Προστατεύεται εις την Ελλάδα η θρησκευτική ελευθερία ή όχι;

Τού κ. Αναστασίου Ν. Μαρίνου, , Δρος Ν, Αντιπροέδρου ΣτΕ, ε.τ

Από την εφημερίδα «ΕΣΤΙΑ» της 6ης Φεβρουαρίου αναδημοσιεύομεν το πολύ ενδιαφέρον άρθρον του κ. Αναστασίου Ν. Μαρίνου, Δρος Ν, Αντιπροέδρου του Συμβουλίου της Επικρατείας (ΣτΕ) επί τιμή (ε.τ.), το οποίον διαπραγματεύεται το ζήτημα της καταργήσεως του θρησκευτικού όρκου, (θέμα το οποίον τίθεται υπό χριστιανομάχων-Εκκλησιομάχων) ως και της απομακρύνσεως των θρησκευτικών συμβόλων από τα δημόσια κτήρια (δικαστήρια, σχολεία κ.λπ), το οποίον ετέθη υπό Μη Κυβερνητικής Οργανώσεως.
Υπό τον τίτλον: «Προστατεύεται στην Ελλάδα η θρησκευτική ελευθερία ή όχι;» γράφει τα ακόλουθα: «Το Ευρωπαικό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του Συμβουλίου της Ευρώπης εκλήθη να αποφανθή επί ενός λίαν σοβαρού ζητήματος, τουτέστιν επί του ζητήματος εάν ο θρησκευτικός όρκος, τον οποίον καλείται να δώση ο καλούμενος ως μάρτυς ενώπιον των ελληνικών δικαστηρίων προσβάλλει το δικαίωμα του επί του απαραβίαστου της θρησκευτικής του συνειδήσεως και ειδικώτερον, όταν ο καλούμενος να ορκισθή θεωρεί ότι διά του θρησκευτικού όρκου προσβάλλεται η θρησκευτική του συνείδησις, επειδή αυτός είναι άθεος και δεν πιστεύει εις τον θρησκευτικόν όρκον.

Το ζήτημα τούτο έφερε διά προσφυγής ενώπιον του Ευρωπαικού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιαωμάτων (ΕΔΑΔ) η μη Κυβερνητική Οργάνωσις Ελληνικόν Παρατηρητήριον των Συμφωνιών του Ελσίνκι (ΕΠΣΕ), του οποίου προίσταται ο κ. Παναγιώτης Δημητράς. Δεν είναι η πρώτη φορά, που ανακινείται το ζήτημα αυτό, παλαιότερα δε, είχε τεθεί και από τον τότε Υπουργό Δικαιοσύνης κ. Καστανίδη, αλλά δεν είχαν τολμήσει να φέρουν την υπόθεση στο ΕΔΑΔ. Το αποτολμούν τώρα. Περί του θέματος αυτού είχε δημοσιευθεί σχετικό κείμενό μου στην «Εστία» της 29.1.2010.
Πέραν όμως του ζητήματος του θρησκευτικού όρκου ενώπιον του ΕΔΑΔ τίθεται με την αυτήν ως άνω προσφυγήν και το ζήτημα της θρησκευτικής συνειδήσεως των μαθητών λόγω της υπάρξεως στις σχολικές αίθουσες διδασκαλίας εικόνων και θρησκευτικών συμβόλων.
Καί το ζήτημα αυτό είχε τεθεί και παλαιότερον, είχε δε δημοσιευθεί διά της εφημερίδος «Εστία» (29.1. 2010) σχετικό κείμενό μου.

Εν όψει όμως της ως άνω προσφυγής εις το ΕΔΑΔ έκρινα σκόπιμο να δημοσιεύσω μερικές σύντομες σκέψεις μου διά της φιλόξενης αυτής εφημερίδος και τούτο για να ενημερωθή ο απλός αναγνώστης, ο οποίος διαβάζοντας στον Τύπο ότι με πρωτοβουλίες ελληνικών οργανώσεων καλείται το ΕΔΑΔ να καταδικάση την Χώραν μας διά παραβίασιν ατομικών δικαιωμάτων, αναρωτιέται κατά πόσον είναι βάσιμος η ως άνω προσφυγή και γιατί οι ελληνικές Κυβερνήσεις ανέχονται τέτοιου είδους προσβολές των ατομικών δικαιωμάτων και ειδικώτερον της θρησκευτικής ελευθερίας.

Όσον αφορά τον θρησκευτικόν όρκον, θα πρέπει να καταστήσω γνωστόν ότι το Συμβούλιο της Επικρατείας, (ΣτΕ) με την υπ. αριθμ. 2601/1998 απόφασή του, έκρινε ομοφώνως ότι ο θρησκευτικός όρκος δεν θίγει την θρησκευτικήν συνείδηση του ορκιζόμενου, διότι αυτός έχει την δυνατότητα, εάν δεν είναι θρησκευόμενος, να δήλωση ότι επιθυμεί να δώση, αντί θρησκευτικού όρκου, ισότιμη προς αυτόν διαβεβαίωση επικαλούμενος την τιμή και την συνείδησή του.

Όσον αφορά την ύπαρξη θρησκευτικών συμβόλων στις αίθουσες διδασκαλίας των σχολείων (εικόνες, Εσταυρωμένους κ.λπ.), πρέπει να καταστήσω γνωστόν ότι υπό της Ολομελείας του ΕΔΑΔ εκρίθη με την από 18.3.2011 απόφασή της (υπόθεσις LAUTSI κ.λπ.) ότι δεν θίγεται διά των θρησκευτικών συμβόλων η θρησκευτική συνείδηση των μαθητών, ανατραπείσης πλήρως της αντιθέτου και από 3.11.2009 αποφάσεως του II Τμήματος αυτού.

Εν όψει των ως άνω δεδομένων, τα οποία δεν αγνοούν ασφαλώς οι διοικούντες το ΕΠΣΕ, είναι απορίας άξιον πως πρσσφεύγουν στο ΕΔΑΔ ισχυριζόμενοι τα αντίθετα, εκθέτοντας κατ᾽αυτόν τον τρόπο, αδίκως την Ελλάδα και μάλιστα σε αυτή την κρίσιμη περίοδο, την οποία διέρχεται; Τόσο πολύ βαθύ είναι το μένος τους κατά της θρησκείας;
Ας περιμένουμε να δούμε τι θα αποφασίσει το Ευρωπαικό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων».