Η δημόσια περιφρόνηση προς το πρόσωπο του Κυρίου Ιησού Χριστού και θρησκευτικών προσωπικοτήτων η και ιερών αντικειμένων αποτελεί αποτέλεσμα της πνευματικής κατάπτωσης της εποχής και της συστηματικής προσπάθειας αποϊεροποίησης των πάντων στο όνομα μιάς κακώς εννοούμενης «τέχνης» η «ελευθερίας».
Του Ιεροδ. Ιεροθέου Κρητικού, Ιεροκήρυκος Ι. Μ. Κυθήρων & Αντικυθήρων*
Έτσι πρό ολίγου καιρού είχαμε δεί να εκτίθενται βλάσφημα έργα στην Εθνική μας Πινακοθήκη και τώρα ενημερωθήκαμε, μέσω του ιστολογίου Τας θύρας, την πώληση προϊόντων (εσωρρούχων, χαλιών, καλτσών, καθισμάτων), που φέρουν επάνω τους και εικονίζουν τον Χριστό, την Παναγία, τον Τίμιο Σταυρό, από γνωστή κινεζική πλατφόρμα πωλήσεων στην Ελλάδα.
Δεν φαίνεται παράλογο καμμιά άλλη θρησκεία να μην αγγίζουν, αλλά να προσβάλουν και να περιφρονούν διαρκώς τον Χριστιανισμό; Σκοπός να πλήξουν τον Χριστιανισμό, αφού για καμμιά άλλη θρησκεία δεν κάνουν αυτά. Καί, ενώ «τόν Θεό κανένας δεν θα μπορέσει να τον παραβλάψει με τις προσβολές του, ούτε να τον καταστήσει λαμπρότερο με τις εξυμνήσεις του […] καρπούνται την ωφέλεια απ’ τη δοξολογία οι ίδιοι, ενώ όσοι τον βλασφημούν και τον εξευτελίζουν, καταστρέφουν τη σωτηρία τους», όπως λέει ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος. Και πάλι «όπως ακριβώς εκείνος που ρίχνει λίθο προς τα επάνω δεν θα μπορέσει να διασχίσει το σώμα του ουρανού, ούτε να φτάσει στο ύψος του, αντίθετα δέχεται πλήγμα στο κεφάλι του, αφού ο λίθος επιστρέφει προς εκείνον που τον πέταξε, έτσι λοιπόν κι εκείνος που βλασφημεί τη μακάρια εκείνη ουσία, εκείνη μέν δεν θα μπορέσει να τη βλάψει ποτέ σε τίποτα, εφ’ όσον είναι πολύ πιό ανώτερη και υψηλότερη, ώστε να μη δέχεται καμμιά βλάβη, ενώ ακονίζει το ξίφος εναντίον της ψυχής του, δείχνοντας αχαριστία προς τον ευεργέτη του».
Εμείς φρονούμε ότι οι Ιερές Εικόνες, ο Τίμιος Σταυρός κ.ά. αγιαστικά μέσα της Εκκλησίας μας είναι άξια σεβασμού, ως μεταδοτικά της θείας χάριτος, και έχουν πολύ συγκεκριμένο σκοπό και πλαίσιο μέσα στο οποίο χρησιμοποιούνται. Εάν στην Παλαιά Διαθήκη ο Θεός λέει «ου λήψει το όνομα του Κυρίου του Θεού σου επί ματαίω», τότε οπωσδήποτε και τα σχετιζόμενα με εκείνον δεν μπορούν να χρησιμοποιούνται ως κοινά, πράγμα που δηλώνει ασέβεια.
Καί, επειδή θα σπεύσουν πολλοί να επικαλεστούν την ελευθερία έκφρασης, άς ερωτήσουμε: δεν θα πρέπει να υπάρχουν όρια στην ελευθερία της έκφρασης, όταν αυτή προσβάλει ζητήματα πίστης και ιερών συμβόλων και προκαλεί βλάβη στους πιστούς (προσβολή της θρησκευτικής τους ταυτότητας, αίσθημα περιφρόνησης, ηθική βλάβη); Η αυθαιρεσία και η εξευτελιστική προσβολή δεν αντιμετωπίζονται νομικά, αλλά θεωρούνται αυτονόητο δικαίωμα; Σε μια δημοκρατική κοινωνία η ελευθερία της έκφρασης δεν θεμελιώνεται στην ιδέα του σεβασμού μεταξύ των πολιτών; Βεβαίως, και οι απαντήσεις στα πιό πάνω ερωτήματα είναι αυτονόητες.
Δυστυχώς, όμως, η ορθή θεώρηση των πραγμάτων θεωρείται αφύσικη και αντικανονική στις ημέρες μας, και η λανθασμένη τοποθέτηση θεωρείται φυσική και κανονική. Εάν βλέπεις κάτι ανάποδο, τότε γύρισε το κεφάλι σου και θα το δείς κανονικά. Πλήρης σύγχυση…
*ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΚΥΘΗΡΩΝ ΚΑΙ ΑΝΤΙΚΥΘΗΡΩΝ ΓΡΑΦΕΙΟ ΕΠΙ ΤΩΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΠΑΡΑΘΡΗΣΚΕΙΩΝ
