Η εορτή του Αγίου Νικάνορος στην Αγκαθιά Ημαθίας

Αγκαθιά Ημαθίας: Τη Δευτέρα 7 Αυγούστου ο Μητροπολίτης Βεροίας, Ναούσης και Καμπανίας κ. Παντελεήμων λειτούργησε και κήρυξε τον θείο λόγο στον πανηγυρίζοντα Ιερό Ναό του Αγίου Γεωργίου Αγκαθιάς επί τη εορτή του Αγίου Νικάνορος.

Ο Μητροπολίτης κ. Παντελεήμων στην ομιλία του ανέφερε μεταξύ άλλων:

«Ως ένσαρκος άγγελος πολιτευ­θείς επί γης της νίκης τον στε­φα­νον εν ουρανοίς εκ Θεού πα­ρε­λα­βες, Όσιε».

Στη χορεία των με­γα­λων ασκη­των, των ο­σίων και θεοφόρων πα­τε­ρων που έζησαν και αγίασαν στην περιοχή μας ανήκει και ο εορ­ταζόμενος σήμερα α­γι­ος προστά­της της ενο­ρίας, ο άγιος Νικά­νωρ ο ιδρυτής της Μο­νης του όρους Καλ­λι­στράτου.

Τα πλούτη και τα αγαθά του κόσμου δεν είλκυσαν ποτέ την ψυχή του, η οποία από τη νεανική του ηλικία ήταν στραμμένη προς τον Χριστό, τον οποίο αγαπούσε και στον οποίον επιθυμούσε να αφιερωθεί ολοκληρωτικά. Γι᾽ αυτό και δεν δυσκολεύθηκε, όπως ο νεανίσκος του ιερού ευαγγελίου, όταν αισθάνθηκε με­σα του την κλήση του Θεού, να διανείμει ολό­κλη­ρη την πε­ρι­ουσία των γο­νέων του στους φτωχούς και να αποσυρ­θεί αρχικά σε ένα μο­ναστήρι της Θεσσα­λο­νι­κης για να ζήσει εκεί με αυ­στηρή άσκηση, διαρκή νηστεία και προ­­σευχή.

Σύντομα η άσκησή του απέδωσε καρπούς πνευματικούς, όμως ο όσιος Νικάνωρ ποθούσε ακόμη περισσότερο τον Χριστό, ποθούσε να βρίσκεται μόνος μόνω Θεώ και γι’ αυτό δεν συγκινήθηκε ούτε πα­ρα­σύρθη­κε από την αγάπη και τον θαυ­μα­σμό των ανθρώπων για την αρετή και την αγιότητά του, οι οποίοι ήθελαν να τον εκλέξουν Μητροπολίτη Θεσσαλονίκης.

Έτσι αποφάσισε να εγκα­τα­λείψει για δεύτερη φορά τα πάντα και να αναζητήσει την ησυ­χία, η οποία είναι προϋπόθεση της απολύτου αφοσιώσεως στον Θεό και της ενώ­σεως μαζί του.

Αναζητώντας έναν ήσυχο τόπο έφθασε ο άγιος Νικάνορας και στις όχθες του Αλιάκμονα, όπου εγκα­ταβίωσε για ένα διάστημα στη Σκήτη της Βεροίας, και στη συνέ­χεια ποθώντας ακόμη περισσότερη μόνωση και ησυχία, προχώρησε προς το Καλλί­στρα­το όρος, όπου τελικά εγκαταστάθηκε και ανή­γειρε τη Μονή της Μεταμορφώ­σεως του Χριστού στο σημείο που βρήκε την εικόνα της καθ᾽ υπό­δει­ξη του Θεού.

Εκεί έζησε μέχρι την κοίμησή του, αγωνιζόμενος να μεταμορφώ­σει με την άσκηση, τη νηστεία και την προσευχή τον εαυτό του, και αξιώθηκε να ζήσει όντως τη δική του προσωπική μεταμόρφωση, ώστε δικαίως ο ιερός υμνογράφος να τον αποκαλεί ένσαρκο άγγελο, όπως αποκαλεί και τον προφήτη Ηλία, έναν από τους δύο παρόντες κατά τη Μεταμόρφωση του Κυρίου μας προφήτες.

