Παύλος και τονίζει πως εορτή χωρίς Χριστό δεν υφίσταται.
Ολόκληρο το μήνυμα έχει ως εξής:
“Αδελφοί μου και τέκνα εν Κυρίω αγαπητά,
Ένα εόρτιο μήνυμα έχει σχέση πάντοτε, με το περιεχόμενο της εορτής, που δίνει αφορμή,
για τις ευχές, που εμπεριέχονται σ’ αυτό. Είναι δόκιμον λοιπόν, να μελετήσουμε το Συναξάρι της σημερινής ημέρας, προκειμένου να γνωρίσουμε το περιεχόμενο της εορτής: «Τη πρώτη του μηνός εορτάζομεν την κατά σάρκα περιτομήν του Κυρίου και Θεού και Σωτήρος ημών Ιησού Χριστού. Τη αυτή ημέρα, μνήμη του εν Αγίοις Πατρός ημών Βασιλείου, Αρχιεπισκόπου Καισαρείας Καππαδοκίας του Μεγάλου».
Η πρώτη εορτή εκφράζει την συγκατάβαση του Σωτήρος και ένα Τροπάριο της ημεράς τονίζει: «Συγκαταβαίνων ο Σωτήρ τω γένει των ανθρώπων», και ως εκ τούτου η εορτή, έχει ως κεντρικό της περιεχόμενο, την συγκατάβαση του Χριστού, που είναι κεντρικό συστατικό της χριστιανικής ζωής.
Η δεύτερη εορτή προβάλλει τον άνθρωπο του Χριστού: «Όσιε Πάτερ γέγονας Ποιμήν της του Χριστού Εκκλησίας». Όλες οι εορτές της Εκκλησίας μας και η σημερινή, στη διπλή της έκφραση, έχουν ως κέντρο τους τον Χριστό.
Αυτό τονίζει και το Τροπάριο του Κανόνος της ημέρας (ωδή ε’): «Άγει, διπλήν αληθώς η Εκκλησία εορτήν σήμερον, Περιτομής, ως βρέφους Δεσπότου, οφθέντος επί γης, και μνήμης οικέτου σοφού και τρισμάκαρος».
Εορτή χωρίς Χριστό δεν υπάρχει. Η σημερινή όμως ημέρα, στον κοσμικό της διάκοσμο, όπως εμφανίζεται απογυμνωμένη, από τον «Χριστόν τον του παντός Δημιουργόν» (ωδή ε’), δεν μπορεί να θεωρηθεί εορτή, αλλά πλαστό κακέκτυπο ψευδοεορτής.
Τα δήθεν «εόρτια μηνύματα», που κατακλύζουν όλα τα μέσα επικοινωνίας, είναι κενά ουσιαστικού περιεχομένου. Ευχές όπως: Χρόνια πολλά, καλή χρονιά, ευτυχισμένο το νέον έτος, είναι τραγικές, όπως ο θάνατος, χωρίς Χριστό.Χωρίς τον Δημιουργό του παντός, ο χρόνος είναι μία φαντασία «σκιάς ασθενέστερη». Ο Κύριος είναι «ο των αιώνων ποιητής» (ωδή ε’) και « ο καιρούς και χρόνους εν τη ιδία εξουσία θέμενος» ( Ιερατικόν, τάξις τελετής επί τη πρώτη του νέου έτους).
Ο Χριστός μόνο μπορεί να δώσει νόημα στον χρόνο που έρχεται, και προσευχόμεθα λέγοντες: «ευλόγησον τον νέον ενιαυτόν της χρηστότητος Σου» (Ιερατικόν).
Καί πάλιν και μόνον ο Χριστός μπορεί να δώσει νόημα, στον χρόνο που παρέρχεται:«συγχώρησον ει τι εν τω παρελθόντι χρόνω ημάρτομεν» (Ιερατικόν). Αυτός ευλογεί τον χρόνο και τα πλήθη των Ορθοδόξων, που ζούν μέσα στον χρόνο: «Ο πάντων ορατών και αοράτων συμπαντουργός και συνδημιουργός, τον στέφανον του ενιαυτού ευλόγησον, φυλάττων εν ειρήνη των Ορθοδόξων τα πλήθη» (Εσπερινός α’ Σεπτεμβρίου).
Ο Χριστός ευλογεί το έτος και τους άρχοντες, που άρχουν σήμερα: « σε καθικετεύομεν το παρόν έτος τούτο, ως αγαθός ευλογήσας, φύλαττε εν ειρήνη τους βασιλείς και άπαντα τον λαόν σου, οικτίρμον» (Εξαποστειλάριον α’ Σεπτεμβρίου).
