Επανέρχεται η Μητρόπολη Πειραιώς στο θέμα του συμφώνου συμβίωσης και στα ομόφυλα ζευγάρια και αναδημοσιεύει Δελτίο Τύπου του Συλλόγου Ενωμένη Ρωμιοσύνη.
Σε αυτό αναλύεται εναργώς τας παρανοήσεις περί την Απόφαση του Ευρωπαικού Δικαστηρίου Δικαιωμάτων του Ανθρώπου (ΕΔΔΑ) περί της λεγομένης επεκτάσεως του Συμφώνου Συμβιώσεως και σε ομόφυλα ζευγάρια.
(http://www.enromiosini.gr, Ανακοινώσεις 1/12/2013)
«Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΕΚΤΑΣΗ ΤΟΥ ΣΥΜΦΩΝΟΥ ΣΥΜΒΙΩΣΗΣ ΣΤΑ ΟΜΟΦΥΛΟΦΙΛΑ ΖΕΥΓΑΡΙΑ
Πριν από λίγες ημέρες πληροφορηθήκαμε ότι η γνωστή ολιγομελής ομάδα του Παρατηρητηρίου του Ελσίνκι (βλ. σχετικά προηγούμενο άρθρο μας (http://www.enromiosini.gr/anakoinwseis,10/1/2013) πέτυχε την καταδίκη της χώρας μας στο Ευρωπαικό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων επειδή οι ομοφυλόφιλοι δεν δύνανται δυνάμει της Ελληνικής Νομοθεσίας να συνάψουν Σύμφωνα Κοινωνικής Συμβίωσης. Φυσικά ουκ ολίγα «πρόθυμα» μέσα μαζικής ενημέρωσης φρόντισαν να παραλλάξουν την ανωτέρω είδηση κάνοντας λόγο για «ευρωκαταδίκη» της Ελλάδος λόγω απαγόρευσης της δυνατότητας του γάμου και της δημιουργίας οικογένειας στα ομοφυλόφιλα ζευγάρια.
Αρκεί η ανάγνωση του κειμένου της απόφασης για να μπορεί κανείς να εξάγει την αλήθεια που έχει ως εξής:
Το Ευρωπαικό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων παρατήρησε ότι δεν υπάρχει ομοφωνία ανάμεσα στα κράτη μέλη του Συμβουλίου της Ευρώπης, αλλά η τάση είναι ολοένα και μεγαλύτερη υπέρ της θέσπισης τύπων νομικής αναγνώρισης των σχέσεων των ομοφύλων. Από τα 19 κράτη που έχουν θεσπίσει κάποια μορφή καταχώρισης συμβίωσης εκτός του γάμου, η Λιθουανία και η Ελλάδα είναι τα μόνα κράτη που έχουν επιφυλάξει αποκλειστικά και μόνο στα ετερόφυλα ζευγάρια την δυνατότητα αυτή. Το Δικαστήριο επισήμανε ότι το γεγονός ότι οι δύο αυτές χώρες έχουν μείνει μόνες τους στην εξαίρεση αυτή δεν σημαίνει ότι έχουν για το λόγο αυτό άδικο. Το Δικαστήριο έκρινε λοιπόν -και εδώ είναι το πιο σημαντικό- ότι η Ελληνική Κυβέρνηση δεν εξέθεσε πειστικούς και επαρκείς λόγους για τη δικαιολόγηση του του αποκλεισμού των ομόφυλων ζευγαριών από το πεδίο εφαρμογής του Ν.3719/2008. Γι’ αυτό έκρινε ότι υπήρξε παραβίαση των Άρθρων 14 σε συνδυασμό με το Άρθρο 8.
Το συγκεκριμένο απόσπασμα της αποφάσεως έχει ως εξής:
«The fact that, at the end of a gradual evolution, a country finds itself in an isolated position as regards one aspect of its legislation does not necessarily imply that that aspect conflicts with the Convention (see F. v. Switzerland, 18 December 1987, § 33, Series A no. 128). Nevertheless, in view of the foregoing, the Court considers that the Government have not offered convincing and weighty reasons capable of justifying the exclusion of same-sex couples from the scope of Law no. 3719/2008. Accordingly, it finds that there has been a violation of Article 14 taken in conjunction with Article 8 of the Convention in the present case.»
