Ηχηρό μήνυμα Ιερώνυμου: Φαί­νε­ται σαν να ζούμε σε σκλα­βιά

Πολυποίκιλα ήταν τα μηνύματα που έστειλε ο Αρχιεπίσκοπος κατά τη χθεσινή εκδήλωση για την ανακήρυξη του σε επίτιμο Δημότη Σύρου. Τα λεγόμενά του βρίθουν νοημάτων προς την πολιτική ηγεσία, αλλά και προς τους εκκλησιαστικούς παράγοντες του τόπου.

Έκανε λόγο για “σκλαβιά”, ενώ αναφερόμενος στους εκκλησιαστικούς ταγούς ζήτησε να διδαχτούν από τις φωτισμένες μορφές του παρελθόντος. 
Συνάμα ζήτησε ενότητα και επισήμανε πως “Όποιος έχει τη δυ­ναμη να υπη­ρε­τη­σει τους αν­θρω­πους και δεν το πρατ­τει, ει­ναι σε αι­ρεση”. 
Είναι προφανές πως ο κ. Ιερώνυμος έχει ανεβάσει τους τόνους, όπως έκανε και πέρυσι πριν από τις γιορτές, με αποκορύφωμα το Χριστουγεννιάτικο μήνυμά του. Κατά συνέπεια περιμένουμε με ιδιαίτερο ενδιαφέρον τι θα αναφέρει στο φετινό….

Δείτε τι είπε χθες από το ρεπορτάζ για το Ραδιόφωνο της Εκκλησίας του Μάκη Αδαμόπουλου με
φωτογραφίες του Χρήστου Μπόνη: 
Στην εκδήλωση για την επέτειο 180 χρόνων από την ίδρυση του ιστορικού γυμνασίου της Σύρου παραβρέθηκε ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και πάσης Ελλάδος κ. Ιερώνυμος. Η εκδήλωση πραγματοποιήθηκε στον Ιερό Ναό Αγίου Νικολάου παρουσία του Μητροπολίτη Σύρου κ. Δωροθέου, του Επισκόπου Διαυλείας κ. Γαβριήλ, Αρχιγραμματέα της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδος, των τοπικών αρχών, της διευθύντριας και των καθηγητών του σχολείου, κληρικών και λαϊκών

Η εκδήλωση ξεκίνησε με ύμνους από χορωδίες του νησιού, ενώ ο Μητροπολίτης Σύρου στον χαιρετισμό του ευχαρίστησε τον Αρχιεπίσκοπο για την επίσκεψή του στο νησί και την συμμετοχή του στις εορταστικές εκδηλώσεις. Στη συνέχεια ο Δήμαρχος Ερμούπολης αναφέρθηκε στο πνευματικό, κοινωνικό και φιλανθρωπικό έργο του Αρχιεπισκόπου, ενώ εκπροσωπώντας το Διοικητικό Συμβούλιο της πόλης τον αναγόρευσε επίτιμο δημότη Σύρου και του απένειμε το χρυσό μετάλλιο της πόλης.

Ο Αρχιεπίσκοπος ευχαρίστησε τον Μητροπολίτη Σύρου για τη φιλοξενία και τον Δήμαρχο για την τιμητική διάκριση και δήλωσε συγκινημένος από την αγάπη και την συμμετοχή κλήρου και λαού στις εορταστικές εκδηλώσεις με αφορμή την εορτή του Αγίου Νικολάου, Πολιούχου του νησιού και την 180η επέτειο από την ίδρυση του γυμνασίου της Σύρου. Ένα ιστορικό σχολείο από το οποίο έχουν αποφοιτήσει επιφανείς Έλληνες.

Ο Αρχιεπίσκοπος στην ομιλία του με θέμα “Ο Νεόφυτος Βάμβας” ανέφερε πως ο Νεόφυτος Βάμβας “Υπήρ­ξε μία από τις πιο ση­μαν­τι­κες μορ­φες του Νε­ο­ελ­λη­νι­κού Δι­α­φω­τι­σμού: λο­γι­ος κλη­ρι­κος, αν­θρω­πος των γραμ­μα­των, δι­δα­σκα­λος του Γε­νους, πρω­το­πο­ρι­α­κος συγ­γρα­φε­ας, με­τα­φρα­στης των ιε­ρων βι­βλι­ων, πα­νε­πι­στη­μι­α­κος κα­θη­γη­της, θε­με­λι­ω­της της παι­δεί­ας”.

Μίλησε για τους επιφανείς Έλληνες που συγκαταλέγονται στους απόφοιτους του γυμνασίου μεταξύ των οποίων ήταν ο Ανδρέας Συγγρός και ο Ελευθέριος Βενιζέλος, ενώ αναφέρθηκε και στο ιστορικό κτήριο και τη συμβολή όλων των κατοίκων της Ερμούπολης για την ανέγερσή του σε μία εποχή με πολλές δυσκολίες.

