Του Μητροπολίτη Δράμας κ. Παύλου
«Ο Ησαίας Λούσασθε καί καθάρθητε, φάσκει,τάς πονηρίας έναντι αφέλεσθε Κυρίου» (β΄ τροπάριον θ΄ ωδής Θεοφανείων)
ΔΡΑΜΑΣ ΠΑΥΛΟΣ: Άμετρη θλίψι μού προεξένησε δημοσιευθέν άρθρον αδελφού Μητροπολίτου τής Κύπρου στό ιστολόγιο «Ρομφαία» ανήμερα τών Θεοφανείων, μέ αφορμή τά συμβαίνοντα στό κανονικό έδαφος τού παλαιφάτου Πατριαρχείου Αλεξανδρείας. Θεωρώ αναγκαίον νά καταθέσω δημοσίως τά κάτωθι.
1) Έκδηλος είναι η υποτίμησις τού Οικουμενικού Πατριαρχείου καί τής θέσεως αυτού εν τή Ορθοδόξω Εκκλησία. Λυπηρότατον ότι εκφέρονται αυτού τού πνεύματος απόψεις από Κύπριον επίσκοπον. Καί νά σκεφθή κανείς πόσα υποφέρει εις τό διηνεκές τό μαρτυρικόν Φανάρι, καί κυρίως η Ρωμηοσύνη τής Πόλης, χάριν τής Κύπρου
Ευτυχώς ο νουνεχής Αρχιεπίσκοπος καί βαθύτατα ενσυνείδητοι ιεράρχαι τής Μεγαλονήσου, περισώζουν τήν αξιοπρέπεια τής εν Κύπρω Εκκλησίας. Τό Οικουμενικόν Πατριαρχείον είναι ο στύλος τής Ορθοδοξίας. Ως τοιούτον, είναι πανσέβαστον καί υπό τού ρωσικού λαού. Δέν τό σέβονται διαχρονικώς οι οπαδοί τού πανσλαυϊσμού.
2) Εις τά γεωπολιτικά παίγνια συγκαταλέγονται τά λευκά επιρριπτάρια, οι σλαυϊκοί μανδύες καί οι φαραωνικού τύπου κρεμμυδόσχημοι τρούλλοι σ ένα νησί πού επιθυμεί ν αποκτήση μία εκκλησιαστική «ντίσνεϋλαντ» ρωσικού ύφους, καί μία ακόμη ξένη βάσι άλλου τύπου (έτσι, γιά ποικιλία διότι η βρεττανική δέν αρκεί)
3) Η εν Αλεξανδρεία αντικανονική ρωσική εισπήδησις δέν είναι «ξεκάθαρη παρενέργεια» τού Ουκρανικού ζητήματος, αλλά ξεκάθαρη φανέρωσις τής συγχρόνου εκφράσεως τού πανσλαυϊσμού. Καί εξηγούμαι:
Πρό ενός καί ημίσεως αιώνος, η εν Καίρω Αμπέτειος Ελληνική Σχολή εδέχθη επιθέσεις βουλιμικάς υπό «αποστόλων» τού πανσλαυϊσμού. Η Σχολή αυτή από τού έτους τής ιδρύσεως αυτής (1861) εξέφραζε διά τής παιδείας τήν ζωτικότητα τού εν Αιγύπτω ελληνισμού.
Εις μίαν, λοιπόν, χώραν μή δυναμένην νά εξυπηρετήση ρωσικά συμφέροντα (μή αντιμαχομένην δέ πολιτικώς καί εθνολογικώς αυτά), τί ζήτημα «πολύκροτον» υπήρχε τότε, ώστε νά υπονομευθούν ούτω δολίως τά θεμέλια τού Αλεξανδρινού Θρόνου; Οι προαναφερθέντες «απόστολοι» επέδειξαν κακοήθη ασέβειαν πρός τούς ιερούς κανόνας (προφανώς κληρονομικώ δικαίω συνεχίζουν καί οι τωρινοί) καί προκλητικήν απείθειαν καί παρακοήν πρός τόν ελέγξαντα αυτούς κυριάρχην Αρχιεπίσκοπον διά τήν εν τή ξένη εκκλησιαστική δικαιοδοσία είσοδόν των μάλιστα εδήλουν ότι δέν αναγνωρίζουν Πατριάρχην Έλληνα! Εκφεύγει τής παρούσης η εν λεπτομερείαις αναφορά δι όσα τότε κατηργάσθησαν «οι ευγνώμονες παίδες» τού βορρά διά τόν εξαραβισμόν τού δευτεροθρόνου Πατριαρχείου τής Ορθοδοξίας.
