Κονάνος: Στηλιτεύει “μια εκπληκτικά επιφανειακή στάση απέναντι στον Χριστιανισμό μεταξύ των περισσότερων ανθρώπων που γεμίζουν τις εκκλησίες μας”.
Ογνωστός στους ρωσικούς εκκλησιαστικούς κύκλους, πολυγραφότατος, ηγούμενος Νεκτάριος (Morozov) αναφέρθηκε σχετικά με την παραίτηση Κονάνου στηρίζοντάς τον εν πολλοίς.
“Η ανακοίνωση της αποποίησης της ιεροσύνης και του μοναχισμού από τον Αρχιμανδρίτη Αντρέι, τον πιο λαμπρό Ορθόδοξο δημοσιογράφο, συγγραφέα και ιεροκήρυκα της εποχής μας, χωρίς υπερβολή, συγκλόνισε πολλούς. Δεν ξέρω ορισμένους λόγους και περιστάσεις που τον οδήγησαν σε αυτήν την απόφαση. Δεν ξέρω την εσωτερική του ζωή, τις θλίψεις του, την κακοποίηση και τους πειρασμούς του. Και επομένως δεν τολμώ να μιλήσω για τον ίδιο τον Πατέρα Αντρέι και ακόμα περισσότερο να τον κρίνω κάπως. Γιατί καταλαβαίνω απόλυτα καλά: σήμερα κρίνεις κάποιον για ενέργειες που σου φαίνονται απαράδεκτες, και αύριο σε κρίνει κάποιος για το ίδιο πράγμα – κάτι που απολύτως δεν περιμένεις. Αυτός είναι ένας από τους νόμους της πνευματικής ζωής, και όσοι την παραμελούν πολύ γρήγορα πείθονται για την πραγματικότητά της” αναφέρει.
Σύμφωνα με τον Ρώσο ηγούμενο η σύγχρονη εκκλησιαστική ζωή είναι σχεδόν εντελώς συνυφασμένη με ελλείψεις, προβλήματα, κάθε είδους λάθη και παραισθήσεις. Ο ίδιος στηλιτεύει “μια εκπληκτικά επιφανειακή στάση απέναντι στον Χριστιανισμό μεταξύ των περισσότερων ανθρώπων που γεμίζουν τις εκκλησίες μας”.
Υπάρχουν πάρα λίγοι από αυτούς για τους οποίους η πίστη στον Χριστό είναι στην πραγματικότητα αυτή η ανεκτίμητη χάντρα, ένας θησαυρός, για το οποίο είναι έτοιμοι να εγκαταλείψουν τα πάντα αν είναι απαραίτητο, εκείνοι για τους οποίους η ζωή χωρίς Χριστό είναι τόσο στερημένη από κάθε νόημα και περιεχόμενο που δεν παρουσιάζεται μόνο ως αδιανόητο χωρίς πίστη, αλλά γίνεται πραγματικά αδύνατο.
Και λόγω αυτής της επιφανειακότητας, συμβαίνει ένα πραγματικά τρομερό πράγμα: αυτό που είναι εγγενώς αμετάβλητο αρχίζει να φαίνεται σαν αφαίρεση, κάτι που δεν είναι γεμάτο με συγκεκριμένο νόημα και περιεχόμενο, το οποίο μπορεί να μετατραπεί, να περικοπεί, να ακυρωθεί. Απλά ξεχνάμε. Και αυτό δεν αφορά μόνο ορισμένες ατομικές πτυχές της χριστιανικής ζωής, αλλά και την Εκκλησία στο σύνολό της, και την πίστη ως έχει στην τελική ανάλυση. Και σε αυτήν την περίπτωση … Σε αυτήν την περίπτωση, μιλάμε για μοναχισμό και ιεροσύνηαναφέρει και επισημαίνει διάφορα παραδείγματα κάποιων που εγκατέλειψαν τους όρκους τους από εξάντληση, κόπωση, απογοήτευση, ψεύτικα κίνητρα χειροτονίας, απώλεια της πίστης κλπ.
