Αρεστή γάρ ήν Κυρίω η ψυχή αυτού
(εξομολογητική συνεκφορά τού μακαριστού Αδελφού μας Γόρτυνος καί Μεγαλοπόλεως Ιερεμίου)
ΓΟΥΜΕΝΙΣΣΗΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ: Λυπημένος βαθύτατα γιά τήν μεταβίωση τού Αδελφού μας Συνιεράρχου Γόρτυνος & Μεγαλοπόλεως κυρού Ιερεμίου, μετέχω νοερά καί ολοκάρδια στή λειτουργική συνεκφορά του.
Συμπροσφέρω μετά πάντων θυμίαμα ολοψύχων δεήσεων στόν Κύριο τής ζωής καί τού θανάτου προσκλαίων γιά τήν απώλειά του από τών επιγείων συναθλημάτων καί οριακών ταλαιπωριών τής Εκκλησίας μας καί συνευχόμενος τήν πορεία του στά επέκεινα τής θείας βασιλείας, τήν επιπόθηση τών οποίων αγωνιζόταν νά εμπνεύσει μέ μιάν τελειούμενη εκκλησιαστική πληρότητα σέ όλη του τήν επίγεια πορεία.
Καταβεβλημένος ζήτησε καί τού έψαλλαν τήν Παράκληση στήν κατά χάριν Μητέρα πάντων, τήν Κυρία Θεοτόκο. Απεβίωσε, ενώ προσευχόταν πρός τήν Μητέρα τής ζωής του, ενώ μάλιστα ψαλλόταν ο ειρμός τής ζωής του πρός τόν Σωτήρα καί Κύριο: «Ουρανίας αψίδος, οροφουργέ Κύριε, καί τής Εκκλησίας Δομήτορ, σύ με στερέωσον, εν τή αγάπη τή σή, τών εφετών η ακρότης, τών πιστών τό στήριγμα, μόνε φιλάνθρωπε»! Στή φιλανθρωπία Του εναπέθετε μετά τήν Θεοτόκο τήν πάσάν του ελπίδα. Η λατρευτική του αγάπη πρός τόν Αρχηγό καί Τελειωτή τής πίστεώς μας ολοτελής, αμιλλώμενη τήν εκκλησιαστική αυτοσυνειδησία αιώνων (καί συνάμα η πρός τούς ανθρώπους αγάπη του αξιοθαύμαστη, ωσάν τής καρδιάς τίς παλμώδεις κινήσεις).
Απεβίωσε τήν 14η πρός τήν 15η Δεκεμβρίου, προσκλίνας τήν κεφαλή καί παραδούς τό πνεύμά του, μέσα στό κλίμα τής ΙΕ΄ τού μηνός, οπότε εορτάζουμε τόν άγιο ιερομάρτυρα Επίσκοπο Ελευθέριο μέ τήν μάρτυρα μητέρα του Ανθία, καί σύν τοίς άλλοις τήν χειροτονία τού ιερού Χρυσοστόμου εις Επίσκοπον Κωνσταντινουπόλεως. Δέν ξεύρω άν αυτή η ευλογημένη σύμπτωση τιμά τήν άθλησή του στήν αρχιερατεία καί πολύ πρό αυτής τήν εκ παιδός ορφανία του. Πάντως έζησε επισκοπούμενος παρά Κυρίου καί επισκοπών λατρευτικά, κηρυγματικά καί ποιμαντικά τόν Ποιμένα καί Επίσκοπο τών ψυχών μας, τόν Λόγο τού Πατρός τόν αποκαλυπτόμενο στήν Π.Δ. ως Μεγάλης Βουλής Άγγελο, όπως Τόν υμνολογούμε αυτόν τόν καιρό. Η σημερινή μνήμη τού προφήτου Αγγαίου τόν οποίο επίσης ανέλυσε καί παρουσίασε θεολογικά ο απελθών καί κηδευόμενος Ιεράρχης αποτελεί γιά μάς ένα σημείο ευαρεστήσεως τής χορείας τών Πατριαρχών καί τών Προφητών καί τών Δικαίων, τών οποίων τήν μαρτυρία προεχόντως ανεζήτησε καί ανέλυσε καί δίδαξε καί κήρυξε καί συνέγραψε καί προέβαλε. Επιποθών τόν Σωτήρα καί κηρύσσων τό ενιαίο τής θείας Αποκαλύψεως, ως εμπειρικής φανερώσεως καί κοινωνίας καί επιγνώσεως τού Σωτήρός μας Θεού.