Αυτόν τον ένσαρκο άγγελο τιμού­με και ε­μείς σήμερα εδώ στην ενο­ρία σας, και αυτόν προβάλλει η Εκ­κλησία μας ως πρότυπο και παρά­δειγ­μα ζωής για όλους μας. Αυτό βεβαίως δεν ση­μαί­νει ότι πρέπει να βα­δίσουμε όλοι τον δρόμο που βάδισε ο όσιος Νι­κάνωρ, τον δρό­μο της αποκλειστικής αφιερώσεως στον Θεό, για να φθάσουμε στη σωτηρία, διότι για να τον βαδί­σου­με πρέπει να έχουμε την κλήση και τις πνευ­μα­τικές δυ­να­τότητες που είχε εκεί­­νος, καθώς «ου πά­ν­τες χω­ρούσι». Αν όμως δεν μπο­ρού­με να φθάσουμε στα ύψη της αγιό­τητος στα ο­ποία ανέβη ο όσιος Νικά­νωρ, μπορούμε να εμπνευ­σθού­με από τη ζωή του και να μιμη­θούμε στο μέτρο των δι­κών μας δυ­νατο­τήτων τις δικές του προσπάθειες και τους δι­κούς του αγώ­νες.

Μπορούμε και πρέπει να προσπα­θήσουμε να απε­ξαρ­τηθούμε από τα υλικά αγαθά. Ο Θεός δεν μας ζητά να τα αρ­νη­θούμε ή να τα εγ­κα­τα­λεί­ψουμε, εφόσον ζού­­­με στον κο­σμο, αλ­λα μας ζητά να μην είναι αυτά πρώτιστη προ­τε­ραι­ο­τητά μας, να μην είναι η από­­κτη­ση τους ο μόνος σκο­πος της ζωής μας, να μην είναι η μόνη μας μέρι­μνα η αύξησή τους. Για­τι βλέπουμε που οδηγεί η προ­σκόλληση στα υλι­κα αγαθά. Το βλέπουμε με­σα στο ευαγγέλιο, στο πα­­ράδειγμα του ενα­ρέτου κατά τα λοιπά νεα­νίου, που προανέ­φε­ρα, ο οποίος έχα­σε την ευκαιρία να ακο­λουθήσει τον Χριστό, για­­τι δεν μπορούσε να απομακρυνθεί από τον πλούτο του. Το βλέπου­με και στο παράδειγμα του άφρονος πλου­σίου της ευαγγελικής παρα­βο­λης.

Ο Χριστός και η Εκκλησία μας δεν θεωρούν τα υλικά αγαθά κατα­κριτέα και απορριπτέα, άλλω­στε και αυτά ο Θεός μας τα δίδει, μας διδάσκουν όμως ότι δεν θα πρέπει να μπαί­νουν ποτέ πάνω από την ψυχή μας και τις ανάγκες της, δεν θα πρέπει να προ­ηγούνται ποτέ του Θεού και της αγάπης μας προς αυ­τον, γιατί το­τε μας οδηγούν στην καταστροφή. Και δεν υπάρχει τραγικότερη κα­τάληξη της ζωής μας από αυτή την κατα­στρο­­φη, διότι, όπως είπε και ο Χριστός, «τι γαρ ωφελήσει άνθρω­πον εάν κερ­δήση τον κο­σμον όλον και ζη­μι­ω­­θη την ψυχήν αυ­του;»

Ας προσέξουμε, λοιπόν, και ας μιμηθούμε το παρά­δειγ­μα του εορταζόμενου και τιμωμένου σήμερα οσίου Νικάνορος, ώστε διά των πρεσβει­ών του να αξιωθούμε και εμείς της σωτηρίας και της βασι­λείας των ουρανών, την οποία απολ­αμβάνει ο όσιος κοντά στον μεταμορ­φω­θέντα Κύριό μας.