Ι.Μ. ΒΕΡΟΙΑΣ – Το πρωί της Πέμπτης, 25ης Απριλίου, στο Παύλειο Πολιτιστικό Κέντρο στη Βέροια πραγματοποιήθηκε η Ιερατική Σύναξη της Ιεράς Μητροπόλεως Βεροίας, Ναούσης και Καμπανίας ενόψει της εορτής του Πάσχα.
Στην αρχή της συνάξεως ο Πρωτοσύγκελλος της Ιεράς Μητροπόλεώς μας Αρχιμ. Αθηναγόρας Μπίρδας ενημέρωσε τους Ιερείς για θέματα υπηρεσιακής φύσεως, έδωσε οδηγίες για διοικητικά και οργανωτικά θέματα και κάλεσε τους Ιερείς να καλύψουν με προθυμία τα εφημεριακά κενά σε απομακρυσμένες ενορίες κατά την Αγία και Μεγάλη Εβδομάδα, τελώντας διπλές ακολουθίες.
Ακολούθως ο Ποιμενάρχης μας, Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Βεροίας, Ναούσης και Καμπανίας κ. Παντελεήμων, ενημέρωσε τους Ιερείς για τον εορτασμό των επετειακών «Λ΄ Παυλείων» που θα διεξαχθούν κατά τον μήνα Ιούνιο και ζήτησε τη στήριξη και τη συμπαράστασή τους.
Τέλος, ο Ποιμενάρχης ευχήθηκε να εορτάσουμε με κατάνυξη την Αγία και Μεγάλη Εβδομάδα και τη λαμπροφόρο Ανάσταση του Κυρίου μας λέγοντας μεταξύ πολλών άλλων: Σε λίγες ημέρες θα περάσουν χιλιάδες ανθρώπων μπροστά από τον Σταυρό του Κυρίου. Θα περάσουν χιλιάδες ανθρώπων και θα προσκυνήσουν τον Σταυρο και τον Επιτάφιο. Και μπορεί πολλοί να συγκινηθούν και μπορεί πολλοί να δακρύσουν. Αλλά δυστυχώς τα δάκρυα στεγνώνουν γρήγορα και η συγκίνηση εξατμίζεται εξίσου γρήγορα με τα δάκρυα.
Και είναι φυσικό να εξατμίζεται, γιατί η συγκίνηση δεν έχει σχέση με τη μετάνοια. ‘Η συγκίνηση είναι ένα συναίσθημα που αγγίζει την επιφάνεια της ψυχής μας, αλλά δεν μεταβάλλει το εσωτερικό της. Γι᾽ αυτό και ενώ οι ιεροί μας ναοί γεμίζουν τις ημέρες της Μεγαλης Εβδομάδος, ενώ τα πλήθη συρρεουν για να προσκυνήσουν τον Εσταυρωμένο, οι περισσότεροι από εμάς δυσκολευόμαστε να δεχθούμε τον Σταυρο στη ζωή μας. Τον Χριστό Εσταυρωμένο τον προσκυνούμε, αλλά τον εαυτό μας δεν θέλουμε να τον δούμε ποτέ εσταυρωμένο.
Με αυτό τον τρόπο εξαπατούμε όμως τον εαυτό μας. Αν δεν δεχόμαστε τον σταυρό ως τρόπο ζωής, δεν μπορούμε να είμαστε και να λεγόμαστε μαθητές του Χριστού. Εάν αληθινά θελουμε να είμαστε μαθητές του Χριστού, τότε δεν μπορούμε να αρνηθούμε τον Σταυρό, είναι αδύνατο. Γιατί δεν υπάρχει χριστιανός χωρίς σταυρό. Όλοι έχουν έναν σταυρό, αλλά εξαρτάται από τον καθένα πως αντιμετωπίζει τον σταυρό του, εάν θα τον κανει σταυρό ζωηφόρο ή σταυρό όργανο καταδίκης.
Τη διαφορά την βλέπουμε στα παραδείγματα των δύο ληστών που συσταυρώθηκαν με τον Χριστό. Ο ένας μετανοησε και ζήτησε από τον Χριστό να τον θυμηθεί στη βασιλεία του και μετέτρεψε τον σταυρό με τη μετάνοιά του σε σταυρό ζωηφόρο.
Ο άλλος όχι μόνο δεν θέλησε να κατανοήσει την απόσταση που χώριζε τη δική του ευτέλεια και αμαρτωλότητα από την αγιότητα του συσταυρουμένου μαζί του Υιού και Λόγου του Θεού, αλλά και τον ενέπαιζε, έτσι ώστε γι᾽ αυτόν ο σταυρός παρέμεινε όργανο καταδίκης.
Αν, λοιπόν, και εμείς, ενώ προσκυνούμε τον Σταυρό, αδυνατούμε και αρνούμεθα να τον δεχθούμε, σημαίνει ότι δεν έχουμε κατανοήσει το νόημα του Ευαγγελίου.
