ΑΓΡΙΝΙΟ: Στον Ιερό Μητροπολιτικό Ναό Ζωοδόχου Πηγής Αγρινίου πραγματοποιήθηκε το απόγευμα της Κυριακής του Ασώτου, 16 Φεβρουαρίου 2025 το εσπερινό κήρυγμα του Μητροπολίτου Αιτωλίας και Ακαρνανίας κ. Δαμασκηνού.
Συνεχίζοντας την ανάπτυξη του γενικού θέματος «”Την Θεοτόκον και Μητέραν του Φωτός εν ύμνοις μεγαλύνωμεν” – Σπουδή στον βίο της Υπεραγίας Θεοτόκου» που πραγματεύεται την φετινή χρονιά στα εσπερινά κηρύγματα που πραγματοποιούνται κάθε απόγευμα Κυριακής εναλλάξ στην Ιερά Πόλη Μεσολογγίου και στην πόλη του Αγρινίου, παρουσίασε και ανέλυσε τρία γεγονότα από τη δημόσια δράση και την διδασκαλία του Κυρίου μας Ιησού Χριστού, στα οποία αναφέρεται η παρουσία της Παναγίας μας.
Το πρώτο αφορά το γεγονός, όταν ο Ιησούς δωδεκαετής μαζί με την Παναγία Μητέρα Του και τον μνήστορα Ιωσήφ επισκέφθηκαν τα Ιεροσόλυμα για να εορτάσουν το Πάσχα. Κατά την επιστροφή τους στη Ναζαρέτ διαπίστωσαν ότι ο Ιησούς δεν ήταν μαζί τους και επιστρέφουν στα Ιεροσόλυμα και Τον αναζητούν αγωνιωδώς επί τρεις ημέρες. Ενώ Τον αναζητούν κυρίως σε σπίτια συγγενών και φίλων, τελικά Τον ανακαλύπτουν στον οίκο του επουράνιου Πατέρα. Πού αλλού θα περνούσε το τριήμερο αυτό, παρά εκεί που ανήκει; Ο Θεός δεν είναι απλώς θέσει Πατέρας Του, όπως είναι βεβαίως Πατέρας όλων μας. Είναι φύσει Πατέρας Του, κυριολεκτικώς Πατέρας Του, πώς λοιπόν δεν μπορούσαν να συμπεράνουν, ότι πουθενά αλλού δεν χρειαζόταν να Τον αναζητούν παρά εκεί ακριβώς στον οίκο του Πατέρα Του;
Εκεί στο Ναό ο δωδεκαετής Ιησούς «ενισχυμένος πνευματικά και πλήρης σοφίας και χάρης Θεού» άκουγε μεν τους ραββίνους ως μαθητής, αλλά ταυτόχρονα ρωτούσε και τους συμπλήρωνε ως διδάσκαλος! Η μητέρα Του έχοντας παρρησία του εκφράζει την αγωνία της. Ο Κύριος απαντά εκφράζοντας τη δική Του έκπληξη. Ευγενικά μεν αλλά ρητώς αποσαφηνίζει ότι βρισκόταν στο σπίτι του φυσικού Πατέρα Του, στο Ναό.
Ο Μητροπολίτης τόνισε ότι για όλους εμάς, το πλήρωμα της Ορθόδοξης Εκκλησίας η Μητροπάρθενος Κόρη είναι ο θησαυρός, η σκέπη και η βοήθειά μας. Όπως τότε, στη δική της τριήμερη αγωνία, η προσευχή και η αντίληψη του Θεού ήταν η παραμυθία της, έτσι και τώρα, κατά παρόμοιο τρόπο, στα προσωπικά μας εναγώνια αιτήματα, η Παναμώμητος Δέσποινα υπάρχει «προσφυγή κραταιά εν αγρύπνω δεήσει», ακαταμάχητη «αντίληψις και προστασία» πάντων των χριστιανών. Σε αυτή καταφεύγουμε καθώς εκείνη παραμένει άγρυπνη για να ακούσει τη δική μας αγωνία.
Το δεύτερο περιστατικό αναφέρουν οι τρεις συνοπτικοί Ευαγγελιστές και αφορά μια πολύ διδακτική σκηνή. Ο Ιησούς κήρυττε στα πλήθη και έρχονται να τον συναντήσουν «η μήτηρ αυτού και οι αδελφοί αυτού». Και ο Κύριος κοιτώντας γύρω του εκείνους που τον παρακολουθούσαν βεβαιώνει πως «εκείνος που στη ζωή του θα πραγματώσει το θέλημα του Θεού είναι πραγματικά αδελφός μου και αδελφή μου και μητέρα μου». Τί μεγάλη ευλογία! Καθένας από εμάς μπορεί πραγματικά να γίνει συγγενής του Χριστού, αδελφός Του, οικείος και φίλος του Θεού. Η αληθινή οικογένεια του Χριστού είναι η Εκκλησία, που αποτελεί και την δική μας οικογένεια.
Το τρίτο περιστατικό που συναντούμε την Παναγία μας είναι ο γάμος στην Κανά. Ο Χριστός με την παρουσία Του ευλογεί το ιερό μυστήριο του γάμου αλλά και αγιάζει την ανθρώπινη επικοινωνία, τη χαρά, το καθαρό γλέντι των ανθρώπων, σε μια τόσο όμορφη και χαρούμενη περίσταση, όπως είναι η ένωση δύο ανθρώπων. Η παρουσία του Χριστού διαβεβαιώνει πως ο γάμος θα είναι για πάντα Μυστήριο που χωρίς Αυτόν θα είναι απλώς συνθήκη, συμβίωση, συμφωνία, θεσμοποίηση, κοινωνικό συμβόλαιο, υποχρέωση. Με το γλυκό κρασί της θείας ευλογίας η αγάπη του ζευγαριού μεταμορφώνεται σε Μυστήριο, αιωνιότητα, βεβαιότητα αφθαρσίας.
Η Παναγία «θεία πύλη και μήτηρ της όντως ζωής» γίνεται για πρώτη φορά Μεσίτρια προς τον Κύριο, μεταφέροντας Του το πρόβλημα των άλλων. Αυτό θα κάνει πλέον διαρκώς, εκατοντάδες χρόνια μέχρι και σήμερα και μέχρι τη συντέλεια των αιώνων. Θα προσκομίζει τα αδιέξοδα των παιδιών της στο θρόνο της αγάπης του Χριστού, Μεσίτρια και Πρέσβειρα, για να μεσολαβεί και να συμφιλιώνει, να ικετεύει και να παρακαλεί.
