Ι.Μ.Ναυπάκτου: Το απόγευμα του Σαββάτου, 20 Μαίου, τελέσθηκε ο Πανηγυρικός Αρχιερατικός Εσπερινός μετ’ αρτοκλασίας, χοροστατούντος του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Ναυπάκτου και Αγίου Βλασίου κ.Ιεροθέου.
Με λαμπρότητα εορτάστηκε και φέτος η μνήμη των αγίων Θεοστέπτων Βασιλέων και Ισαποστόλων Κωνσταντίνου και Ελένης, στην Ιερά Μητρόπολη Ναυπάκτου και Αγίου Βλασίου, στον ομώνυμο Ιερό Ναό των Αγίων, στην Μακύνεια Ναυπακτίας.
Το απόγευμα του Σαββάτου, 20 Μαίου, τελέσθηκε ο Πανηγυρικός Αρχιερατικός Εσπερινός μετ’ αρτοκλασίας, χοροστατούντος του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Ναυπάκτου και Αγίου Βλασίου κ.Ιεροθέου.
Ο Σεβασμιώτατος στο κήρυγμά του ανέλυσε την εικόνα του αγίου Κωνσταντίνου και της αγίας Ελένης, που στο κέντρο έχουν τον Σταυρό.
Είπε ότι αυτό έχει την σημασία του, διότι ο Μέγας Κωνσταντινος είδε τον Σταυρό στον ουρανό σε μια κρίσιμη μάχη, τον Οκτώβριο του 312 μ. Χ, και στην συνέχεια έδωσε εντολή να τον βάζουν παντού; και η μητέρα του αγία Ελένη βρήκε τον Σταυρό του Χριστού στα Ιεροσόλυμα. Έτσι ο Τίμιος Σταυρός συνδέθηκε με την ζωή τους, όπως συνδέεται με την ζωή όλων μας.
Στην συνέχεια ανέφερε ότι ο Σταυρός αποτελείται από δύο ξύλα, ένα κατακόρυφο και ένα οριζόντιο, που δείχνουν την αγάπη προς τον Θεό και την αγάπη προς τους ανθρώπους. Έτσι, πάντοτε ο ώριμος άνθρωπος βρίσκεται ανάμεσα στις δύο αυτές αγάπες, και αυτό πρέπει να το κάνη με ταπείνωση και πίστη στον Θεό.
Έπειτα είπε ότι ο Σταυρός συνδέει την γη με τον ουρανό, την οικογένεια με την κοινωνία, ενώνει τον Θεό με τους ανθρώπους. Αυτό σημαίνει σταυρική ζωή, ένώ η διάσπαση μεταξύ αυτών των δύο οδηγεί στην αντισταυρική ζωή.
Κατέληξε ότι δεν χωρίζεται ο Σταυρός από την Ανάσταση. Οι Προτεστάντες παραμένουν στην Γέννηση του Χριστου, οι Λατίνοι στον Σταυρό του Χριστού, εμείς οι Ορθόδοξοι ενώνουμε τον Σταυρό με την Ανάσταση.
Πριν την απόλυση λιτανεύτηκε η ιερά εικόνα των Αγίων Ισαποστόλων, πέριξ του Ιερού Ναού, συνοδεία της Φιλαρμονικής Μουσικής Αντιρρίου «Απόλλων”.
*
Το πρωί της Κυριακης, 21 Μαίου ε. εε, τελέσθηκε η ακολουθία του Αναστασίμου Όρθρου και εν συνεχεία η Αρχιερατική Θεία Λειτουργία, ιερουργούντος του Μητροπολίτου Ναυπάκτου και Αγ. Βλασίου κ. Ιεροθέου.
Τον Ιεράρχη λειτουργό πλαισίωσαν ο ιεροκήρυκας της Ιεράς Μητροπόλεως Αρχιμ. π. Ειρηναίος Κουτσογιάννης, ο εφημέριος της Ενορίας, Πρωτοπ. π. Ιωάννης Πολύζος και ο Ιεροδιάκονος π. Παίσιος Παρασκευάς. Εκκλησιάστηκαν οι αρχές του τόπου και πλήθος πιστών.
Ο Σεβασμιώτατος στο κήρυγμα της Θείας Λειτουργίας ανέλυσε το θέμα ότι ο Μέγας Κωνσταντίνος ήταν ένας μεγάλος ηγέτης με δύναμη και όραμα. Αυτό Φαίνεται, μεταξύ των άλλων, σε τρία σημεία.
Πρώτον, στο ότι κατάλαβε την δυναμικότητα της νέας πίστεως, του Χριστιανισμού, που με την θεραπευτική διδασκαλία της μετατρέπει την Φιλαυτία σε Φιλοθεία και φιλανθρωπία. Το ότι έδωσε σημασία στον Χριστιανισμό δεν προέρχεται από πολιτική σκοπιμότητα. Διότι οι Χριστιανοί ήταν το 1/10 της Ρωμαικής Αυτοκρατορίας, δεν συμμετείχαν στις πολιτικές εξελίξεις, ήταν πολυκερματισμένοι από τις αιρέσεις, δεν ήταν μια μάζα για να υποταχθή, όπως φάνηκε στους διωγμούς. Το έκανε διότι διείδε την δυναμικότητα της νέας πίστεως.
Δεύτερον, ήταν ηγέτης γιατί είδε την γεωπολιτική σπουδαιότητα του Βοσπόρου και εκεί μετέφερε την Πρωτεύουσα του Ρωμαικού Κράτους. Αυτό είχε ως συνέπεια να διαφυλάξη για χίλια και πλέον χρόνια την Ρωμαική Αυτοκρατορία από τους λαούς της Ανατολής, και να αναπτύξη έναν ιδιαίτερο πολιτισμό, ο οποίος παραμένει μέχρι σήμερα και νοηματοδοτεί την ζωή των ανθρώπων.
Τρίτον, διέγνωσε την αξία της Ορθοδόξου πίστεως, γι’ αυτό συνεκάλεσε την Α΄ Οικουμενική Σύνοδο, στην Νίκαια της Βιθυνίας το 325 μ. Χ, που έγινε η βάση και άλλων Οικουμενικών Συνόδων. Έτσι, διεφύλαξε την πνευματική θεραπεία των ανθρώπων και έδωσε την δυνατότητα διοργανώσεως της Εκκλησίας από διοικητικής πλευράς, που υπάρχει μέχρι σήμερα με το Κανονικό Δίκαιο.
Ο Μέγας Κωνσταντίνος ήταν όντως μεγάλος ηγέτης, και μακάρι να αναδεικνύονται τέτοιοι ηγέτες με ευφυία, δυναμικότητα και όραμα.
Μετά το πέρας της Θείας Λειτουργίας ο Σεβασμιώτατος είχε την ευκαιρία να συνομιλήση με τους Ενορίτες της Μακύνειας και τις κυρίες του Συνδέσμου Αγάπηςτού Ιερού Ναού, οι οποίες και προσέφεραν κεράσματα στο εκκλησίασμα.