Ο Χριστός κάνει ευλογημένα τα λίγα ή πολλά χρόνια των ανθρώπων, που είναι κοντά Του: «Ο δίκαιος, αν έρθει η ώρα του να τελευτήσει θα είναι αναπαυμένος. Γιατί γήρας τίμιο, δεν είναι το να ζήσει κάποιος πολύ κι ούτε μετριέται με τα χρόνια.Αλλά γεροντική είναι η φρονιμάδα στους ανθρώπους, και η ηλικία είναι η αψεγάδιαστη ζωή… Πεθαίνοντας ακόμη και με λίγα χρόνια ζωής, είναι σαν να έζησε πολλά.
Γιατί ήταν αγαπημένη από τον Κύριο η ψυχή του… Μα οι άνθρωποι είδαν και δεν κατάλαβαν, πως η χάρη και το έλεος του Θεού, είναι μαζί με τους διαλεχτούς του, και η προστασία Του, μαζί με τους Οσίους Του» (Σοφία Σολομώντος 4,7-15). Ο Μέγας Βασίλειος αναφέρει τον τρόπο, που πρέπει να γίνεται η χρήση του χρόνου, και τονίζει πως είναι αφορμή για «αύξηση συμπαθείας» (ΕΠΕ 3, 150), είναι δηλαδή ευκαιρία, για να δούμε τα πάντα γύρω μας, με άλλο μάτι, με «συμπάθεια».
Το συμπάσχειν, καθορίζει τη λέξη συμπάθεια. Συμμετέχοντες στον πόνο του άλλου, κάνουμε τον χρόνο μας, χρόνον για τον άλλο, χρόνον του άλλου.
Ας θυμηθούμε την παραβολή του καλού Σαμαρείτη, που καθυστερεί χρονικά το ταξίδι του και υπόσχεται να δώσει τον χρόνο του, προκειμένου να επανέλθει και να συνεχίσει τις φροντίδες του, για τον άγνωστο, που βρήκε τραυματισμένο στο δρόμο του.
Ο καλύτερος τρόπος αξιοποιήσεως του παρόντος χρόνου είναι η συμπαθής αγάπη. Όταν υπάρχει αυτή, ιεραρχούνται και αξιοποιούνται όλοι οι άλλοι σκοποί της ζωής, γιατί παίρνουν περιεχόμενο απ’ αυτήν.Τότε δεν φοβάται κανείς το γρήγορο πέρασμα του χρόνου, γιατί η αγάπη «ουδέποτε εκπίπτει» (Α’ Κορ. 13,8), φθάνει στην αιωνιότητα και δεν τελειώνει.
Ο Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος αποκαλεί τον χρονο «δάσκαλο των θνητών» και προτείνει:
«Ας αξιοποιήσουμε την ευκαιρίαν, που όταν έρχεται, μπορείς να την κρατήσεις, αλλά όταν φύγει είναι μάταιο να την κυνηγάς» (ΕΠΕ 11,70).
Ρώτησαν κάποιοι προσκυνητές έναν μοναχό, πόσα χρόνια έμενε στο μοναστήρι του, κι εκείνος ερώτησε: «Κι αυτές οι πέτρες και τα αγριογούρουνα, ξέρετε πόσα χρόνια έχουν εδώ;», θέλοντας να δείξει, πως για τον αγιασμό του ανθρώπου, δεν είναι σημαντικό το μέγεθος του χρόνου, άλλά η προαίρεση και ο αγώνας.
Αγαπητοί μου αδελφοί, πολλοί σήμερα εορτάζουν μίαν ανυπόστατη «εορτή», αφού γιορτή χωρίς Χριστό δεν υπάρχει. Οι κενές περιεχομένου ευχές, για «χρόνια πολλά», δεν θα σταματήσουν το τραγικό μονοπάτι, που διάλεξε ο κόσμος, για έναν χρόνον χωρίς Χριστό, για ανθρώπινη ιστορία χωρίς λογική,χωρίς το Λόγο, που σαρκώθηκε και έδωσε νόημα στον χρόνο και στην ιστορία Η Εκκλησία όμως, δεν εορτάζει κοσμικώς, αλλά θεοπρεπώς και όλα τα κάνει γιορτή, και τον χρόνο, και την ζωή, και τον θάνατο.
Κάνει τον χρόνο από φιλοσοφική ιδέα, που καταλήγει στην απελπισία, ευκαιρία για αγιασμό, κάνει τον χρόνο άχρονο, και το φθαρτό αιώνιο.Εύχομαι το παρόν έτος, ο χρόνος μας να γίνει, για σας και για όλες τις οικογένειές μας και για όλη την οικουμένη, σωτήριον έτος Χριστού.
Ο Επίσκοπός Σας και Ποιμενάρχης Σας.
Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ
† Ο ΓΛΥΦΑΔΑΣ
ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ, ΒΟΥΛΑΣ, ΒΟΥΛΙΑΓΜΕΝΗΣ και ΒΑΡΗΣ
ΠΑΥΛΟΣ
