Ο Σεβασμιώτατος ετέλεσε τον αγιασμό για την έναρξη του κατηχητικού έργου στην αίθουσα της ΓΕΧΑ
Την Κυριακή 19-10-2014 ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Λαρίσης και Τυρνάβου κ. Ιγνάτιος ετέλεσε στην αίθουσα της ΓΕΧΑ τον αγιασμό επί τη ενάρξει του κατηχητικού έτους. Μετά τον αγιασμό απηύθυνε λόγο οικοδομής στο πολυπληθές ακροατήριο με θέμα «Μη ταρασσέσθω υμών η καρδία».
Μεταξύ άλλων τόνισε και τα εξής:
Ξεκινάμε πάντοτε τις συνάξεις μας με θάρρος και με χαρά και με προσευχή προς τον Κύριο να μας ενισχύει ώστε αυτό το έργο να αποδώσει τους καρπούς τους οποίους περιμένουμε.
Επέλεξα να αναφερθούμε σήμερα στην πνευματική δειλία.
Η δειλία είναι παρεπόμενο του φόβου και ο φόβος αποτέλεσμα της αμαρτίας. Η λέξη δειλία παράγεται από τη λέξη δέος που σημαίνει φόβος. Καί δειλός είναι ο πλήρης φόβου, ο άνανδρος.
Ο Θεός έπλασε τον άνθρωπο άφοβο. Μέσα στον Παράδεισο αισθανόταν ασφαλής και ειρήνευε και απολάμβανε την κοινωνία με τον Θεό. Η δειλία είναι πικρός καρπός και το αποτέλεσμα της πτώσεως. «Της φωνής σου ήκουσα και εφοβήθην» απαντά ο Αδάμ στην ερώτηση του Θεού «Αδάμ που ει;». Καί η Εύα «εν τω παραδείσω το δειλινόν κρότον τοις ωσίν ηχηθείσα τω φόβω εκρύβη».
Ο Κύριος μας θέλει τολμηρούς θαρραλέους και αφόβους. Ο Κύριος είναι η τελεία αγάπη η οποία «έξω βάλλει τον φόβον». Ο απόστολος Παύλος τονίζει: «ου γαρ ελάβετε πνεύμα δουλείας πάλιν εις φόβον αλλ’ ελάβετε πνεύμα υιοθεσίας εν ω κράζομεν αββά ο Πατήρ». Μόνοι μας δημιουργήσαμε τη δειλία.
Τα γνωρίσματα των Χριστιανών πρέπει να είναι η αφοβία, η παρρησία, ο ηρωισμός, η γενναιότης, η ανδρεία.
Το ευαγγέλιο δημιουργεί ήρωες, αφοβία, ανδρεία, γενναιότητα: «ου γαρ έδωκεν ο Θεός πνεύμα δειλίας αλλά δυνάμεως και αγάπης και σωφρονισμού». Παραδείγματα αφοβίας και θάρρους και ηρωισμού οι Απόστολοι, οι Μυροφόρες, ο ευσχήμων βουλευτής Ιωσήφ, η Σαμαρείτισσα, ο εκ γενετής τυφλός.
Ο άγιος Ιωάννης της Κλίμακος στο κεφάλαιο περί δειλίας λέει ότι η δειλία είναι νηπιακή συμπεριφορά μιάς ψυχής που εγήρασε στην κενοδοξία.
Εκείνος που έγινε δούλος του Κυρίου θα φοβηθεί μόνο τον δικό του Δεσπότη και εκείνος που δεν τον φοβείται, φοβείται πολλές φορές και τη σκιά του.
Οι χριστιανοί κατά τους Πατέρες αισθανόμαστε στη σχέση μας με τον Θεό δούλοι ή μισθωτοί ή υιοί και κληρονόμοι της Βασιλείας του Θεού.
Ο δούλος διακατέχεται από το φόβο του Θεού, ο μισθωτός περιμένει πληρωμή από τον Κύριο και ο υιός μόνο αγαπάει και θυσιάζεται για τον Κύριο. Σ’ αυτό το ύψος φτάνουμε με την αγάπη.