«Όλα καταδεικνύουν ότι τελική επιδίωξις είναι η απομόνωσις τού Οικουμενικού Πατριαρχείου, πρός ευχερεστέραν αυτού εις τό μέλλον άλωσιν» τούτο διαπιστωτικώς ετόνιζε μελέτη δημοσιευθείσα εν Αθήναις τό 1906, περιλαμβάνουσα λεπτομερέστατα όσα οι πανσλαυϊσταί πονηρεπιπονήρως διενήργουν εν τοίς ορίοις τών πρεσβυγενών Πατριαρχείων, εν τή καθ ημάς Ανατολή. Ου τού παρόντος, βεβαίως, αυτά τά «όσα» νά καταγραφούν. Επιλείψει γάρ με ο χρόνος διηγούμενον.
Γινώσκει ο Πανιερώτατος τί υπέστη τό γένος τών Ρωμηών από τίς ψευδοπροφητείες τού Αγαθαγγέλου; Τί υπέστη κατά τά Ορλωφικά; Τί υπέστη τό Άγιον Όρος (όρα π.χ. τήν περισπούδαστον πραγματείαν τού αγίου Δανιήλ τού Κατουνακιώτου) αλλά καί τί υφίσταται εισέτι; Γινώσκει τί υπέστη τό Πατριαρχείον Αντιοχείας διά τού βιαίου εξαραβισμού;
Τί υπέστη τό Πατριαρχείον Ιεροσολύμων; Τί υπέστη καί τί υφίσταται τανύν τό Πατριαρχείον Αλεξανδρείας; Γινώσκει πώς εκλάπη εκ τής Ιεράς Μονής τού Σινά ο αρχαιότερος χειρόγραφος κώδιξ τής Αγίας Γραφής; Πώς ιδρύθη τό βουλγαρικόν κράτος, επί σκοπώ όπως κατέλθη η «αγία Ρωσσία» εις τά θερμά ύδατα τής Μεσογείου;
Γινώσκει τήν φυλάκισιν τού Οικουμενικού Πατριάρχου Ιερεμίου (Β΄ τού Τρανού) πρός αναγνώρισιν στανικώ τώ τρόπω πατριαρχικής αξίας εις τόν επίσκοπον Μόσχας; Καί πολλά άλλα, άτινα η Ιστορία καταγράφει καί καταγγέλλει;
Δυστυχώς, δέν είναι νέα ούτε καί αχαρτογράφητα τά νερά τής εντάσεως, όπως εγράφη. Η εκκλησιαστική Ιστορία είναι γεμάτη τοιούτων μελανών σελίδων. Οι φιλίστορες γνωρίζουν. Όπως επίσης γνωρίζουν ότι η νύν υπό πολλών απαιτουμένη νά συνέλθη «Σύναξις Προκαθημένων», ήδη εγένετο εις τό Κολυμπάρι πρό ολίγων μόλις ετών αλλά κάποιοι απηξίωσαν νά προσέλθουν, τί άραγε φοβούμενοι;
Τελικά, πόση σοφία εμπεριέχει η ποντιακή παροιμία πού λέει: «Τόν λύκον τετραβαγγέλιζαν κι ατός έλεεν τή ποπά τ αρνία μέρ είν;» (τόν λύκο εξόρκιζαν κι αυτός έλεγε τού παπά τ αρνιά πού είναι;).
