“Ας γρηγορήσουμε πάνω στις ευθύνες μας, επικαλούμενοι το έλεος του Θεού και τις πρεσβείες των Αγίων για τον καινούργιο χρόνο ” αναφέρει μεταξύ άλλων στο πρωτοχρονιάτικο μήνυμά του ο Μητροπολίτης Δράμας Παύλος.
Ολόκληρη η πρωτοχρονιάτικη εγκύκλιος έχει ως εξής:
Τέκνα εν Κυρίω αγαπητά.
«… μηκέτι υμάς περιπατείν καθώς και τα λοιπά έθνη περιπατεί εν ματαιότητι του νοός αυτών, εσκοτισμένοι τη διανοία, όντες απηλλοτριωμένοι της ζωής του Θεού διά την άγνοιαν την ούσαν εν αυτοίς διά την πώρωσιν της καρδίας αυτών …» (Εφεσίους 4, 17-18).
Η πρώτη του πολιτικού έτους είναι ένα μεταίχμιο ανάμεσα στο χθες που ζήσαμε και στο άγνωστο αύριο που έρχεται. Τα συναισθήματα της πρωτοχρονιάς στέκονται πάνω σε δύο αιχμές που μας πληγώνουν. Στην απογοήτευση για το ότι οι δώδεκα μήνες που πέρασαν μας πλήγωσαν ανεπανόρθωτα και στο φόβο για όσα πρόκειται να έλθουν.
«Αιώνας του φόβου» χαρακτηρίσθηκε ο αιώνας μας. Πολύμορφος φόβος διατρέχει τον πλανήτη μας. Φοβάται ο σύγχρονος άνθρωπος. Οι φόβοι αυτοί, δικαιολογημένοι ή αδικαιολόγητοι, υπερβολικοί ή όχι, δεν είναι ευκαταφρόνητοι. Επηρεάζουν και διαμορφώνουν τη ζωή μας, καθορίζουν τις ανθρώπινες σχέσεις, προκαλούν ψυχικά τραύματα.
Θάλασσα ταραγμένη η εποχή μας, με δυνατούς ανέμους και με πελώρια κύματα έτοιμα να μας πνίξουν. Παντού σκοτάδι. Αναστατωμένος ο κόσμος, αδικημένος, πληγωμένος, προδομένος, αγανακτισμένος. Η απογοήτευση χαραγμένη στα πρόσωπα των ανθρώπων.
Ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος, εξόριστος, γράφει στα πνευματικά του παιδιά τα εξής : « … Δεν απογοητεύομαι σκεπτόμενος τον κυβερνήτη αυτού του σύμπαντος, ο οποίος δεν κατανικά την τρικυμία με την τέχνη, αλλά διαλύει την ταραχή μ’ ενα νεύμα. Μην απελπίζεσθε, ένα είναι το φοβερό, ένας ο πειρασμός, η αμαρτία μονον. Όλα τα άλλα είναι μύθος. Όποια κι αν είναι αυτά, είναι πράγματι πρόσκαιρα και φθαρτά, συμβαίνουν στο φθαρτό σώμα και δεν παραβλάπτουν την ψυχή». (Προς Ολυμπιάδα επιστ. 7΄, ΕΠΕ 37, 366).
Η ημέρα αυτή μας καλεί να επαγρυπνήσουμε στα επερχόμενα. Να σταθούμε όρθιοι. Να κρατήσουμε μόνο ένα φόβο μέσα μας, το φόβο του Θεού. Το μεγαλύτερο εμπόδιο στην προσπάθεια αυτή είναι η σκληροκαρδία, που σημαίνει καρδιά άδεια από αγάπη στον Θεό, γεμάτη όμως φόβο για κάθετί που μπορεί να θλίψει το σώμα. Η σκληρόκαρδη ύπαρξη είναι σκοτωμένη, πωρωμένη ως προς την πνευματική ζωή λόγω της αποξένωσης από τον Ζώντα Θεό.
Αποξενωμένος ο άνθρωπος από τη ζωή του Θεού, μαραίνεται και πεθαίνει σαν ένα μέλος του σώματος που αποκόπτεται από αυτό. Έτσι είναι οι σύγχρονοι ειδωλολάτρες, οι άθεοι και οι κατ’ όνομα μόνον χριστιανοί.
Εμείς πρέπει πρωτίστως να ασφαλίσουμε την ψυχή μας ως τον πολυτιμότερο θησαυρό, τον οποίο αν χάσουμε μία φορά, τον χάσαμε για πάντα. Ο πιστός γνωρίζει ότι πίσω από τον χρόνο και πάνω από τον χρόνο αγρυπνεί ο άχρονος Θεός, «… ο καιρούς και χρόνους εν τη ιδία εξουσία θέμενος …» (Πραξ. 1,7).