“Βρι­σκο­μα­στε και ση­με­ρα σε μία δυ­σκο­λη πε­ρι­ο­δο, όπου κα­λού­μα­στε πρω­τι­στως να ει­μα­στε ενω­με­νοι, να κα­νου­με υπο­μο­νη, να αν­τλη­σου­με δυ­να­μη και να αγω­νι­στού­με από κοινού” τόνισε ο Αρχιεπίσκοπος και πρόσθεσε πως “οι πα­τε­ρες μας, οι προ­γο­νοί μας, αγράμ­μα­τοι και γραμ­μα­τι­σμε­νοι, πε­τυ­χαν να ελευ­θε­ρω­σουν την Ελ­λα­δα γι­α­τι κα­τα­λα­βαν με τη σοφία τους ότι ο αγώ­νας έχει δύο όψεις: τον αγώ­να για την ελευ­θε­ρία από τους ξε­νους ζυ­γούς, την ελευ­θε­ρία δη­λα­δη με όρους σω­μα­τι­κούς, εθνι­κούς, πο­λι­τι­κούς, αλλά και την ελευ­θε­ρία του πνεύ­μα­τος. Προ­κει­ται δη­λα­δη για έναν αγώ­να δι­πλο, κι εάν αυτό δεν το συ­νει­δη­το­ποι­η­σει κα­νείς και δεν αγω­νι­στεί και προς τις δύο αυ­τες κα­τευ­θυν­σεις, μα­ται­ο­πο­νεί”.

Μιλώντας για την εκπαίδευση και τα εφόδια που προσφέρει στον άνθρωπο, αλλά και για την απαραίτητη Σοφία του Θεού ώστε να δημιουργηθεί ο χαρισματικός άνθρωπος ο Αρχιεπίσκοπος υπογράμμισε: “Ση­με­ρα, ακρι­βως, βι­ω­νου­με το εξής πα­ρα­δο­ξο: ενώ αν­θεί η εκ­παί­δευ­ση εν αφθο­νία σε όλη την οι­κου­με­νη, υπάρ­χει απε­ρι­γρα­πτη ηθι­κη και πνευ­μα­τι­κη φτω­χεια, που μα­λι­στα οδη­γεί τους αν­θρω­πους σε εξα­θλι­ω­ση, χω­ρις να ανα­κου­φι­ζει την ψυχή τους. Ση­με­ρα, συμ­βαί­νει να έχου­με ανάγ­κη από φω­τι­σμε­νους δα­σκα­λους και παι­δεία πε­ρισ­σο­τε­ρο από ποτέ”.

Στη συνέχεια ο Αρχιεπίσκοπος αναφέρθηκε στη ζωή, στο έργο, στις πνευματικές αρετές και στα χαρίσματα του Νεόφυτου Βάμβα, που τα αξιοποίησε για το κοινό συμφέρον και καλό επισημαίνοντας πως “βλε­πουμε από όλα αυτά ότι ο Βαμ­βας δεν κρα­τησε για τον εαυτό του τις αρε­τες και τα πλού­σια χα­ρι­σματα με τα οποία τον προί­κισε ο Θεός. Τις γνω­σεις του, που απέ­κτησε και καλ­λι­ερ­γησε με πολ­λούς κο­πους και θυ­σίες, τις μετέδωσε στους αν­θρω­πους και στους μα­θη­τες του, και τις αξι­ο­ποί­ησε για το κοινό συμ­φε­ρον. Στην παι­δεία, στην πο­λι­τική, στην Εκ­κλη­σία και στην επι­στήμη, δεν ενερ­γούμε με­μο­νω­μένα και απο­σπα­σμα­τικά, ο κα­θε­νας για τον εαυτό του. Το λει­τούρ­γημά μας συ­νι­στα­ται στο να δι­νουμε συ­νει­δητά και κα­τα­νο­ητά στους αλ­λους την ευ­και­ρία να ωφε­λη­θούν και να αν­τι­λη­φθούν τα θε­ματα με τα οποία κα­τα­πι­α­νο­μα­στε. Δεν αρ­κεί να τα γνω­ρι­ζουν και να τα επε­ξερ­γα­ζον­ται μόνο ορι­σμε­νοι ει­δι­κοί. Όταν οι γνω­σεις πε­ρι­ο­ρι­ζον­ται σε ένα μι­κρο όμιλο αν­θρω­πων, νε­κρω­νε­ται η σο­φία του λαού και οδη­γού­μα­στε σε πνευ­μα­τική φτω­χεια. Ει­παμε και πριν ότι τα φώτα της γνω­σεως και τα αγαθά της παι­δείας από μόνα τους δεν αρ­κούν, αν δεν καλ­λι­ερ­γη­θούν σω­στα· χρει­α­ζε­ται να συ­ναν­τη­θούν και με τη σο­φία του Θεού. Μέσα από αυτή την εμ­πει­ρία, εκεί όπου αμ­φο­τερα συ­ναν­των­ται, εμ­φα­νι­ζε­ται το χα­ρι­σμα και δη­μι­ουρ­γεί­ται ο αλη­θινά χα­ρι­σμα­τι­κος αν­θρω­πος”.