Πρός τό τελευταίο ιερό μυστήριο τής τελευτής καί τής κηδείας του αποτολμώ εξομολογητικά νά περιγράψω ανθρωπίνως τήν ευλογημένη μορφή του. Συγχωρήστέ μου τό αφελές επιπλέον, πού σχεδιάζω στόν καμβά τή μορφή τού μακαρίου Ιεράρχου καί τίς περί αυτήν παραστάσεις τού βίου του πού θά ήθελα νά διασώσω καί νά τόν ενοπτρίζομαι σ’ αυτές ωσάν σέ καθρέπτη.
***
Ένας άνθρωπος παιδιόθεν πονεμένος καί πολύτλας
Ένας άνθρωπος εξίσου ασκητικός όσο καί αποφασιστικός
Ένας άνθρωπος ανυπόκριτος, ευθύς καί διακριτικός
Ένας άνθρωπος χρυσοστομικής παρομοιώσεως στό βίο καί τήν αφοβία
Ένας άνθρωπος ταυτισμένος μέ τόν θρηνώδη Προφήτη τής αφοσιώσεώς του
Ένας άνθρωπος βιβλικής μαθητείας καί κηρυγματικής μεταδόσεως
Ένας άνθρωπος προσομιλών ισοβίως μέ τήν Διαθήκη τού ζώντος Θεού
Ένας άνθρωπος πολυτάλαντος, πολύπειρος καί πολλαπλώς κατηρτισμένος
Ένας άνθρωπος εμπνευσμένα κατηχητικός καί ιεροκηρυκτικός
Ένας άνθρωπος αρτιωμένος επιστήμων καί πολυγράφος σημάντωρ
Ένας άνθρωπος σωφρόνως μαχητικός καί αποφασιστικά μετριοπαθής
Ένας άνθρωπος άπαυστα συναρπαστικός καί ελκυστικός διδάχος
Ένας άνθρωπος ασίγαστης λατρευτικής ευλάβειας καί ποιμαντορικής έμπνευσης
Ένας άνθρωπος εκκλησιαστικής αυτοσυνειδησίας καί αμετάθετης συνέπειας
Ένας άνθρωπος αθλούμενος στήν καθαρτική καί αγιαστική ταπεινοσύνη
Ένας άνθρωπος ακενόδοξης συναξαριακής συνέπειας
Ένας άνθρωπος μαρτυρούμενος φιλόχριστος καί φιλάδελφος
Ένας άνθρωπος μέ αυθόρμητη ηπιότητα καί ιλαρότητα
Ένας άνθρωπος λατρευτικά, διδακτικά, ποιμαντικά αρτιούμενος
Ολοτελώς στόν Σωτήρα προσβλέπων
Ψυχωμένα επισκοπών τήν Μητρόπολη
Πολλούς θεοφρόνως αλιεύσας
Αναριθμήτους καί πάμπλειστα καταρτίσας
Ελεών καί τόν Ελεήμονα ιλεούμενος
Πρός μόνον χειραγωγών τόν πεποθημένον
Νηπτικός καί λειτουργικός
Διαλεκτικός καί υποδειγματικός
Εξομολογητικός καί συναισθαντικός
Δεητικός καί προσευχητικός
Ακοίμητος καί ακάματος, ώς τήν ύστατη κοίμηση
Εκκλησιάζων τό πλήρωμα
Τό Πιστεύω συνομολογών, τήν Παντάνασσα ικετεύων
***
Ούτε αλάθητος ήταν ούτε θέλουμε νά τόν παραστήσουμε ωραϊσμένο. Είχε τήν λεβεντιά τής μετάνοιας γιά τά ενθουσιώδη του λάθη ενός καθοδηγημένου ενθουσιασμού. Πιό πολύ όμως διέθετε τήν αρχοντιά όχι τής εγωιστικής μεταμέλειας, αλλά τής τρισευλογημένης εκκλησιοπρεπούς μετάνοιας, τής ειλικρινούς (καί κατά τούτο ολοτελούς) ευαρεστήσεως στήν Εκκλησία τού Χριστού καί δι’ αυτής στό Χριστό τής Εκκλησίας, στήν μόνη Κεφαλή τού μόνου σώματος.