Είναι λοιπόν σαφές ότι το Δικαστήριο δεν δικαίωσε τα ομοφυλόφιλα ζευγάρια επειδή πράγματι περιοριζόταν τα δικαιώματά τους, αλλά γιατί η Ελληνική Κυβέρνηση δεν κατάφερε να πείσει το Δικαστήριο για τους λόγους εξαίρεσής τους. Ελέγχθηκε λοιπόν αρνητικά ο τρόπος που υπερασπίσθηκε η Ελλάδα τη νομοθεσία της και όχι γιατί είχαν δίκαιο οι ομοφυλόφιλοι προσφεύγοντες.
Στο σημείο αυτό πρέπει να τονισθεί ότι την υποστήριξη των προσφυγών των ομοφυλοφίλων κατά της Ελλάδος είχε αναλάβει προσωπικά με τους συνεργάτες του ο διατελέσας Υπουργός Εσωτερικών Δημόσιας Διοίκησης και Αποκέντρωσης της Ελλάδος στην κυβέρνηση Κώστα Σημίτη κ. Νικόλαος Αλιβιζάτος, ενώ στην επιχειρηματολογία του το Δικαστήριο επισήμανε ότι η Εθνική Επιτροπή Δικαιωμάτων του Ανθρώπου έκρινε ότι ο νόμος εισήγαγε αθέμιτη διάκριση και ότι το Επιστημονικό Συμβούλιο της Βουλής είχε λάβει την ίδια θέση.
Με άλλα λόγια λοιπόν η ίδια η Ελληνική Πολιτεία όχι μόνο δεν υποστήριξε τη βούληση του Ελληνικού Λαού αλλά αντίθετα την υπέσκαψε!
Καί φυσικά σε χρόνο ρεκόρ προωθείται η σχετική νομοθετική μεταρρύθμιση ώστε η χώρα μας να συνταχθεί στις επιταγές των Ευρωπαικών Δικαστηρίων. Σύμφωνα με τα μέσα μαζικής ενημέρωσης αλλά και τους «υπευθύνους» είναι υποχρέωσή μας να σεβόμαστε τα ανθρώπινα δικαιώματα και τις διεθνείς υποχρεώσεις μας.
Η Ελληνική Κυβέρνηση και τα κόμματα εν γένει, έχουν όμως επιλεκτική προθυμία στη συμμόρφωση στις αποφάσεις του Ευρωπαικού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων. Μεταξύ άλλων το 2009 η χώρα μας είχε καταδικασθεί από το ίδιο Δικαστήριο για τη νομοθετική ρύθμιση που προβλέπει ότι οι αξιώσεις κατά του Ελληνικού Δημοσίου υπόκεινται σε διετή προθεσμία παραγραφής, σε αντίθεση με την πενταετή παραγραφή που υπόκεινται οι αξιώσεις κατά του ιδιώτη εργοδότη. Γιά την καταδίκη αυτήν ουδεμία νομοθετική ρύθμιση έγινε και οι οφειλές του Ελληνικού Κράτους προς εκατοντάδες χιλιάδες πολίτες παραγράφονται άρον άρον παρά την καταδικαστική απόφαση.
Εδώ όμως, για μία ρύθμιση που είναι αντίθετη στη βούληση της συντριπτικής πλειοψηφίας των Ελλήνων, που διακινδυνεύει την Συνταγματικά προστατευόμενη Ελληνική Οικογένεια, το Ελληνικό Κράτος σπεύδει.
Ως Ενωμένη Ρωμηοσύνη θα κλείσουμε το άρθρο μας αυτό με μία παράκληση. Δεν γράψαμε τα παραπάνω απλά για να σας κάνουμε να αγανακτήσετε. Δεν αρκεί αυτό γιατί ως γνωστόν το ρήμα « αγανακτώ » είναι αμετάβατο. Το οφείλουμε στην πατρίδα μας και στα παιδιά μας να δράσουμε. Οφείλουμε να επικοινωνήσουμε με τους βουλευτές της περιοχής μας και να τους ξεκαθαρίσουμε ότι θεωρούμε ως απαράδεκτη την ψήφιση της επέκτασης του Συμφώνου Συμβίωσης στους ομοφυλόφιλους. Ότι κάτι τέτοιο θα ανοίξει την κεκρόπορτα σε βάρος της ελληνικής οικογένειας και του μέλλοντός μας γιατί όπως λέει και ο γέροντας Παίσιος: «Μόλις σβήσει η οικογένεια, θα σβήσει ο κόσμος». Κι αν σας ψελλίσουν περί ευρωπαικής υποχρεώσεώς μας ζητήστε τους να τακτοποιήσουν νομοθετικά πρώτα τις παλαιότερες υποχρεώσεις τους προς το Ευρωπαικό Δικαστήριο. Προηγούνται χρονικά και δεν έχουν παραγραφεί.»
