Ι.Μ.ΒΕΡΟΙΑΣ: Το Σάββατο 12 Απριλίου το πρωί ο Μητροπολίτης Βεροίας, Ναούσης και Καμπανίας κ. Παντελεήμων λειτούργησε και κήρυξε το θείο λόγο στον Ιερό Ναό των Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης και Αγίου Ελευθερίου Διαβατού επί τη εορτή της Εγέρσεως του Αγίου και Δικαίου Φίλου του Χριστού Λαζάρου.
Στο τέλος της θείας Λειτουργίας ο Σεβασμιώτατος ευχήθηκε στον εορτάζοντα εφημέριο της Ενορίας π. Λάζαρο Μουρατίδη.
Επίσης, τέλεσε τρισάγιο για τους 21 μαθητές του Μακροχωρίου που έχασαν τη ζωή τους στο τραγικό δυστύχημα των Τεμπών σαν σήμερα.
Ομιλία Σεβασμιωτάτου
«’Εγώ ειμί η ανάστασις και η ζωή».
Ένα από τα πιο γνωστά θαύματα του Ιησού μνημονεύει η Εκκλησία μας σήμερα, το θαύμα της αναστάσεως του Λαζάρου, γιατί, όπως διευκρινίζει και το συναξάριο της ημέρας, έγινε λίγο πριν από το πάθος του Χριστού.
Η ανάσταση του Λαζάρου δεν είναι βέβαια η μοναδική ανάσταση νεκρού που έκανε ο Χριστός, έχει όμως μία ιδιαιτερότητα, καθώς δεν πρόκειται για την ανάσταση ενός νεκρού που είχε μόλις πεθάνει, όπως στην περίπτωση του υιού της χήρας της Ναίν ή της κόρης του Ιαείρου, αλλά ενός νεκρού τετραημέρου, ενός νεκρού που είχε πεθάνει πριν τέσσερις ημέρες.
Ο Χριστός επιλέγει ενσυνείδητα να κάνει αυτό το θαύμα με καθυστέρηση. Ήξερε ως Θεός ότι ο φίλος του Λάζαρος πεθαίνει, και είχαν, άλλωστε, φροντίσει και οι αδελφές του να τον ειδοποιήσουν σχετικά. Γι᾽ αυτό και αντέδρασαν με τον τρόπο που ακούσαμε στο ευαγγελικό ανάγνωσμα, όταν έφθασε ο Χριστός στην οικία τους, λέγοντας: «Κύριε, αν ήσουν εδώ, δεν θα πέθαινε ο αδελφός μας».
Ο Χριστός όμως δεν βιάζεται. Όχι μόνο επειδή γνωρίζει ότι ο χρόνος δεν έχει καμία σημασία γι᾽ αυτόν, που είναι ο κύριος της ζωής και του θανάτου, αλλά και επειδή θέλει να αποκαλύψει αυτή την αλήθεια στους μαθητές του και στις αδελφές του Λαζάρου. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο ο Χριστός διαβεβαιώνει τη Μάρθα ότι αυτός είναι η ανάσταση και η ζωή.
«Εγώ ειμί η ανάστασις και η ζωή».
Ο Χριστός ταυτίζει τον εαυτό του με την ανάσταση, γιατί είχε αποδείξει ήδη επανειλημμένα ότι μπορούσε να χαρίσει την ανάσταση στους νεκρούς. Αν περιοριζόταν όμως απλώς στην ταύτισή του με την ανάσταση, τότε θα αποκάλυπτε μόνο ένα μέρος της αληθείας που σχετίζεται με το πρόσωπό του. Γιατί και άλλοι άγιοι και προφήτες είχαν αναστήσει με τη δύναμη του Θεού νεκρούς.
Αλλά ο Χριστός δεν ανιστά τον Λάζαρο με τη δύναμη του Θεού, εφόσον και ο ίδιος είναι Θεός· τον ανιστά με τη δύναμη του κυριάρχου της ζωής. Με άλλα λόγια όλοι όσοι ανέστησαν νεκρούς, τους έδωσαν και πάλι τη ζωή που είχαν. Δεν μπορούσαν να τους δώσουν μία ζωή που δεν είχαν. Σε αντίθεση με όλους αυτούς ο Χριστός δίνει ζωή στους νεκρούς, γιατί μπορεί να δημιουργήσει τη ζωή.
Αυτός είναι που μαζί με τον Θεό-Πατέρα δημιούργησαν στον κόσμο τη ζωή και έπλασαν τον άνθρωπο και του έδωσαν ζωή, δίνοντάς του τη θεία πνοή. Η ζωή του Λαζάρου, η ζωή του κάθε ανθρώπου προέρχεται από την πνοή του Θεού και εξαρτάται από αυτήν. Γι᾽ αυτό και ο Χριστός δεν διακηρύσσει μόνο ότι είναι η ανάσταση αλλά ότι είναι και η ζωή.
Και αυτό σημαίνει πως ο Χριστός δεν χαρίζει μόνο την ανάσταση από τον φυσικό θάνατο, αλλά και από τον πνευματικό. Γιατί η ανάσταση από τον φυσικό θάνατο είναι ανάσταση πρόσκαιρη· σημαντική είναι η άλλη ανάσταση, η ανάσταση από την αιτία του θανάτου, που είναι η αμαρτία, καθώς διά της αμαρτίας εισήλθε ο θάνατος στη ζωή μας.
Σημαντική είναι η άλλη ζωή, η εν Χριστώ ζωή, που δεν επηρεάζεται από τον θάνατο του σώματος, αλλά είναι αιώνια και μας την εξασφάλισε ο Θεός με τον δικό του θάνατο, με τον οποίο μας απάλλαξε από τα δεσμά της αμαρτίας και της πτώσεως.
Να γιατί ο Χριστός μας διαβεβαιώνει σήμερα ότι αυτός είναι η ανάσταση και η ζωή. Για να μην ανησυχούμε για τον θάνατο, όσο βρισκόμαστε κοντά στον Χριστό, γιατί ο φυσικός και σωματικός θάνατος είναι ύπνος, είναι θάνατος προσωρινός, και από τον ψυχικό θάνατο, από τον θάνατο που προέρχεται από την αμαρτία μας ελευθερώνει και μας απαλλάσσει ο ίδιος ο Χριστός με τον δικό του θάνατο και τη δική του ανάσταση.
Από εμάς εξαρτάται να μην απομακρυνόμαστε από τον Χριστό, να μην τον εγκαταλείπουμε και να μην λέμε στη συνέχεια «εάν ήσουν Χριστέ μου εδώ, δεν θα πέθαινε ο αδελφός μας, δεν θα πέθαινα».
Ο Χριστός είναι πάντοτε κοντά μας, είναι πάντοτε δίπλα μας. Είναι η ανάσταση και η ζωή και είναι διατεθειμένος να μας χαρίζει και τα δύο. Αρκεί να βρισκόμαστε εμείς κοντά του. Αρκεί να προσπαθούμε με τον αγώνα μας να ζούμε την εν Χριστώ ζωή.
Αρκεί με τη συμμετοχή μας στο μυστήριο της θείας Ευχαριστίας να κοινωνούμε το ζωοποιό Σώμα και Αίμα του και να λαμβάνουμε το φάρμακο της αθανασίας που μας προσφέρει. Αρκεί να του ζητούμε να μας χαρίζει και την ανάσταση από τις πτώσεις και τις αδυναμίες μας, αλλά και τη δική του αναστημένη ζωή.
