Η ενδοοικογενειακή βία δεν ορίζεται μόνο η σωματική κακοποίηση, η προσβολή της γενετήσιας αξιοπρέπειας, αλλά και η πρόκληση ψυχικού πόνου, ικανού να επιφέρει σοβαρή ψυχική ή σωματική βλάβη, ιδίως με την παρατεταμένη απομόνωση του θύματος.
Η ενδοοικογενειακή βία και γενικά η βία ή το φαινόμενο της γυναικοκτονίας ή ανθρωποκτονίας ξεκινά από την πτώση του ανθρώπου μέσα στον Παράδεισο. Η βία είναι σύμπτωμα της μεταπτωτικής ανθρώπινης κατάστασης και ξεκινά από την αλληλοκατηγορία των ανθρώπων και ειδικά των συζύγων όταν πρόκειται να αναλάβουν την ευθύνη των πράξεών τους.
Ως βασικό αίτιο της βίας αναφέρεται η έλλειψη πρωτογενούς εκπλήρωσης αναγκών του θύτη με επακόλουθο τη φασιστική συμπεριφορά του, που έχει ως κύριο στόχο τη χειραγώγηση του θύματος. Έκδηλο φαίνεται το σύμπλεγμα ανωτερότητας του θύτη, ως συγκαλυμμένης κατωτερότητας:” Αν έχω τη δύναμη πάνω σ’ ένα άλλο πρόσωπο να το σκοτώσω, τότε είμαι “ισχυρότερος” απ’ αυτό. Πολλές φορές τέτοιου είδους «άνθρωποι» της κοινωνίας έχουν πάρει παράδειγμα από την οικογένειά τους, διότι το παιδάκι σου, όπως το μάθεις και το μεγαλώσεις, αυτό και θα συνεχίσει να κάνει στη ζωή του, διότι η οικογένειά του δεν είχε καμία επαφή με την εκκλησία.
Τα θύματα της βίας πολλές φορές ζουν μέσα στον φόβο, ντρέπονται να μιλήσουν, ζουν με την ανασφάλεια, είναι οικονομικά αδύναμες και κλείνονται στον εαυτό τους, σωπαίνουν και απομονώνονται με αποτέλεσμα ο θύτης να μπορεί να δρα χωρίς να τον εμποδίζει τίποτα. Χρειάζεται οι γυναίκες αυτές να διώξουν κάθε φόβο και να απευθυνθούν στα ειδικά κέντρα, αστυνομία, οργανώσεις και φορείς του Κράτους για να σώσουν τη ζωή τους ή τη ζωή των παιδιών τους.
