Πατρών Χρυσόστομος: Με την συμπλήρωση 183 ετών από την κοίμηση του Θεοδώρου Κολοκοτρώνη, τελέσθηκε στην Μητρόπολη Πατρών, σε συνεργασία της τοπικής Εκκλησίας και του Συλλόγου των εν Πάτραις Αρκάδων, ιερό Μνημόσυνο υπέρ μακαρίας μνήμης και αιωνίου αναπαύσεως του.
Την Θείας Λειτουργίας η οποία τελέσθηκε την Κυριακή 8 Φεβρουαρίου στον Ιερό Ναό Αγίου Χαραλάμπους Τσουκαλεΐκων και του Ιερού Μνημοσύνου, προέστη ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Πατρών κ. Χρυσόστομος, ο οποίος με λόγο μεστό νοημάτων, αναφέρθηκε στην μεγάλη προσωπικότητα του μακαρίου και αοιδίμου Αρχιστρατήγου, ο οποίος οδήγησε την Ελλάδα μέσα από αγώνες ενδόξους στην Ελευθερία.
Ο Μητροπολίτης, αναφέρθηκε στην ευλάβεια του Κολοκοτρώνη, στην πίστη του στο Θεό και στην μεγάλη φιλοπατρία του. Μίλησε για δοξασμένες στιγμές που ο Ήρωας ξεπέρασε τα πεπερασμένα όρια και πολέμησε, όχι μόνο με τα όπλα, αλλά κυρίως με την ψυχή, έχοντας βεβαιότητα ότι τον σκέπαζε η χάρις του Θεού και η προστασία της Παναγίας από το Χρυσοβίτσι, την Επάνω Χρέπα, το Βαλτέτσι.
Εφόδιό του η λειτουργική ζωή, η νηστεία και η προσευχή, η Θεία Κοινωνία πριν από τις μάχες, ως συνέβη ανήμερα του Σταυρού το 1821, στην Παναγία της Επάνω Χρέπας.
Ξεπέρασε τα πεζά ανθρώπινα μέτρα, παρ΄ότι αγράμματος και συγχωρούσε τους εχθρούς του, ακόμη και τον φονιά του παιδιού του, δίνοντας μάθημα διαχρονικό, ότι μόνο ενωμένοι οι Έλληνες μεγαλουργούν. Σε αντίθετη περίπτωση οδηγούνται στην καταστροφή.
Ο Κολοκοτρώνης, συνέχισε ο Μητροπολίτης, μας εμπνέει, μας καθοδηγεί, αλλά και μας ελέγχει.
Επίσης ανέγνωσε αποσπάσματα από βιβλίο, τυπωμένο εν Αθήναις, το 1843, επιγραφόμενο: «Τα κατά την Κηδείαν του Μακαρίτου Θεοδώρου Κολοκοτρώνου…»
Σ΄ αυτό περιγράφονται τα της τελευτής τούΑρχιστρατήγου, της ετοιμασίας του στο νεκρικόκρεββάτι, τα της νεκρικής πομπής, τα της Κηδείας, οιομιλίες οι επικήδειες και τα της ταφής του στο Α’ Κοιμητήριο Αθηνών.
Ιδιαιτέρα εντύπωση προκάλεσε, απόσπασμα από τον Επιτάφιο λόγο εκφωνηθέντα υπό Παναγιώτου Σούτσου, έχον ως εξής: «Κατά τα τελευταία μάλιστα έτη της ζωής του υπήρξε απλούς, αθώος και ήπιος ως βρέφος. Ίστατο δε ως ξένος παρεπίδημος εν μέσων ημών διαπληκτιζομένων, και το μεν σώμα του ήτο ενημίν, το δε πνεύμα του συνωμίλει μετά των οσίωνπνευμάτων των εν παραδείσω περι ιπταμένων μετά των αγίων μαρτύρων της Ελληνικής Επαναστάσεως, και ηκούετο ο ψιθυρισμός των λογίων αυτού και περιπατούντος και ισταμένου, και κοιμωμένου και γρηγορούντος.
Ετελεύτησε δε μετά την γέννησιν του Ελληνικούέθνους, ετελεύτησε σήμερον, ότε το βρέφος αυξάνει και κραταιούται πνεύματι, πληρούμενον σοφίας.
«Και ιδού ην άνθρωπος εν Ιερουσαλήμ, ώ όνομαΣυμεών, και ο άνθρωπος ούτος ευλαβής καίπροσδεχόμενος παράκλησιν του Ισραήλ, και ην αυτώκεχριματισμένον μη ιδείν θάνατον πρίν η ίδη τόνΧριστόν Κυρίου… και ήλθεν εις το ιερόν και εν τώεισαγαγείν τους γονείς το παιδίον Ιησούν… και αυτόςεδέξατο αυτό εις τας αγκάλας αυτού και ευλόγησε τόνΘεόν και είπε. Νύν απολύεις τον δούλον σου Δέσποτα κατά το ρήμα σου εν ειρήνη, ότι είδον οι οφθαλμοί μου το σωτήριόν σου, ο ητοίμασας κατά πρόσωπον πάντων των λαών, φως εις αποκάλυψιν εθνών και δόξαν λαούσου Ισραήλ».
«Και ιδού ην άνθρωπος εν Αθήναις ώ όνομαΘεόδωρος Κολοκοτρώνης, και ο άνθρωπος ούτοςπροσεδέχετο ανέκαθεν την ανάστασιν του ΕλληνικούΈθνους, και προώριστο εις αυτόν μη ιδείν τον θάνατον, πρίν η ίδη το εκλεκτόν Έθνος του Κυρίου ειςτόν χορόν των εθνών. Καί, ότε οι Βασιλείς της γήςσυνήγαγον το παιδίον την Ελλάδα, αυτός εδέχθη αυτόεις τας αγκάλας αυτού, και ηυλόγησε τον Θεόν και είπε. Νύν απολύεις τον δούλον σου Δέσποτα κατά το ρήμασου εν ειρήνη, ότι είδον οι οφθαλμοί μου το σωτήριόνσου, ο ητοίμασας κατά πρόσωπον πάντων των λαών, φως εις αποκάλυψιν εθνών, και δόξαν ορθοδόξουΕλληνικής φυλής».
Κατέληξε δε ο Σεβασμιώτατος με τον προσευχητικό επίλογο για την ανάπαυση της ψυχής του Θεοδώρου Κολοκοτρώνη, από τον επικήδειο λόγο του μεγάλου Εκκλησιαστικού ρήτορος Κωνσταντίνου Οικονόμου, του εξ Οικονόμων, έχοντα ως ακολούθως:
«Και δεύτε και συνάψωμεν τας εγκαρδίους ημώνδεήσεις, ευχόμενοι προς τον Θεόν του ελέους υπέραυτού. Ώ Θεέ των πνευμάτων και πάσης σαρκός, ώ γένους θνητού τε και αθανάτου και πάσης αοράτου καίορατής φύσεως δημιουργέ, ήλιε δόξης αϊδίου, αέναεπηγή της αθανασίας, επάκουσον ημών δεομένων σου, και ανάπαυσον την ψυχήν του δούλου σου Θεοδώρου,εν τόπω φωτεινώ, εν χώρα ζώντων, εν ταις σκηναίςτών δικαίων, παριδών τας αμαρτίας αυτού. Πολλάεκοπίασεν υπέρ της αγίας σου πίστεως, πολλά τήνΕκκλησίαν ηγάπησε,»..