“Αλλά η κατάσταση με τον π. Αντρέι είναι εντελώς διαφορετική. Μιλάει πολύ πειστικά στην ομιλία του για την απόφασή του όχι ως λάθος, τραγωδία ή προδοσία. (…) Εάν αφιερώσουμε χρόνο για να διαβάσουμε τα σχόλια, από τα οποία υπάρχουν πάρα πολλά κάτω από το κείμενο του πατέρα Andrey στο Facebook, θα δούμε ότι η πλειοψηφία των συνδρομητών όχι μόνο εγκρίνει την παραίτηση του από την αξιοπρέπεια και το μοναχισμό, αλλά και τον θαυμάζει” λέει.
Κατόπιν λέει πως έχουμε φτάσει στο σημείο “το προφανές να μην είναι προφανές και το αδιαμφισβήτητο να είναι αμφιλεγόμενο”
“Όταν ένα άτομο παίρνει μοναστικούς όρκους, δεν τους φέρνει στους ανθρώπους, είναι μια διαθήκη μεταξύ αυτού και του Χριστού. Μια υπόσχεση πίστης σε Αυτόν. Όπως και ο γάμος, η υιοθέτηση του μοναχισμού απαιτεί, ιδανικά, πλήρη επίγνωση, σαφήνεια της επιλογής που γίνεται. Αυτή είναι μια λέξη που δίνεται μια για πάντα. Εάν στο γάμο ένα άτομο έχει βιώσει απογοήτευση, συνειδητοποιήσει ότι αυτός και η σύζυγός του είναι ξένοι, είναι πάντα οδυνηρό, αλλά γνωρίζουμε πολλές περιπτώσεις όταν, παρά το λάθος που έγινε και τη διάλυση των οικογενειακών δεσμών, ένα άτομο βρήκε ακόμα ευτυχία σε μια νέα ένωση. Αλλά αυτός που παραιτείται από τον μοναχισμό και είναι απογοητευμένος, με ποιον χωρίζει, από ποιον φεύγει; Από αυτόν στον οποίο παρέδωσε τον εαυτό του, με τον οποίο ενώθηκε σε αυτό το εκπληκτικό “όγδοο μυστήριο”. Αυτή η αμαρτία, αυτή η αδυναμία συγχωρείται; Νομίζω ότι δεν είναι για εμάς, τους ανθρώπους να το κρίνουμε, γιατί ένα άτομο δεν χρειάζεται τη συγχώρεση μας: η συγχώρεση χορηγείται μόνο από τον Κύριο, του οποίου το έλεος είναι ανυπολόγιστο”
“Πριν από λίγο καιρό, σχεδόν ολόκληρο το “Ορθόδοξο Facebook” ήταν απασχολημένο με τη συζήτηση αν ένας πιστός και ένας ευσεβής άνθρωπος είχαν το δικαίωμα να αφήσουν τη γυναίκα τους με πέντε παιδιά και να πάνε σε μια άλλη γυναίκα, φροντίζοντας παράλληλα την πρώτη οικογένεια ανεπίσημα και ακόμη και ανιδιοτελώς. Και οι περισσότερες από τις απαντήσεις στην κατάσταση ήταν εξοργισμένες.
Στην παρούσα υπόθεση, η διατύπωση του ερωτήματος είναι διαφορετική: μπορεί ένας μοναχός και ένας ποιμένας να αφήσει την παρουσία του μπροστά στον εορτασμό της Ευχαριστίας και του μοναχισμού και να το δουν ως ένα είδος κίνησης προς τα εμπρός; Όλα φαίνονται προφανή. Αλλά η αγανάκτηση δεν είναι.”
Καταλήγει δε λέγοντας: “Και, φυσικά, μπορεί, ο πατέρας Ανδρέας ναι επέφερε ένα χτύπημα στην Εκκλησία με την αναχώρησή του και την αιτιολόγηση αυτής της αναχώρησης, ένα χτύπημα που βρίσκεται μεταξύ άλλων παρόμοιων, ούτε το πρώτο ούτε το τελευταίο, αλλά ιδιαίτερα δυνατό. Και θέλω να μείνω σιωπηλός – γιατί πονάει και είναι πραγματικά τρομακτικό. Αλλά είμαι σίγουροςπως αυτό δεν είναι «το τέλος ενός μονοπατιού» και όχι «η αρχή ενός άλλου». Όχι “η ευκαιρία να συνεχίσουμε το ίδιο έργο, αλλά με μεγαλύτερη ειλικρίνεια”
