Την Κυριακή της Ορθοδοξίας ο Μητροπολίτης Βεροίας, Ναούσης και Καμπανίας κ. Παντελεήμων λειτούργησε και κήρυξε το θείο λόγο στον Ιερό Ναό Αγίου Δημητρίου Ναούσης.
Στο τέλος της θείας Λειτουργίας τέλεσε την καθιερωμένη τελετή της Κυριακής της Ορθοδοξίας και αμέσως μετά Δοξολογία για την επέτειο της κηρύξεως της Επαναστάσεως (1822) μέσα στον ιερό Ναό του Αγίου Δημητρίου Ναούσης.
Η ομιλία του Σεβασμιωτάτου:
«Προς το πρωτότυπον φέρει, φησι Βασίλειος, τιμή η της εικόνος».
«Ημέρα χαρμόσυνος και ευφροσύνης ανάπλεως» η σημερινή ημέρα, πρώτη Κυριακή της Μεγάλης Τεσσαρακοστής, κατά την οποία η Εκκλησία μας πανηγυρικώς εορτάζει τον θρίαμβο της ορθοδόξου πιστεως επί της κακοδοξίας των βλασφήμων και αιρετικών· εορτάζει την αποκατάσταση των αγίων εικόνων και την αναγνώριση της αληθείας ότι η λατρευτική προσκυνησή τους δεν αναφέρεται στο υλικό τους στοιχείο αλλά εις το εικονιζόμενο ιερό προσωπο προς το οποίο διαβαίνει και η τιμή, όπως διδάσκει ο ουρανοφάντωρ Μέγας Βασίλειος.
Περισσότερο από ένα αιώνα ταλαιπωρήθηκε η βυζαντινή αυτοκρατορία σε μία εποχή εξαιρετικά κρίσιμη, γιατί κάποιοι αυτοκράτορες θέλησαν να επιβάλλουν τις απόψεις τους σε θέματα πίστεως, γιατί κάποιοι πίστευσαν ότι η ευλάβεια είναι ειδωλολατρεία και ότι σ᾽ αυτήν οφειλόταν τα προβληματα του κράτους, γιατί καποιοι νόμισαν ότι αυτοί έχουν ορθότερη άποψη από αυτήν που υπήρχε εδραιωμένη στη συνείδηση της Εκκλησίας, από εκείνα που διδαξαν οι θεοφόροι πατέρες.
Περισσότερο από ένα αιώνα κλυδωνίσθηκε η Εκκλησία του Χριστού, εκδιώχθησαν πατριάρχες, εξορίσθηκαν κληρικοί και λαικοί, υπέφεραν και υπέμειναν τιμωρίες και βασανιστήρια, αλλά στο τέλος η αλήθεια έλαμψε, και η Εκκλησία απέλαβε και πάλι τον «κόσμο» των ιερών της εικόνων και οι πιστοί τη δυνατότητα να εκφράζουν ελεύθερα τον σεβασμό τους προς τον Χριστό, την Παναγία και τους Αγίους μέσω των ιερων εικονων.
«Προς το πρωτότυπον φέρει, φησι Βασίλειος, τιμή η της εικόνος».
Και εάν, αδελφοί μου, μία χειροποίητη εικόνα, που είναι δημιούργημα ενός ανθρώπου, ενός αγιογραφου, είναι το μέσο διά του οποίου μπορούμε να αποδίδουμε τιμη στον Θεό, τιμή στην Παναγία και στους αγίους, και γι᾽ αυτό εχουμε χρέος να φερόμεθα με σεβασμο και ευλάβεια προς τις ιερές εικόνες, κατά μείζονα λόγο έχουμε χρέος να φερόμεθα με σεβασμό και να αποδίδουμε τιμή στην εικονα του Θεού που δημιούργησε Εκείνος, δηλαδή τον άνθρωπο.
