Ι.Μ. ΑΡΓΟΛΙΔΟΣ: Με αφορμή την απεργία πείνας «γνωστού κατάδικου που βαρύνεται με 11 φόνους» ο Μητροπολίτης Αργολίδος κ. Νεκτάριος με επιστολή του προς τα ΜΜΕ αποφάσισε να «σπάσει τη σιωπή του» και να θίξει ένα άλλο γεγονός με δραματικές διαστάσεις, άγνωστο βέβαια στους πολλούς»
Διαβάστε ολόκληρη την επιστολή του Σεβασμιωτάτου:
Η απεργία πείνας καί ο κίνδυνος απώλειας τής ζωής γνωστού κατάδικου πού βαρύνεται μέ 11 φόνους καί άμεση ή έμμεση συμμετοχή σέ άλλους, έχει προκαλέσει αντιδράσεις σέ αντιεξουσιαστικούς χώρους καί πολιτική αντιπαράθεση. Δέν έχω πρόθεση νά συμμετάσχω σ αυτή τήν αντιπαράθεση, απλώς τό γεγονός μού δίνει αφορμή νά θίξω ένα άλλο γεγονός μέ δραματικές διαστάσεις, άγνωστο βέβαια στούς πολλούς.
Εκτιμώ ως ένα βαθμό τήν ευαισθησία πού δείχνουν κάποιοι γιά τόν κατάδικο απεργό πείνας. Αλλά στούς ανθρώπους πού κινδυνεύουν νά καταδικαστούν κατά τή γνώμη μου άδικα, δέ βλέπω κάποια ευαισθησία στήν τοπική μας κοινωνία. Καί από τήν άλλη πλευρά, όλοι οι υπερασπιστές απεργών πείνας, αμφισβητούν τήν πολιτεία, τή δικαιοσύνη, τούς νόμους τού κράτους, προβαίνουν σέ βίαιες καί καταστροφικές ενέργειες, καί μένουν στό απυρόβλητο.
Τούτη η κατάθεση όμως μπορεί νά θεωρηθεί επιλήψημη, ως αμφισβήτηση τής δικαστικής εξουσίας, ως επέμβαση στό έργο τής δικαιοσύνης καί δέν ξέρω καί γώ τί άλλο. Δέν είναι αυτή η πρόθεσή μου. Όμως παρακολουθώντας όλ αυτά τά χρόνια νά ξετυλίγεται στή Μητροπολιτική μας περιφέρεια ένα δράμα, αποφάσισα νά σπάσω τή σιωπή μου, μέ ό,τι αυτό συνεπάγεται. Δέν μπορώ ως ποιμένας αυτού τού τόπου, νά μήν σταθώ πλάι στούς ανθρώπους αυτούς πού κατά τή γνώμη μου αδικούνται.
Πρίν προχωρήσω, ήθελα νά κάνω μια επισήμανση. Προσωπικά καί τό χω αποδείξει εμπράκτως καί γραπτώς, σέβομαι απόλυτα τά προσωπικά πιστεύω οποιουδήποτε ανθρώπου. Μπορεί νά διαφωνώ κάθετα, όμως είναι πεποίθησή μου ότι κάθε άνθρωπος είναι ελεύθερος νά πιστεύει ό,τι θέλει. Αυτό όμως πού δέν αντέχω, είναι νά προσπαθεί ο άλλος μέ δόλιους καί ύπουλους τρόπους νά επιβάλει τά πιστεύω του στούς άλλους, χρησιμοποιώντας τό ψέμα, τήν προπαγάνδα, κάποια θέση εμπιστοσύνης καί ισχύος.
Πιό συγκεκριμένα, τίς τελευταίες δεκαετίες έκαναν έφοδο στόν τόπο μας ανατολίτικες καί ινδουιστικές φιλοσοφίες καί πρακτικές, μέ δελεαστικά συνθήματα αυτοπραγμάτωσης, χαλάρωσης, αυτοθεραπείας κλπ. Οι πρακτικές αυτές διαφημίζονται δεόντως. Η εκκλησία έχει επισημάνει μέ επιχειρήματα τούς κινδύνους πού κρύβονται πίσω απ όλα αυτά καί μπορεί κανείς νά ενημερωθεί πλήρως. Δέν αρνούμαστε τήν ελεύθερη επιλογή κάποιου, ν ακολουθήσει τίς πρακτικές αυτές, αυτό όμως πού μάς ενδιαφέρει είναι, νά ξέρει τουλάχιστον τί κρύβεται κάτω από τήν επιφάνεια, καί τί επιπτώσεις μπορεί νά έχουν στήν προσωπική του ζωή. Κι επειδή ζούμε σ ένα δημοκρατικό κράτος, όλοι οι πολίτες έχουν ίσα δικαιώματα στήν εκπαίδευση, στήν ιατρική περίθαλψη, στήν εργασία, στό δημόσιο ή ιδιωτικό τομέα κλπ. Κανείς π.χ. δέν μπορεί νά αποκλειστεί από τόν εκπαιδευτικό χώρο είτε είναι χριστιανός, είτε μουσουλμάνος, είτε άθεος, είτε οπαδός τού α΄ή τού β΄κόμματος. Τό νά θέλει όμως νά παραβιάζει τό εκπαιδευτικό πρόγραμμα καί νά διδάσκει τά δικά του πιστεύω, είναι ολοφάνερο ότι είναι παράνομο καί κινδυνεύει νά υποστεί τίς κυρώσεις.