Διά τούτο έσπευσεν εκ μέσου πονηρίας. Διέφυγε από τούς τόσους ποιμαντορικούς κόπους καί μάς αφήκε τό μερίδιο τού συναγωνισμού του. Διέφυγε κι από τούς αγώνές του νά κρατηθεί καί νά κρατήσει σέ ένα όριο Συνοδικής ευπρέπειας τήν εκκλησιαστική αυτοσυνειδησία πού τόσοι αφελώς καταφρονούν στίς μέρες μας από ζήλο ου κατ’ επίγνωσιν. Ορφανός εκείνος από τήν βρεφική του ηλικία, μέ μιά μάνα ηρωΐδα νά δουλεύει καθαρίστρια σέ σχολείο γιά νά τόν αναθρέψει, στάθηκε πάντοτε ανθρώπινος, σεμνός, μετριόφρων, προσηνής, γλυκύς, παρ’ όλη τήν παιδεία καί τήν αναγνώρισή του. Παραμέρισε τόν πολύν ζήλο καί αφοσιώθηκε στήν σώφρονα καί διακριτική ιεροκηρυκτική διακονία τής Εκκλησίας. Ιεροπρεπώς αφοσιωμένος στή λατρεία τού Θεού, αυτό επάσχισε νά μεταδίδει πάντοτε, είτε από τόν άμβωνα, είτε από τά έδρανα, προπαντός μέ τήν ασκητική του βιοτή καί τήν λατρευτική του ολοπροσφορά. Όλη του η ζωή καί ο λόγος, όλη του η παρουσία καί η παρρησία, ήταν απολογισμός λατρείας τού Κυρίου καί Θεού μας, μιά ζωή θεολογίας καί μιά θεολογία βιουμένη, λειτουργική. Χωρίς νά φαίνεται καί χωρίς νά κρύπτεται, μιά ισορροπημένη συνανθρώπινη, συνεκκλησιασμένη, συνεπισκοπική, συνοδική ευδρομία.
Διατηρώ στή μνήμη μου τήν συμπαράστασή του, επί τών ημερών τής εναθλήσεως στή Λάρισα. Καί πολύ αργότερα αποθαύμασα τήν περισσή του ευλάβεια πρός τούς Νεοφανείς Αγίους Ραφαήλ, Νικόλαο καί Ειρήνη, τήν θαυμαστή αποκάλυψη τών οποίων ενδιαφερόταν καί εμμελετούσε στό βιβλίο μου Η ζωή εκ τάφων και κυρίως στό νεότερο έργο μου Η αποκάλυψη καί οι εμφανίσεις τών νεοφανών Μαρτύρων Ραφαήλ, Νικολάου καί Ειρήνης. Ο ίδιος μού είχε διηγηθεί ότι, μεταβαίνοντας από τή Μεγαλόπολη στή Δημητσάνα γιά κάποια υποχρέωση, λησμόνησε τό βιβλίο στήν άλλη κωμόπολη. Καί έστειλε τόν οδηγό νά τό παραλάβει καί νά τού τό μεταφέρει αυθημερόν, ώστε νά συνεχίσει τήν ανάγνωση! Αυτό καί μόνο έδειχνε τήν περίσσια ευλάβεια πού διέθετε γιά τίς Συναξαριακές μορφές καί, όπως μού έλεγε, τήν διακρίβωση σ’ αυτήν τήν εκφαντορική ιστορία μιάς αναλογίας πρός τίς περιφανείς θείες αποκαλύψεις τής Παλαιάς καί τής Καινής Διαθήκης.
Αυτές οι λιτές, μά τόσο χαρακτηριστικές μαρτυρίες, σέ συνδυασμό μέ τίς σπουδαίες μαρτυρίες τού Σεβασμιωτάτου Ναυπάκτου & Αγίου Βλασίου κ. Ιεροθέου καί τίς αξιοσημείωτες δηλώσεις τών τοπικών πολιτικών παραγόντων, στεφανώνουν τήν ευλογημένη μορφή καί τό σεπτό σκήνωμα τού μακαριστού Αδελφού κυρού Ιερεμίου. «Αρεστή γάρ ήν Κυρίω η ψυχή αυτού».
Ο Γουμενίσσης, Αξιουπόλεως & Πολυκάστρου Δημήτριος