Ο Αρχιεπίσκοπος υπογράμμισε πως το ίδιο ακριβώς διδασκόμαστε στη ζωή της Εκκλησίας “Η θεία λα­τρεία και η ιε­ρουρ­γία των μυ­στη­ρίων δεν δι­α­χω­ρι­ζον­ται από τη ζωή μας μέσα στον κο­σμο. Η Λει­τουρ­γία δεν στα­ματά μέσα στην Εκ­κλη­σία· επε­κτεί­νε­ται και εκτός αυ­της. Στην Θεία Ευ­χα­ρι­στία συμ­βαί­νει να συμ­με­τε­χουμε και να λαμ­βα­νουμε όλοι από κοι­νού, όπως στην πα­ρα­βολή των τα­λαν­των, όπου ο Κυ­ριος μας φα­νε­ρωσε ότι τα χα­ρι­σματα που έδωσε στον κα­θένα, τα έδωσε για να τα αυ­ξη­σουμε, χω­ρις όμως να τα κρα­τη­σουμε για τον εαυτό μας. Χρέος μας, συ­νε­πως, ει­ναι να καλ­λι­ερ­γη­σουμε τα χα­ρι­σματά μας με την προ­ο­πτική να κοι­νω­νη­θούν: αυτό ει­ναι το νο­ημα της Εκ­κλη­σίας και της ευ­χα­ρι­στι­α­κης συ­να­ξεως. Ο κα­θε­νας δι­α­θε­τει το δικό του ξε­χω­ρι­στο τα­λαντο, αλλά αν το κρα­τη­σει για δικό του μόνο όφε­λος, προς δική του ικα­νο­ποί­ηση, πε­φτει σε αι­ρεση. Όποιος έχει τη δυ­ναμη να υπη­ρε­τη­σει τους αν­θρω­πους, με οποι­ο­δη­ποτε μέσο, και δεν το πρατ­τει, ει­ναι σε αι­ρεση. Αυ­τος ει­ναι ο σκο­πος κι εκεί εγ­κει­ται η αξία και η ου­σία της δι­α­κο­νίας μας ως ιε­ρέων, επι­στη­μο­νων και δι­δα­σκα­λων. Κι εδώ, αυτή τη στι­γμη έχουμε συ­ναν­τη­θεί και σας δι­α­τυ­πώνω τις μακροσκελείς και ατε­λείς σκε­ψεις μου, αλλά το ζη­τημα δεν ει­ναι να μεί­νουμε εκεί, ει­ναι να δι­δα­χθούμε, να φω­τι­στούμε ο ένας από τον αλ­λον, να συμ­πλη­ρω­σουμε ο ένας τον αλ­λον και να προ­χω­ρη­σουμε σε κάτι από κοι­νού”.

Σε άλλο σημείο της ομιλίας του ο Αρχιεπίσκοπος τονίζει: “Φαί­νε­ται σαν να ζούμε σε σκλα­βιά, όπως και τότε, κι εκείνο που κρα­τι­ε­ται ανέ­παφο ει­ναι η αγάπη, η πι­στη μας και το δε­σιμο του ενός με τον άλλον. Αυ­τες οι αρ­χες και οι αξίες, όμως, δεν ει­ναι στα­τι­κες ούτε πω­λούν­ται και αγο­ρα­ζον­ται. Δεν μπο­ρεί να πάει κα­νείς κα­που και να πεί, θέλω δέκα κιλά αξίες και γνω­σεις και προ­τυπα. Αυτά κα­τα­κτων­ται με θυ­σίες και αγώνα προ­σω­πικό”.

Ολοκληρώνοντας την ομιλία του ο Αρχιεπίσκοπος έκανε λόγο για τη θέση της Εκκλησίας λέγοντας: “η Εκ­κλη­σία έχει τη δυ­ναμη να ανα­γεννά την ιστο­ρία και τους αν­θρω­πους, εάν εκ­φρα­ζε­ται μέσα από φω­τι­σμε­νες μορ­φες. Κι αν ει­ναι δυ­σκολο να στα­θούμε στο ύψος τους, ας στρα­φούμε του­λα­χι­στον με πνεύμα μα­θη­τείας προς αυ­τες”.

Μετά την ομιλία του για την προσφορά και το έργο του Νεόφυτου Βάμβα και με αφορμή την εκδημία του Νέλσον Μαντέλα ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και πάσης Ελλάδος κ. Ιερώνυμος δήλωσε πως σίγουρα ύστερα από χρόνια αρκετοί άνθρωποι θα τον μνημονεύουν και θα τον θυμούνται για την μεγάλη του προσφορά στον άνθρωπο απ’ όπου και αν αυτός προέρχεται.