Ο κόσμος, ως δημιούργημα του Θεού, έχει νόημα και σκοπό. Ποτέ ο Θεός δεν τον εγκαταλείπει. Πάντα στέλνει Αγίους που τον στηρίζουν. Ενισχύουν τους ανθρώπους και τους παρηγορούν. Γίνονται προφήτες που αντιστέκονται στο πνεύμα του κόσμου, της φθοράς και του μίσους. Μας καλούν σε πνευματική αφύπνιση, σε εγρήγορση, σε αντίσταση στο κακό. Ο Θεός εξαφανίζει τα σχέδια και τα έργα του διαβόλου και των εργατών του. «Μείζων εστί ο εν ημίν ή ο εν τω κόσμω». Γι’ αυτό, «εν τούτοις πάσιν υπερνικώμεν διά του αγαπήσαντος ημάς» (Ρωμ. 8, 37). Η πνευματική αντίσταση σκορπίζει τα νέφη και δίνει δύναμη και ελπίδα. Γιατί ο Χριστός ενίκησε το κακό και τον θάνατο. Καί η πίστη σ’ Αυτόν νικά τον κόσμο. «Αύτη εστίν η νίκη η νικήσασα τον κόσμον, η πίστις ημών» (Α΄ Ιωάν. 5, 4).
Έτσι για τον πιστό ο χρόνος γίνεται χρέος. Μας προσφέρεται για να τον μετατρέψουμε σε αξία άχρονη, αιώνια. Δεν έχει σχέση με το χρήμα, ούτε με όσα αυτό εξουσιάζει. Μας δίνεται από τον Θεό ως χρέος για να οδεύσουμε προς Εκείνον. Ο πιστός βλέπει το χρόνο όχι ως ένα απροσδιόριστο πράγμα παραδομένο στην ανθρώπινη αυθαιρεσία αλλ’ ως ένα χρηστικό εργαλείο στα χέρια του.
Πορευόμαστε λοιπόν προς ένα προορισμό με τη δυνατότητα εκλογής για την πορεία που θα ακολουθήσουμε. Εάν στην πορεία μας αυτή πάρουμε σοβαρά το λόγο της Καινής Διαθήκης που λέει: «… ο κόσμος παράγεται και η επιθυμία αυτού, ο δε ποιών το θέλημα του Θεού μένει εις τον αιώνα …» (Α΄ Ιωάν. 2,17), τότε ναί. Έχουμε πυξίδα για το ταξίδι μας και τον προορισμό μας.
Ο κόσμος και ο άνθρωπος κτίσθηκαν μέσα στο χρόνο, λειτουργούν μέσα στο χρόνο, αλλά με προορισμό υπέρχρονο. Ο άχρονος και αιώνιος Θεός είναι έξω από τους περιορισμούς του χωροχρόνου, όμως γεμίζει με την πανταχού παρουσία Του τη δημιουργία και το χρόνο. Ο Θεός μετατρέπει το χρόνο σε καιρό δηλαδή σε ευκαιρία σωτηρίας για τον άνθρωπο.
Έτσι μπορούμε όχι μόνο τη καθημερινότητά μας να καλυτερεύσουμε αλλά και να νοιώσουμε ότι το αιώνιο μέλλον μας κτίζεται με τα ψίχουλά της. Ακόμη και το ξεραμένο ξύλο όταν ποτιστεί με το ζωογόνο νερό του Χριστού, ζωντανεύει, πρασινίζει, όπως ο άνυδρος ειδωλολατρικός κόσμος που ανέζησε διά του Κυρίου Ιησού Χριστού, πόσο μάλλον αυτό μπορεί να γίνει με τους μετανοημένους χριστιανούς.
Γι’ αυτό ας δούμε τους εαυτούς μας. Ας αναρωτιόμαστε καθημερινά εάν είμαστε σκοτισμένοι, αν έχουμε αποξενωθεί από την κατά Θεόν ζωή, εξαιτίας της ματαιοδοξίας μας. Ο χρόνος μας κάποια στιγμή θα τελειώσει. Γι’ αυτό η στάση μας απέναντι στο χρόνο πρέπει να εκδηλώνεται ως προσευχή και ως ευχαριστία. «… Αδιαλείπτως προσεύχεσθε εν παντί ευχαριστείτε …» (Α΄ Θεσ. 5, 17).
Αγαπητοί μου ας γρηγορήσουμε πάνω στις ευθύνες μας, επικαλούμενοι το έλεος του Θεού και τις πρεσβείες των Αγίων για τον καινούργιο χρόνο. ΑΜΗΝ.
Διάπυρος ευχέτης πάντων υμών προς Κύριον.
Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ
† Ο ΔΡΑΜΑΣ ΠΑΥΛΟΣ