Ένα τέτοιο περιστατικό συνέβη σέ δημοτικό σχολείο τού Άργους, σύμφωνα μέ πολλές αξιόπιστες κατά τήν κρίση μου μαρτυρίες καί πλείστα έγγραφα στοιχεία. Μία εκπαιδευτικός, όπως φαίνεται, μυημένη σέ ανατολίτικες φιλοσοφίες, προσπάθησε νά επηρεάσει στίς πρακτικές αυτές τούς μαθητές της, τού δημοτικού σχολείου σέ ώρες μαθήματος. Κέρδισε τή συμπάθεια τών παιδιών καί, τό χειρότερο, απαίτησε από τά παιδιά νά μήν πούν τίποτα στούς γονείς τους.
Παράλληλα, κάποιοι γονείς, άρχισαν νά βλέπουν μία παράξενη συμπεριφορά, πράγμα πού τούς έβαλε σέ υποψίες. Κάποια στιγμή τό μυστικό αποκαλύφθηκε: Παράξενα καί πρωτάκουστα ονόματα δήθεν αγγέλων (72 τόν αριθμό!), όπως προκύπτει από έγγραφα, τά οποία αρνείται η ίδια, κατηγορώντας τούς γονείς γιά παραποίησή τους, παιγνίδια μέ λάδια καί κεριά, συνθήματα καί άλλα πολλά. Ανήσυχες οι μητέρες έτρεξαν στόν εφημέριο τής ενορίας, πού κατά σύμπτωση είναι υπεύθυνος γιά τήν αντιμετώπιση τών αιρέσεων καί γνώριζε πολύ καλά τό θέμα. Υποβλήθηκε μήνυση, διατάχθηκε ΕΔΕ, πού ήταν καταπέλτης, η δασκάλα καί ο διευθυντής τού σχολείου τέθηκαν σέ διαθεσιμότητα.
Ήταν η πρώτη περίοδος πού είχα εγκατασταθεί στή Μητρόπολη Αργολίδος καί δέ γνώριζα καθόλου τά γεγονότα. Τότε ζήτησε νά μέ δεί η εν λόγω εκπαιδευτικός καί τή δέχτηκα μέ τό σύντροφό της στό γραφείο τού Ιερού Ναού τού Αγίου Νικολάου Αργους. Τήν άκουσα γιά πολλή ώρα. Ήταν πύρ καί μανία εναντίον τού ιερέως, τόν οποίο παλαιότερα είχε πνευματικό. Προσπάθησε νά μέ πείσει ότι όσα τήν κατηγορούν είναι ψέματα. Θυμάμαι τά λόγια της: Εγώ μίλαγα στά παιδιά γιά τήν αγάπη, μόνο γιά τήν αγάπη.
Ομολογώ ότι ήλθα σέ δύσκολη θέση. Επειδή επέμεινε ότι δέν έκανε κάτι αντιχριστιανικό καί ότι είναι από μικρή στήν εκκλησία, τής είπα: Τότε είναι πολύ απλό. Κάντε μία δήλωση αυτά πού μού λέτε, καί όλα θά τελειώσουν. Καί από τήν πλευρά μου θά κάνω ό,τι καλύτερο νά ηρεμήσουν τά πνεύματα. Μού έκανε εντύπωση ότι απέφευγε νά μού πεί τό ναί. Άλλαξε κουβέντα. Κάπου εκεί έληξε η συνάντησή μας. Ομολογώ ότι τήν είδα μέ συμπάθεια καί θέλησα νά κάνω κάτι. Κατά πρώτον νά ακούσω τήν άλλη πλευρά. Μίλησα μέ τόν εφημέριο καί τούς γονείς τών παιδιών καί βέβαια κατάλαβα πολλά πράγματα, πού γιά εμένα έδειχναν ξεκάθαρα ότι οι γονείς καί τά παιδιά τους έλεγαν αλήθεια.
