ΛΙΒΑΔΕΙΑ: Με σεβασμό και βαθειά συγκίνηση τελέστηκε το Σάββατο 2 Αυγούστου 2025 στον Ιερό Μητροπολιτικό Ναό Λεβαδείας το Αρχιερατικό Συλλείτουργο και το Ιερό Μνημόσυνο για τη συμπλήρωση ενός έτους από την κοίμηση του μακαριστού Μητροπολίτου Βερατίου, Αυλώνος και Κανίνης κυρού Ιγνατίου.
Επιμέλεια – ΒΗΜΑ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ
Ήταν μια ημέρα περισυλλογής και προσευχής, κατά την οποία η Εκκλησία τίμησε την ευλογημένη παρουσία και την πνευματική παρακαταθήκη του εκλεκτού Ιεράρχη, που υπηρέτησε με αυταπάρνηση τόσο την Εκκλησία της Ελλάδος όσο και την Αυτοκέφαλη Ορθόδοξη Εκκλησία της Αλβανίας.
Στο Ιερό Συλλείτουργο προεξήρχε ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Φθιώτιδος κ. Συμεών, ο οποίος χοροστάτησε και στον Όρθρο, συλλειτουργούντος του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτη Θηβών και Λεβαδείας κ. Γεωργίου. Παρόντες ήταν επίσης ο Γενικός Αρχιερατικός Επίτροπος της Ι. Μητροπόλεως, Αρχιμ. Γεώργιος Θανάσου, ο Ηγούμενος της Ι. Μονής Οσίου Σεραφείμ Δομβούς Αρχιμ. Νεκτάριος Τσεκούρας, καθώς και Καθηγούμενοι Ιερών Μονών από διάφορες Μητροπόλεις της Εκκλησίας της Ελλάδος.
Το ιερό Βήμα λάμπρυναν με την παρουσία τους δεκάδες Κληρικοί, Εφημέριοι του Μητροπολιτικού Ναού, πνευματικά τέκνα του μακαριστού Ιγνατίου, ενώ τιμητική θέση είχε και ο Μακαριώτατος Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και πάσης Ελλάδος κ.κ. Ιερώνυμος, ο οποίος με την απλή αλλά βαθειά παρουσία του μετέδωσε αίσθηση θεσμικής ενότητας και συνέχειας.
Ο Λόγος του Μητροπολίτη Συμεών – «Διακονία, ομολογία, συγχώρηση»
Στην ομιλία του, ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Φθιώτιδος κ. Συμεών επικέντρωσε τον λόγο του στον Πρωτομάρτυρα και Αρχιδιάκονο Στέφανο, με αφορμή την ανακομιδή των ιερών του λειψάνων, και ανέλυσε τρία χαρακτηριστικά της αγιοσύνης: τη διακονία, την ομολογία της πίστεως και την ανεξικακία. Χαρακτήρισε τον αοίδιμο Ιεράρχη «άνθρωπο της θυσιαστικής προσφοράς», ο οποίος «ομολόγησε Χριστόν με τη ζωή του και με τη μαρτυρία του στον σκληρό αθεϊστικό καθεστώς της μετα-Χοτζικής Αλβανίας».
Με ιδιαίτερη συγκίνηση ανέφερε ότι «ο Μητροπολίτης Ιγνάτιος δεν ήταν απλώς λειτουργός – ήταν ένας φορέας ζωντανής Εκκλησίας, ένας Πνευματικός Πατέρας που κουβαλούσε στις πλάτες του την ιστορία μιας λαβωμένης αλλά αναστημένης Εκκλησίας».
Η Εκκλησία της Ελλάδος έκανε λόγο για «ευλαβή Ιεράρχη με ευρύ πνεύμα, βαθιά αίσθηση της αποστολής του και ακατάβλητο φρόνημα».
Μνήμη, ευχαριστία και πνευματική παρακαταθήκη
Μετά το Συλλείτουργο τελέστηκε το Ιερό Μνημόσυνο, προεξάρχοντος του Μητροπολίτη Συμεών και συλλειτουργούντος του Μητροπολίτη Θηβών. Ο τελευταίος στην προσλαλιά του, εμφανώς συγκινημένος, στάθηκε στην προσφορά του μακαριστού Ιεράρχη στην κατά Βοιωτίαν Εκκλησία και στην ανασύσταση των Ιερών Μονών Οσίου Λουκά και Οσίου Σεραφείμ, έργα που σφράγισαν τη ζωή και την πνευματική αναγέννηση της περιοχής.
Ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Γεώργιος ευχαρίστησε τον Αρχιεπίσκοπο Ιερώνυμο για την παρουσία του, υπενθυμίζοντας τους δεσμούς κοινής ιεραποστολικής πορείας που συνέδεαν τον Μακαριώτατο με τον κυρό Ιγνάτιο. Δεν παρέλειψε να ευχαριστήσει και τον Μητροπολίτη Φθιώτιδος για την αυθόρμητη και ουσιαστική συμμετοχή του.
Βίντεο-αφιέρωμα και τιμή στον πνευματικό πατέρα
Πριν την απόλυση, προβλήθηκε ένα συγκινητικό βίντεο-αφιέρωμα που ετοίμασαν τα πνευματικά τέκνα του μακαριστού Μητροπολίτη, το οποίο περιλάμβανε στιγμές από τη διακονία του στη Βοιωτία και στη Μητρόπολη Βερατίου. Η προβολή πραγματοποιήθηκε στην αίθουσα του Μητροπολιτικού Ναού, όπου παρατέθηκε και πρωινό προς όλους τους παρευρισκομένους.
Ο Μακαριώτατος στην ευχή του ανέφερε:
«Ο Κύριος να αναπαύει την ψυχή του Γέροντός μας και η ευχή του να μάς συνοδεύει σε κάθε μας διακονία».
Ποιος ήταν ο κυρός Ιγνάτιος
Ο αείμνηστος Μητροπολίτης Ιγνάτιος υπηρέτησε με ανιδιοτέλεια επί σειρά δεκαετιών την Εκκλησία, διακρινόμενος για τη σοβαρότητα, την παιδεία και τη σιωπηλή του δύναμη. Είχε καθοριστική συμβολή στην οργάνωση της Ορθόδοξης Εκκλησίας στην Αλβανία, υπό την πνευματική καθοδήγηση του Μακαριωτάτου Αναστασίου. Ο ρόλος του αναγνωρίστηκε και από διεθνείς Ορθόδοξους κύκλους, με αναφορά και στο επίσημο δελτίο της Αυτοκέφαλης Ορθόδοξης Εκκλησίας της Αλβανίας, η οποία εξήρε την “υποδειγματική εκκλησιαστική του συνέπεια και τη μετασυνοριακή του προσφορά”.
Η Λιβαδειά τον τίμησε όπως του άρμοζε – ως πνευματικό πατέρα, καθοδηγητή και ταπεινό εργάτη του Ευαγγελίου. Οι σπόροι που έσπειρε παραμένουν ζωντανοί.
