Πασχαλινό μήνυμα Ρεθύμνης Ευγένιου: Ο Χρι­στος α­να­στη­θη­κε γι­α να α­να­σταί­νε­ται κα­θη­με­ρι­νά ο άν­θρω­πος

“O δρόμος της ζώης μας δεν μπο­ρεί να ει­ναι αλ­λος α­πο τον δρο­μο της θυ­σι­ας του ε­αυ­του μας και των ι­δι­ο­τε­λει­ων του, της φι­λαυ­τι­ας και των ε­γω­ι­στι­κων ε­πι­δι­ω­ξε­ων του γι­α χα­ρη του πλη­σι­ον, ο ο­ποί­ος δεν ει­ναι ε­χθρός, ξε­νος ή αν­τι­πα­λος αλ­λα α­δελ­φος και παι­δι α­γα­πη­με­νο του ι­διου Θε­ου Πα­τε­ρα“.

Η πασχαλινή εγκύκλιος του Μητροπολίτου Ρεθύμνης κ. Ευγενίου είναι πλήρης νοημάτων και αν μη τι άλλο στέλνει και μηνύματα κόντρα στη μιασαλλοδοξία και το ρατσισμό. 

Ολόκληρη η εγκύκλιος έχει ως εξής:
Προς
Τον Ι­ε­ρο Κλη­ρο, τις Μο­να­στι­κες Α­δελ­φο­τη­τες και τον ευ­σε­βη λα­ο
της Ι­ε­ρας Μη­τρο­πο­λε­ως Ρε­θυ­μνης και Αυ­λο­πο­τα­μου.

Α­γα­πη­τα και πο­λυ­φι­λη­τα παι­διά μου,

Χρι­στος Α­νε­στη! Με την δι­α­πι­στω­ση αυ­τη δι­α­σαλ­πι­ζει η Α­γι­α  μας Εκ­κλη­σι­α την λαμ­προ­φο­ρο η­με­ρα της Α­να­στα­σε­ως το ελ­πι­δο­φο­ρο Ευ­αγ­γε­λιο της νι­κης του Χρι­στού κα­τα του θα­να­του και κα­λεί τα με­λη Της, ο­λους ε­μας που συ­να­πο­τε­λού­με το Σω­μα Της, να βι­ω­σο­με ευ­χα­ρι­στια­κα την «θεί­αν ευ­φρο­συ­νην εν τη ευ­ση­μω η­με­ρα της ε­γερ­σε­ως».

Χρι­στος Α­νε­στη! μας λε­γει η Μη­τε­ρα μας Εκ­κλη­σι­α και μας προ­τρε­πει να προ­σεγ­γι­σο­με στο με­γα θαύ­μα της πι­στε­ως μας, να γι­νο­με μαρ­τυ­ρες του κε­νού μνη­μεί­ου και ε­πει­τα κη­ρυ­κες και ευ­αγ­γε­λι­στες της Α­να­στα­σε­ως του Σω­τη­ρος μας Ι­η­σού Χρι­στού σε ε­να κο­σμο που ση­με­ρα, πε­ρισ­σο­τε­ρο ι­σως α­πο πο­τε αλ­λο­τε, το ε­χει α­ναγ­κη.

Χρι­στος Α­νε­στη! λοι­πον. Ο Χρι­στος που α­δεια­σε τον ε­αυ­το Του με α­κρα τα­πεί­νω­ση και ε­λα­βε μορ­φη αν­θρω­που, ο­πως την δι­κη μας, και, με την ευ­δο­κι­α του Θε­ου Πα­τε­ρα και την συ­νερ­γι­α του Α­γι­ου Πνεύ­μα­τος, κυ­ο­φο­ρη­θη­κε α­πο την Παρ­θε­νο Μα­ρι­α.

Χρι­στος Α­νε­στη! Ε­κεί­νος που ε­ναν­θρω­πη­σε α­λη­θι­να και ε­γι­νε κα­τα παν­τα ο­μοι­ος με ε­μας τους αν­θρω­πους, ε­κτος α­πο την α­μαρ­τι­α. Τε­λει­ος Θε­ος και τε­λει­ος αν­θρω­πος.  «Θε­ος α­λη­θι­νος εκ Θε­ου α­λη­θι­νού», που ε­νω­σε α­συγ­χυ­τα τις δυ­ο φυ­σεις Του, την θε­ι­κη και την αν­θρω­πι­νη, κα­θως και τις δυ­ο θε­λη­σεις και τις δυ­ο ε­νερ­γει­ες Του. Ε­κεί­νος που ε­κων, με την θε­λη­ση Του, ε­πα­θε τα πα­θη ως αν­θρω­πος και σταυ­ρω­θη­κε και πε­θα­νε και τα­φη­κε. Ε­κεί­νος που, με­τα την Α­να­στα­ση Του, φα­νε­ρω­θη­κε στους μα­θη­τες Του και ε­παγ­γελ­θη­κε σε αυ­τους ο­τι θα τους στεί­λει «δυ­να­μιν εξ υ­ψους». Ε­κεί­νος που τους προ­ε­τρε­ψε να βα­πτι­ζουν ο­λα τα ε­θνη «εις το ο­νο­μα του Πα­τρος και του Υι­ου και του Α­γι­ου Πνεύ­μα­τος» και να τη­ρούν ο­λα ο­σα τους πα­ρηγ­γει­λε.

Χρι­στος Α­νε­στη! Γι­α να μπο­ρού­με να κα­τα­νο­ου­με πως ο δρο­μος της ζω­ης μας δεν μπο­ρεί να ει­ναι αλ­λος α­πο ε­κεί­νο, ο ο­ποί­ος ο­δη­γεί στην ε­λευ­θε­ρι­α «της δο­ξης των τε­κνων του Θε­ου» (Ρωμ. η΄, 21), δεν μπο­ρεί να ει­ναι αλ­λος α­πο τον δρο­μο της τα­πει­νω­σε­ως, της πρα­κτι­κης, συ­νε­χούς και κε­νω­τι­κης α­γα­πης στην σχε­ση μας με τον Θε­ο, τον συ­ναν­θρω­πο και τον κο­σμο. Δεν μπο­ρεί να ει­ναι αλ­λος α­πο τον δρο­μο της θυ­σι­ας του ε­αυ­του μας και των ι­δι­ο­τε­λει­ων του, της φι­λαυ­τι­ας και των ε­γω­ι­στι­κων ε­πι­δι­ω­ξε­ων του γι­α χα­ρη του πλη­σι­ον, ο ο­ποί­ος δεν ει­ναι ε­χθρός, ξε­νος ή αν­τι­πα­λος αλ­λα α­δελ­φος και παι­δι α­γα­πη­με­νο του ι­διου Θε­ου Πα­τε­ρα.

Χρι­στος Α­νε­στη! Γι­α να μας δεί­ξει πως γι­α τον ου­ρα­νο ε­νας δρο­μος υ­παρ­χει, ο μο­νο­δρο­μος της τα­πε­ι­νω­σης και της προ­σφο­ρας. Ο δρο­μος που α­νοι­ξε ο ι­διος, που «ε­πτω­χευ­σεν» ε­κο­υ­σια γι­α να πλου­τι­σο­με ε­μείς. Η πο­ρεί­α σ’ αυ­τον τον δρο­μο προ­ϋ­πο­θε­τει την α­πορ­ρι­ψη της φι­λαυ­τι­ας και του ναρ­κισ­σι­σμού μας, την στα­θε­ρη α­πο­φα­ση να α­να­κα­λυ­ψο­με τον ε­αυ­το μας και να τον εγ­κα­τα­λε­ι­ψο­με στα χε­ρια Του, κα­νον­τας την ζω­η μας ζω­η Του.

Χρι­στος Α­νε­στη! Γι­α να πι­στεύ­ο­με σω­στα και να ζού­με α­γα­πη­τι­κα, να κα­τα­νο­ου­με την πι­στη ως κα­τα­φα­ση του αν­θρω­που στο μυ­στη­ριο της κε­νω­σε­ως του Θε­ου, ως εμ­πρα­κτη εκ­φρα­ση της μι­μη­σης του Χρι­στού και της φι­λαν­θρω­πι­ας Του, της α­γα­πης Του δη­λα­δη στον αν­θρω­πο, στον κα­θε ε­λα­χι­στο α­δελ­φο Του, κα­τα την εν­το­λη Του: «ε­φ’ ο­σον ε­ποι­η­σα­τε ε­νι το­υ­των των α­δελ­φων μου των ε­λα­χι­στων, ε­μοί ε­ποι­η­σα­τε» (Ματθ. κε΄, 40).

 Χρι­στος Α­νε­στη! Γι­α να μας δεί­ξει πως ει­ναι ο Α­δελ­φος ο­λων α­δι­α­κρι­τως των παι­δι­ων του Θε­ου, ο Ε­σταυ­ρω­με­νος Α­δελ­φος ο­λων των ε­σταυ­ρω­με­νων αν­θρω­πων, ο­λων των κο­πι­ων­των και πε­φορ­τι­σμε­νων, των α­μαρ­τα­νον­των και των με­τα­νο­ο­υν­των για το­υς ο­πο­ι­ους κτι­σθη­κε και υ­παρ­χει η Εκ­κλη­σι­α. Ο Α­δελ­φος ο­λων ο­σων ση­κω­νουν καρ­τε­ρι­κα τον προ­σω­πι­κο τους σταυ­ρο, α­νε­βαί­νουν με υ­πο­μο­νη τον δι­κο τους Γολ­γο­θα, ε­χον­τας στα­θε­ρα προ­ση­λω­με­νη την σκε­ψη και την ελ­πι­δα τους στην α­να­στα­ση τους και την ο­ρι­στι­κη και αι­ω­νια α­παλ­λα­γη τους α­πο την φθο­ρα και τον θα­να­το.

Χρι­στος Α­νε­στη! Γι­α να μην χα­νο­με το θαρ­ρος μας, γι­α να μπο­ρού­με να ελ­πι­ζο­με, γι­α να μπο­ρούν τα πνευ­μα­τι­κα μας αι­σθη­τη­ρια να α­κού­νε την φω­νη Του, ο­ταν κλυ­δω­νι­ζο­μα­στε ε­πα­νω στην τρι­κυ­μι­ω­δη θα­λασ­σα του βι­ου με ο­λους τους α­νε­μους ε­ναν­τι­ους και α­πει­λη­τι­κούς: «θαρ­σεί­τε, ε­γω ει­μι· μη φο­βεί­σθε» (Ματθ. 14, 27). Γι­α να κλεί­νο­με βα­θειά με­σα στην καρ­διά μας την «θεί­α και φι­λη και γλυ­κυ­τα­τη φω­νη» Του, πως δεν θα μας α­φη­σει πο­τε, πως θα βρι­σκε­ται δια­ρκως «με­θ’ η­μων». Γι­α να μην φο­βο­μα­στε κα­νε­να και τι­πο­τε, γι­α να αι­σι­ο­δο­ξού­με, γι­α να κοι­τα­ζο­με μπρο­στα, γι­α να οι­κο­δο­μου­με, γι­α να δη­μι­ουρ­γού­με, γι­α να α­γα­που­με, γνω­ρι­ζον­τας πως «η α­γα­πη ε­ξω βαλ­λει τον φο­βον».

Α­γα­πη­τα μου παι­διά και με­λη τι­μια της Το­πι­κης μας Εκ­κλη­σι­ας, Χρι­στος Α­νε­στη! Με αυ­την την δι­α­πι­στω­ση, η ο­ποί­α γι­νε­ται ευ­χη στα χεί­λη μας, ι­δι­αι­τε­ρα του­τες τις η­με­ρες, ευ­χο­μαι σε ο­λους το α­νε­σπε­ρο Φως του Πα­να­γι­ου Τα­φου, της Πη­γης «της η­μων α­να­στα­σε­ως», να δι­α­σκορ­πι­σει ο­λα τα σκο­τα­δια α­πο την ζω­η μας. Η χα­ρα της Α­να­στα­σε­ως να δι­α­σκε­δα­σει κα­θε θλι­ψη της. Το Σω­μα και το Αι­μα του Α­να­σταν­τος Κυ­ρι­ου μας να γλυ­κα­νει κα­θε πι­κρα και να θε­ρα­πεύ­σει κα­θε α­σθε­νειά μας.

Σας ευ­χο­μαι χρο­νια πολ­λα και ευ­λο­γη­με­να και σας πα­ρα­κα­λω να μην λη­σμο­νεί­τε ου­τε ε­να λε­πτο της ζω­ης σας πως ο Χρι­στος σταυ­ρω­θη­κε γι­α τον αν­θρω­πο και δεν σταυ­ρω­νει τον αν­θρω­πο, πως ο Χρι­στος α­να­στη­θη­κε γι­α να α­να­σταί­νε­ται κα­θη­με­ρι­να ο αν­θρω­πος. Πως ο Χρι­στος σταυ­ρω­θη­κε γι­α να ε­χο­με την δυ­να­το­τη­τα να α­να­σται­νο­μα­στε ε­πει­τα α­πο κα­θε πτω­ση, ε­πει­τα α­πο κα­θε πα­θος, ε­πει­τα α­πο κα­θε σταυ­ρο.

Τε­λι­κα, γι­α ε­μας ο «Χρι­στος Α­νε­στη!» Γι­α να μπο­ρού­με με ει­λι­κρι­νεια και παρ­ρη­σι­α, α­πο τα κα­τα­βα­θα της καρ­διάς μας, να ο­μο­λο­γού­με αυ­το που αι­σθα­νο­μα­στε και ζού­με με­σα στην Εκ­κλη­σι­α μας, το «Α­λη­θως», γι­α ε­μας, «Α­νε­στη!»

Σας α­σπα­ζο­μαι με πολ­λη πα­τρι­κη α­γα­πη
και εγ­καρ­δι­ες πα­σχα­λι­ες ευ­χες

Α­γιον Πα­σχα 2013

Ο Ε­πι­σκο­πος Σας
† Ο Ρε­θυ­μνης και Αυ­λο­πο­τα­μου Ευ­γε­νιος