Όταν ο Κύριος στηλιτεύει τη δειλία στηλιτεύει την αμαρτία: «Τι δειλοί εστέ, πως ουκ έχετε πίστιν;». Στην αποκάλυψη (κεφ. 21,8) σε μια σειρά από φοβερά θανάσιμα αμαρτήματα τοποθετεί πρώτη τη δειλία. Στην άρνηση του Πέτρου κρύβεται ο πειρασμός της δειλίας που τον ζούμε όλοι μας πολλές φορές.
Ο Μέγας Βασίλειος ερμηνεύοντας το 13ο κεφ. του προφήτου Ησαίου που περιγράφει την ημέρα τη μεγάλη του Κυρίου λέει ότι οι άγγελοι δεν φοβούνται ούτε τα άλογα ζώα. «Η δειλία είναι πάθος του λογιστικού. «Ου δεί τον Χριστιανόν φοβείσθαι και αγωνιάν εν ταίς περιστάσεσι μετεωριζόμενον από της εν Θεώ πεποιθήσεως. Θαρρείν δε ως του Κυρίου παρόντος και τα κατ’ αυτόν οικονομούντος και του Αγίου Πνεύματος διδάσκοντος μέχρι και αποκρίσεως της εις τους υπεναντίους». (Ο Χριστιανός δεν πρέπει να φοβάται και να αγωνιά στις διάφορες περιστάσεις κλονισμένος από την πίστη του στον Θεό. Πρέπει να έχει θάρρος διότι ο Κύριος είναι πανταχού παρών και οικονομεί αυτά που τον απασχολούν και το Άγιο Πνεύμα διδάσκει ακόμα και τις απαντήσεις σ’ αυτούς που του εναντιώνονται) (Μέγας Βασίλειος). Γιατί ήταν θαρραλέοι οι μάρτυρες και μάλιστα τα μικρά παιδιά; Γιατί αισθάνονταν συνέχεια παρόντα τον Κύριο.
Το αντίδοτο του φόβου είναι η αγάπη. Να αγαπάμε τον Κύριο μέχρι να φύγει τελείως ο φόβος με όλα του τα παρεπόμενα.
Ο αγώνας των Χριστιανών διεξάγεται προ παντός με πνευματική ανδρεία.
Κατά τους πατέρες οι τέσσερες μεγάλες αρετές που χαρακτηρίζουν τον Χριστιανό είναι η φρόνησις, η σοφία, η δικαιοσύνη και η ανδρεία. Η ανδρεία κυβερνά τις σωματικές αισθήσεις για να μη μολύνεται από την αμαρτία η καρδιά του ανθρώπου που συνιστά τον εντός ημών άνθρωπο. Η ανδρεία αναγεννάται και επωάζεται στον νού του ανθρώπου. Όσο ο νούς του ανθρώπου είναι καθαρός και κάθε μέρα καθαίρεται τόσο περισσότερο τολμηρός είναι ο άνθρωπος. Καί βγαίνει στον κόσμο και το διαμηνύει με κάθε τρόπο ότι είναι Χριστιανός και το διαλαλεί και το χαίρεται και αποκτά μια τέτοια ευτολμία και παρρησία που την χαίρεται πρώτα η ψυχή του. «Ανδρεία ψυχή νούν αποθανόντα ανέστησε» (Ιωάννης Κλίμακος).
Καί οι πιο δύσκολοι και αμαρτωλοί άνθρωποι την ώρα της δικής τους δοκιμασίας εμπιστεύονται αυτόν τον άνθρωπο που έχει αποβάλει την δειλία από την ψυχή του.
Η ανδρεία είναι αναγκαία για την ομολογία της πίστης.
Ας ευχηθούμε με παρρησία και θάρρος να βαδίσουμε και φέτος αυτόν τον καλό και ευλογημένο δρόμο της ακροάσεως και της τηρήσεως του λόγου του Θεού.
){kind=link}