Μας έπλασε, αδελφοί μου, ο Θεός κατ᾽ εικόνα του, και αυτό σημαίνει ότι ο καθένας από εμάς αποτελεί εικόνα του Θεού. Το πρόσωπό μας είναι ιερό, ως εικόνα του, και εξίσου ιερό είναι και το προσωπο του αδελφού μας, του συνανθρώπου μας, όποιος και αν ειναι αυτός. Είναι χρέος μας, λοιπόν, να αντιμετωπίζουμε με σεβασμό τον εαυτο μας, και την υλική δηλαδή και την πνευματική μας υπόσταση, αλλά και να αντιμετωπίζουμε με ίδιο σεβασμό και κάθε άνθρωπο.
Η απομάκρυνση του ανθρώπου από τον Θεό οδηγεί και στην αποιεροποίηση της εικόνος του, δηλαδή του ανθρωπίνου προσώπου. Και γι᾽ αυτό στις ημέρες μας γινόμαστε δυστυχώς μάρτυρες φαινομενων εξευτελισμού και κακοποιησεως του ανθρωπίνου προσώπου και της ανθρωπίνης προσωπικότητος και αξίας, μερικές φορές μάλιστα υπό το πρόσχημα της δήθεν φιλελευθεροποιήσεως και του δηθεν εκσυγχρονισμού της ανθρωπινης κοινωνίας.
Γινόμαστε μαρτυρες της κακοποιησεως της ανθρωπίνης υποστασεως όχι μόνο από άλλους αλλα συχνά και από τον ίδιο τον ανθρωπο, όταν ακολουθώντας ιδεολογικά ρεύματα ή ακόμη και τη μοδα δεν αποδίδει ο άνθρωπος τον απαιτούμενο σεβασμό στον ίδιο τον εαυτό του, επεμβαίνοντας με βάναυσο τρόπο στη ζωή του και στο σώμα του, και καταστρέφοντας τα.
Ορισμένοι νομίζουν ότι μπορεί να υπάρξει σεβασμός και τιμή στον άνθρωπο ανεξάρτητα από την πίστη του, ότι μπορεί να υπάρξει σεβασμός και τιμή στο ανθρώπινο πρόσωπο και μακριά από τον Θεό. Όσοι πιστεύουν κάτι τετοιο πλανώνται και αυταπατωνται. Τιμή στον άνθρωπο και σεβασμο στο ανθρώπινο πρόσωπο δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς πίστη στον Θεό που έπλασε τον άνθρωπο κατ᾽ εικόνα του και είναι αυτός που του έδωσε αξία και που τον τιμησε και τιμα. Μακριά από τον Θεό ο ανθρωπος χάνει την αξία του και παύει να ενδιαφέρεται για την αξία των συνανθρώπων του, αλλά και για τις αξίες της ανθρωπίνης ζωής.
Αν δεν πίστευαν στον Θεό, αν δεν τιμούσαν τον άνθρωπο και τις αξίες που αυτός εκπροσωπεί, δεν θα είχαν λόγο, αδελφοί μου, οι πατερες μας να ξεκινήσουν σαν σημερα τον αγώνα για την ελευθερία και την ανεξαρτησία.
Με πίστη στον Θεό, με πίστη στην αξία μιάς ζωής με ελευθερία, ζητησαν την ευλογία του Θεού, προκειμένου να πολεμήσουν για να ελευθερώσουν όχι μόνο τον εαυτό τους αλλά και την πατρίδα.
Τιμούμε την απόφασή τους, υποκλινόμεθα στο θάρρος και τη γενναιότητά τους, μνημονεύουμε τη θυσία τους και εμπνευόμεθα από το παράδειγμα της πίστεώς τους στον Θεό και του σεβασμού της ανθρωπίνης υπάρξεως που πηγάζει από την πίστη, γιατί μόνο ακολουθώντας τον δρόμο της πιστεως θα μπορέσουμε και εμείς να αξιοποιήσουμε τους αγώνες και τη θυσία τους για την ελευθερία και να αναδειχθούμε αντάξιοί τους.
){kind=link}