Λίγο καιρό μετά η εκπαιδευτικός ζήτησε νά μέ δεί γιά δεύτερη φορά. Ήλθαν καί πάλι στό γραφείο μου μέ τό σύντροφό της. Ήταν σέ πολύ άσχημη ψυχολογική κατάσταση καί όντες σέ διαθεσιμότητα, είχαν οικονομικό πρόβλημα. Τήν άκουσα πάνω από μία ώρα. Ξεσπούσε σέ κλάματα. Παρόλο πού γνώριζα πλέον τήν αλήθεια, δέν κρύβω ότι ένιωσα καί πάλι μιά συμπόνια μέσα μου. Ούτε τήν πρώτη, ούτε τή δεύτερη φορά τήν κατέκρινα, ούτε τής μίλησα άσχημα ή αρνητικά. Φεύγοντας άνοιξα τό πορτοφόλι μου. Είχα διακόσια Ευρώ καί τής τά έδωσα. Τό γράφω αυτό όχι γιατί θέλω νά αποσπάσω τόν έπαινο κανενός, αλλά γιά έναν μόνο λόγο. Στό δικαστήριο μέ κατέκρινε ότι τής φέρθηκα άσχημα καί μέ ψυχρότητα, ότι αδιαφόρησα καί όταν ο δικηγόρος τών γονέων τή ρώτησε γιά τά χρήματα, αρνήθηκε κατηγορηματικά.
Αυτά από πλευράς μου.
Έγινε τό πρώτο ποινικό δικαστήριο κι ενώ όλα τά στοιχεία κατά τήν κρίση μου ήταν εναντίον της, αθωώθηκε. Θά μπορούσε, ως κήρυκας τής αγάπης, όπως διατεινόταν, νά μείνει εκεί, νά συγχωρήσει καί όλα νά τελείωναν. Όχι βέβαια. Έκανε μαζί μέ τό διευθυντή τού σχολείου μήνυση καί αγωγή στόν ιερέα καί τούς γινείς γιά συκοφαντική δυσφήμιση, κ.ά. ζητώντας τήν καταδίκη τους σέ φυλάκιση καί αποζημίωση συνολικά περίπου 500.000 . Κι εδώ αρχίζει τό δράμα τών γονέων, πού θέλησαν νά κάνουν τό αυτονόητο: Νά προστατεύσουν τά παιδιά τους από τή διδασκαλία ιδεών εκτός τού εκπαιδευτικού προγράμματος καί σίγουρα αντίθετων μέ τά δικά τους πιστεύω γιά τή ζωή.
Έξι χρόνια τώρα σέρνονται στά δικαστήρια. Τό πρωτοβάθμιο ποινικό δικαστήριο επέβαλε εξοντωτικές ποινές: 5 καί πλέον χρόνια φυλάκισης γιά τόν καθένα μέ αναστολή. Η εν λόγω εκπαιδευτικός, όπως μού είπαν, κατενθουσιασμένη φώναζε στούς διαδρόμους τού δικαστηρίου: «Θρίαμβος! Αυτό είναι, θρίαμβος!».( Ερώτημα δικό μου: θρίαμβος τής αγάπης ή τής μνησικακίας; Εκτός άν η φιλοσοφία της γιά αγάπη, εννοεί τήν εκδίκηση) Από τότε ένδεκα οικογένειες έχουν αναστατωθεί, ζούν μέ τό άγχος καί τήν αγωνία, εξαντλήθηκαν οικονομικά κλπ κλπ. Τά επαναλαμβανόμενα δικαστήρια, παρατείνουν τήν αγωνία τών ανθρώπων.
Άν καί ήθελα νά καταθέσω στό δικαστήριο, μέ απέτρεψαν οι γονείς από σεβασμό στό πρόσωπό μου καί στό θεσμικό μου ρόλο. Τό σεβάστηκα. Όμως, θά τό επαναλάβω, δέν μού επιτρέπεται πλέον νά σιωπώ. Ως επίσκοπος δέν μού επιτρέπεται νά κάνω διαφορετικά. Θά είμαι μέ τό μέρος τών κατά τήν κρίση μου αδικουμένων. Μέ ό,τι αυτό συνεπάγεται. Δέ ζητούμε μία μεροληπτική στάση, αλλά τήν αμερόληπτη δικαιοσύνη. Οι υπόδικοι γονείς, αισθάνονται απροστάτευτοι, συνεχώς κατηγορούμενοι καί όπως μού λένε, νιώθουν μονίμως ένα αρνητικό κλίμα καί εχθρική αντιμετώπιση. Τό έγκλημά τους είναι ότι ζήτησαν από τήν πολιτεία μας, νά προστατεύσει τά παιδιά τους, καταθέτοντας τήν αλήθεια, όπως ειλικρινά τούς πιστεύω. Τό αυτονόητο γιά ένα γονέα. Καί λάθος νά έκαναν, καί παρεξήγηση νά ήταν, καί υπερβολική αντίδραση νά τήν χαρακτηρίσουμε, θά άξιζε άν όχι τόν έπαινό μας, τουλάχιστον τήν κατανόηση καί τή συμπάθειά μας. Δέν ξέρω τί θά αποφασίσει τό δικαστήριο, αλλά σέ μιά άδικη καί μεροληπτική απόφαση, ακόμη «καί οι λίθοι κεκράξονται».
Ο Αργολίδος Νεκτάριος
