Ι.Μ. ΜΑΝΗΣ – «Άνθρωπον ουκ έχω», έλεγε ο βασανισμένος εκείνος παραλυτικός, εκεί που καθόταν και περίμενε το θαύμα, πλησίον της προβατικής πύλης στα Ιεροσόλυμα. Το έλεγε μέσα του τριάντα οκτώ χρόνια και μετά βούρκωναν τα μάτια του.
Δεν ήταν ζωγραφισμένη η θλίψη στο πρόσωπό του αλλά κάτι περισσότερο, η πίκρα. Η απογοητευτική πίκρα της μοναξιάς. Κανένα δεν είχε να τον σηκώσει και να τον βάλει στη κολυμβήθρα όταν ερχόταν ο άγγελος εξ ουρανού. Ήταν μόνος του μέσα σε μια ανθρωποπλημμύρα. Με την κραυγή της βασάνου του σωματικού του προβλήματος και τον πόνο της εγκατάλειψης. Αλλά αυτό όμως το παράπονο της μοναξιάς του το εξέφρασε και στον Χριστό. Και ο Κύριος τον θεράπευσε. Του είπε: «Έγειρε, άρον τον κράββατόν σου και περιπάτει. Και ευθέως εγένετο υγιής ο άνθρωπος και ήρε τον κράββατον αυτού και περιεπάτει» (Ιω. 5,8-9).
*
Βρισκόμεθα σε μία κοινωνία, όπου η μοναξιά, αυτό που βίωνε μέσα του ο παραλυτικός, αποτελεί μία συχνή πραγματικότητα. Πλήθος ανθρώπων γύρω μας στην ίδια πολυκατοικία, στην ίδια γειτονιά, στον ίδιο εργασιακό χώρο, όπου και δεν παύουν να κτίζονται τείχη αλλοτρίωσης, απομόνωσης, αδιαφορίας ακόμη και αντιπαλότητας. Κυριαρχεί η έλλειψη επικοινωνίας, η απουσία του συνανθρώπου, το κατάκλειστο φρούριο στον εαυτό. Μόνος και μοναξιά στο σπίτι, στις μεγάλες γιορτές, στο ταξείδι, στις σπουδές στο εξωτερικό, στο γεύμα και στο δείπνο, μόνος στο νοσοκομείο, στη ΜΕΘ, στον επερχόμενο θάνατο. Ισχύει ενίοτε το: «Οι φίλοι μου και οι πλησίον μου εξ εναντίας μου ήγγισαν και έστησαν και οι εγγιστά μου μακρόθεν έστησαν» (Ψαλμ. 37,12). Η μοναξιά, ως άλλη έρημος δεν αφήνει να φυτρώσει το άνθος της χαράς. Και επακόλουθο, ο κλονισμός της ψυχοσωματικής υγείας του ανθρώπου. Μόνος. Εσύ και ο εαυτός σου. Χωρίς την παρουσία του άλλου.
Αλλά, ανέρχεται η σκέψη. Που είναι ο Χριστός; Μακρυά και Αυτός; Εξόριστος; Ίσως ξεχασμένος; Μα, Εκείνος δεν είπε: «Ιδού εγώ μεθ’ υμών ειμι πάσας τας ημέρας έως της συντελείας του αιώνος» (Ματθ. 28,20); Επακριβώς, η παρουσία Του είναι συνεχής και αδιάκοπη και ο ερχομός Του δεν εμποδίζεται από τον καιρό, τον χρόνο, τον τόπο, τις καταστάσεις, από πρόσωπα και γεγονότα; Ο Κύριος είναι δίπλα μας πάντοτε, όσο αμαρτωλοί κ’ αν είμεθα και δεν μας εγκαταλείπει, όσο κ’ αν εμείς τον εγκαταλείπουμε. Ο Ψαλμωδός θα μας το πεί: «Που πορευθώ από του πνεύματός σου και από του προσώπου σου που φύγω; εάν αναβώ εις τον ουρανόν, συ εκεί ει, εάν καταβώ εις τον άδην, πάρει…» (Ψ. 138,7). Είναι ο αοράτως παρών Κύριος, ο ευγενέστερος επισκέπτης της ψυχής μας! Δεν είμαστε μόνοι. Δεν υπάρχει μοναξιά. Ποια μοναξιά, όταν βιώνεις Ιησούν Χριστόν! Είναι η πληρότητα. Κανένα δεν απογοητεύει. Το πρόβλημα της μοναξιάς στη σύγχρονη κοινωνία δεν είναι μόνο ένα κοινωνιολογικό ή ψυχολογικό φαινόμενο. Είναι βαθύτατα πνευματικό. Ο άνθρωπος όσο βιώνει την χριστιανική ζωή ποτέ δεν είναι μόνος.
Μη λες, λοιπόν, είμαι μόνος. Δεν είσαι μόνος. Έχουμε τον Θεό κοντά μας. Τους αγγέλους Του, τους αγίους Του, την λεπτή αύρα της παρουσίας Του.
