Ι.Μ.ΒΕΡΟΙΑΣ: Την Παρασκευή 21 Φεβρουαρίου ο Μητροπολίτης Βεροίας, Ναούσης και Καμπανίας κ. Παντελεήμων χοροστάτησε στον εσπερινό και κήρυξε το θείο Λόγο στην Ιερά Μονή Παναγίας Καλλίπετρας στη Σκήτη Βεροίας.
Στη διάρκεια του εσπερινού τέλεσε την μοναχική κουρά (ρασοευχή) του κ. Πέτρου Σίμου και του έδωσε το όνομα Θεόκλητος. Ο π. Θεόκλητος την Κυριακή το πρωί θα χειροτονηθεί Διάκονος.
Επίσης ο Σεβασμιώτατος στο τέλος του εσπερινού τέλεσε τρισάγιο για τους αείμνηστους κτίτορες της Ιεράς Μονής.
Ομιλία Σεβασμιωτάτου
«Αρχή μοι και υπόστασις, το πλαστουργόν σου γέγονε πρόσταγμα».
Σάββατο της Απόκρεω αύριο και ο ιερός της Εκκλησίας υμνογράφος μας υπενθυμίζει με το τροπάριο των Αποστίχων του Εσπερινού, το οποίο προέταξα, τη δημιουργία του ανθρώπου.
Μας υπενθυμίζει ότι η υπάρξη του ανθρώπου οφείλεται στο δημιουργικό πρόσταγμα του Θεού. Ο Θεός έπλασε από την πολλή του αγάπη τον άνθρωπο, για να απολαύσει τον κόσμο που δημιούργησε αλλά και την κοινωνία μαζί του.
Κλήση του Θεού είναι το «ποιήσωμεν άνθρωπον», όχι με οποιοδήποτε τρόπο αλλά «κατ’ εικόνα ημετέραν και καθ’ ομοίωσιν», κατ’ εικόνα δηλαδή του Θεού και με προοπτική να φθάσει στην ομοίωση του Θεού. Και αυτή η κλήση, όπως και όλες οι άλλες κλήσεις τις οποίες λαμβάνει ο κάθε άνθρωπος στη διάρκεια της ζωής από τον Θεό, είναι κλήσεις της προνοίας και της μερίμνης του Θεού για το πλάσμα του, είναι κλήσεις που αποβλέπουν στο να προσελκύσει τον άνθρωπο κοντά του και να τον βοηθήσει να επιτύχει τον σκοπό για τον οποίο τον έπλασε.
Μιάς τέτοιας θείας κλήσεως και μάλιστα ιδιαιτέρως σημαντικής έγινες και συ σήμερα αποδέκτης. Και την χαρακτηρίζω ιδιαιτέρως σημαντική όχι διότι οι άλλες κλήσεις του Θεού δεν είναι σημαντικές για τη ζωή του ανθρώπου και δεν την καθορίζουν ανάλογα με τον τρόπο με τον οποίο ο καθένας από εμάς θα τις αντιμετωπίσει και θα τις αξιοποιήσει, αλλά διότι η κλήση στη μοναχική ζωή και πολιτεία είναι κλήση σε μία νέα ζωή, σε μία ζωή στην οποία ο άνθρωπος ο οποίος την αποδέχεται δεν ζει πλέον για τον εαυτό του, δεν ζει πλέον για τον κόσμο, αλλά ζει για τον Θεό, ζει για να περιπατεί «αξίως της κλήσεως ης εκλήθη».
Είναι όμως η κλήση στη μοναχική ζωή ιδιαιτέρως σημαντική και για έναν ακόμη λόγο, διότι δεν μπορούν όλοι οι άνθρωποι να αποδεχθούν αυτή την κλήση. «Ου πάντες χωρούσι τον λόγον τούτον, αλλ’ οις δέδοται» λέγει ο Κύριός μας.
Και δεν μπορούν όλοι να ανταποκριθούν σε αυτή, διότι είναι «στενή και τεθλιμμένη η οδός» της μοναχικής πολιτείας, και δεν έχουν όλοι τη θέληση να υπομείνουν τον κόπο και τις δυσκολίες της ζωής αυτής χάριν του Χριστού και της αγάπης του.
Αυτήν την κλήση αποδέχθηκες και συ σήμερα. Και αυτή την κλήση του Θεού, την κλήση στη μοναχική πολιτεία, θα σου υπενθυμίζει καθημερινά το μοναχικό σου όνομα, το οποίο σου έδωσα προς τιμήν μιάς μεγάλης σύγχρονης μορφής του Αγιορειτικού Μοναχισμού, του μακαριστού Γέροντος Θεοκλήτου του Διονυσιάτου.
Ο μακαριστός Γέρων Θεόκλητος, τον οποίο είχα την ευλογία να γνωρίσω ως μαθητής της Αθωνιάδος, διακρίθηκε για την οσιότητα της ζωής του, διακρίθηκε για τη σεμνότητα και τη σύνεσή του, διακρίθηκε για την καθαρότητα της ζωής του και την υπακοή του στους πνευματικούς του πατέρες.
Με την ασκητική του ζωή, με τα έργα του και με την παρουσία του τόσο στο Άγιο Όρος όσο και στον κόσμο, όποτε βρισκόταν μεταξύ των ανθρώπων, έδωσε τη μαρτυρία του ορθοδόξου μοναχισμού σε μία εποχή κατά την οποία πολλοί τον αμφισβητούσαν, και αποδείχθηκε μέχρι τέλους άξιος της θείας κλήσεως, την οποία έλαβε.
Το παράδειγμα της μοναχικής πολιτείας του οσίου Γέροντος Θεοκλήτου Διονυσιάτου εύχομαι να σε εμπνέει και να σε καθοδηγεί στην καθημερινή σου προσπάθεια, στον καθημερινό σου αγώνα να ανταποκριθείς στην κλήση του Θεού, την οποία θα σου υπενθυμίζει και το όνομά σου.
Διότι η μοναχική ζωή είναι διαρκής αγώνας, είναι διαρκής προσπάθεια για να νεκρώνει ο μοναχός τον εαυτό του με την υπακοή, με την ταπείνωση, με την προσπάθεια να μην άγεται και φέρεται από το θέλημά του, αλλά να αγωνίζεται να ζει σύμφωνα με το θέλημα του Θεού, όπως αυτό εκφράζεται διά του πνευματικού και του Επισκόπου.
Μόνο με την υπακοή και την ταπείνωση μπορεί ο μοναχός να αγαπήσει τον Θεό και να προοδεύσει σ’ αυτήν την αγάπη, που δεν είναι ένα απλό συναίσθημα, δεν είναι μία ευκαιριακή συγκίνηση, αλλά είναι ένα διαρκές βίωμα, το οποίο παρακινεί τον μοναχό να ζει την εν Χριστώ ζωή και να πορεύεται στα ίχνη του αγαπήσαντος ημάς Χριστού.
Αυτό εύχομαι πατρικά να αξιωθείς και συ να ζήσεις με τη συμπαράσταση και τη βοήθεια και του Γέροντός σου και του Επισκόπου σου, αλλά και με τις ευχές των συμπροσευχομένων πατέρων και των οικείων και φίλων σου, που ήλθαν για να προσευχηθούν κατά τη σημαντική αυτή ημέρα της μοναχικής σου κουράς, και πρωτίστως με την ευλογία και τη χάρη της Κυρίας Θεοτόκου, της εφόρου και προστάτιδος των μοναζόντων και της Ιεράς αυτής Μονής, στην οποία έλαβες σήμερα το μοναχικό σχήμα.
